สามีร่วมมือล้างมลทิน

"ใคร่ครวญให้ดีก่อนจะอ้าปากพูดอะไรออกมานะครับ ผู้ใหญ่บ้าน... เพราะคำให้การเมื่อครู่ หากบันทึกกลายเป็นลายลักษณ์อักษรเมื่อใด มันไม่ใช่แค่เรื่องชาวบ้านทะเลาะกัน แต่มันคือคดีอาญาข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยว และพยายามฆ่าอำพรางศพ" เสียงรองเท้าคอมแบตหนังแท้กระทบพื้นดินแห้งแล้งดัง *กรับ-กรับ* เป็นจังหวะหนักแน่น ทรงอำนาจ และกดดันจนฝูงชนที่ล้อมวงหน้าบ้านพักนายทหารในค่ายถึงกับกลั้นหายใจ พันจ่ารบก้าวเข้ามาหยุดยืนขนาบข้างภรรยาตัวน้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกรีดกรายเรียบร้อย บ่ากว้างประดับอินทรธนูบ่งบอกยศฐาบรรดาศักดิ์ที่ทำให้ชาวบ้านร้านตลาดถึงกับต้องก้มหัวให้ครึ่งหนึ่ง แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาดมองร่างโคลนตมที่นั่งสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า—ชายแก่สติไม่ดีประจำหมู่บ้านที่หายตัวไปสามวันก่อน และเวลานี้ กลับถูกใครบางคนจงใจ "ขุด" ขึ้นมาหย่อนไว้หน้าประตูบ้านของเขา เพื่อสร้างความอับอายและป้ายสีว่าภรรยาของตนเล่นของต่ำ! หลินจื่อปรายตามองสามีแวบหนึ่ง มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มเยาะอย่างชอบใจ มือเรียวยังคงถือตะหลิวสเตนเลสจากมิติโรงครัวค้างไว้ กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของอาคมสายมืดที่ติดมากับร่างสกปรกนั้นยังคงคุกกรุ่น แต่ทว่า เมื่อยืนเคียงข้างชายผู้มีจิตสังหารและยศทหารค้ำคอ รังสีอำมหิตพวกนั้นก็พลันถูกกดทับจนแทบสลายกลายเป็นอากาศธาตุ "ท่านผู้ใหญ่บ้านดูสิครับ สามวันก่อนตาเฒ่าคนนี้เดินเข้าป่าหลังเขาไปพร้อมกับห่อผ้าของแม่สามีผม แต่ทำไมวันนี้... จู่ๆ ถึงได้คลานกลับมาหน้าบ้านผม พร้อมกับสภาพที่ถูกลงอาคมสะกดวิญญาณเอาไว้แบบนี้ล่ะครับ?" พันจ่ารบเอ่ยถาม น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่น่าขนพองสเกล เ,ขาไม่ได้ตะโกน แต่ทุกคำพูดกลับดังก้องไปทั่วบริเวณราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางใจคนฟัง แม่ผัวจอมบงการที่ยืนหลบอยู่หลังกลุ่มชาวบ้านหน้าซีดเผือด นางอ้าปากพะงาบๆ พยายามจะแทรกตัวเข้ามาแก้ตัว "แกร... อย่ามาปรักปรำนะรบ! แกมันหลงเมียจนไม่ลืมหูลืมตา นังนี่มันเป็นแม่มด! ชาวบ้านเขาเห็นกันทั่วว่ามันเลี้ยงผี!" "แม่ครับ!" พันจ่ารบหันขวับ ดวงตาคมดุราวกับสัตว์ป่าจ้องเขม็งไปที่มารดาบังเกิดเกล้า จนคนแก่ถึงกับผงถอยหลังไปสามก้าว "ผมให้เกียรติท่านในฐานะแม่ แต่ถ้าท่านยังกล้ากล่าวหาภรรยาผมด้วยคำพูดลอยๆ แบบนี้อีก... อย่าหาว่าผมไม่เตือนว่า กฎหมายทหารในยุคปฏิวัติแบบนี้ โทษฐานปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียงข้าราชการและสร้างความแตกแยกในชุมชน มีโทษหนักถึงขั้นเนรเทศออกจากเขตทหารนะครับ!" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ผู้ใหญ่บ้านกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หน้าตาซีดเผือกยิ่งกว่ากระดาษสา ใครจะไปคิดว่าแผนการสกปรกที่ร่วมมือกับแม่สามีเพื่อกำจัดสะใภ้ตัวแสบ จะกลายเป็นบูมเมอแรงพุ่งกลับมาเชือดคอตัวเองเช่นนี้ เมื่อกองทัพส่ง "สามี" ผู้เป็นถึงนายทหารมือสะอาดแต่ดุดันมาเป็นเกราะคุ้มกันให้ภรรยาแบบไร้รอยต่อ หลินจื่อหัวเราะในลำคอเบาๆ นางก้าวเท้าออกมาข้างหน้า กวาดสายตามองฝูงชนที่เริ่มหลบตา ก่อนจะย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าชายแก่สติไม่ดีที่ส่งเสียงครางฮื่อในลำคอ ดวงตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยคราบโคลนคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว นางหยิบขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ หยดของเหลวสีอำพันกลิ่นหอมสมุนไพรฉุนกึกแต้มลงกลางหว่างคิ้วของชายแก่ทันที *ฟู่!* ควันสีดำจางๆ ลอยพุ่งขึ้นมาจากศีรษะของชายแก่ พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังออกมาจากความว่างเปล่า—อาคมควบคุมวิญญาณระดับต่ำถูกทำลายลงอย่างง่ายดายด้วยน้ำยาล้างคุณไสยจากมิติโรงครัว! "ตาเฒ่า... ใครสั่งให้แกมานอนตรงนี้? และใครเป็นคนเอาห่อผ้าสำริดของตระกูลฉันไปฝังไว้ใต้ถุนบ้านแก?" หลินจื่อถามด้วยน้ำเสียงกึ่งกระซิบ แต่มันกลับก้องกังวานเสียดแทงจิตใจของคนทำผิด ชายแก่สะดุ้งเฮือก ร่างกายกระตุกเกร็ง ดวงตาที่เคยเลื่อนลอยกลับมีสติขึ้นมาวบหนึ่ง นิ้วที่เปื้อนโคลนสั่นเทาชี้ตรงไปทางกลุ่มชาวบ้านด้านหลัง ก่อนจะพุ่งเป้าไปที่หญิงสูงวัยร่างท้วมที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างผู้ใหญ่บ้าน... "น... นาง... นางอ้วนบ้านนา... นางเอาเงินใต้โต๊ะให้ฉัน... ให้ฉันเอาศพ... เอ้ย เอาโครงกระดูกไก่ฟ้ากับยันต์นี้มาวาง..." สิ้นคำสารภาพ บรรยากาศรอบตัวก็ระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที ชาวบ้านต่างซุบซิบและถอยห่างจากแม่ผัวจอมบงการราวกับนางเป็นโรคเรื้อน แม่ผัวหน้าถอดสี ร้องกรี๊ดลั่นด้วยความจนตรอก "ไอ้แก่บ้า! แกพูดจาเพ้อเจ้ออะไร นังสะใภ้อสรพิษนี่มันใช้มนต์ดำสะกดจิตตาแก่ให้มาใส่ร้ายฉัน! ทุกคนดูสิ! มันร่ายคาถาใส่ชาวบ้านแล้ว!" "พอได้แล้วครับ!" พันจ่ารบตวาดกร้าว เสียงทรงอำนาจนั้นตัดขาดความโกลาหลทั้งหมดลงในพริบตาเดียว เขาขยับกายเข้าไปยืนบังภรรยาไว้มิดชิด พร้อมกับชูเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นต่อหน้าผู้ใหญ่บ้าน "ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เพื่อความบริสุทธิ์ใจของภรรผม และเพื่อความยุติธรรมของหมู่บ้าน... ผมได้ประสานงานกับสารวัตรทหารและกองอำนวยการสอบสวนประจำเขตเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บ้านพักหลังนี้จะถูกยกระดับเป็น 'เขตควบคุมพิเศษทางทหาร' ใครก็ตามที่เข้ามารังความ หรือใช้ข้อหาเรื่องภูตผีปีศาจมากลั่นแกล้งคนในบ้านหลังนี้ จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมายอาญามาตราสูงสุด โดยไม่มีข้อยกเว้น... แม้กระทั่งคนในครอบครัวเดียวกันก็ตาม!" สายตาของพันจ่ารบที่หันไปมองมารดาของตนในวินาทีนั้น เย็นชาจนไร้ ่ความรู้สึกราวกับมองคนแปลกหน้า แม่ผัวเข่าทรุดฮวบลงกับพื้น ร้องไห้โฮคร่ำครวญถึงความโชคร้ายของตัวเอง แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปประคองสักคน หลินจื่ออมยิ้ม นางเอื้อมมือไปจับชายเสื้อเครื่องแบบของสามีเบาๆ เป็นเชิงขอบคุณ ก่อนจะหันกลับมามองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาพึงพอใจ เกมนี้... นางเป็นฝ่ายชนะแบบไร้รอยแผล และมีโล่ห์มนุษย์ยศพันจ่าคอยกันกระสุนให้อย่างดีเยี่ยม "ในเมื่อเรื่องวุ่นๆ คลี่คลายลงแล้ว..." หลินจื่อเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงใสๆ กังวานไปทั่วบริเวณ รอยยิ้มหวานหยดแต่แฝงความอันตรายฉาบอยู่บนใบหน้า "เพื่อเป็นการขอบคุณท่านผู้ใหญ่บ้านและทุกท่านที่อุุตส่าห์มาเป็นสักขีพยานใน 'ความบริสุทธิ์' ของครอบครัวเรา วันนี้ดิฉัน... จะเปิดเตาทำเมนูพิเศษต้อนรับเพื่อนบ้านทุกท่าน... 'เป็ดตุ๋นยาจีนตุ๋นไฟแดง' สูตรลับเฉพาะตระกูลหลิน ที่เคี่ยวด้วยสมุนไพรป่าสิบชนิด หอมฟุ้งจนทะลุไปถึงยอดเขา..." ว่าแล้ว นางก็สะบัดมือเบาๆ ประตูมิติโรงครัวด้านหลังบ้านก็แง้มเปิดออกเพียงเล็กน้อย กลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องเทศ พริกไทยเสฉวน และเนื้อเป็ดตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ก็พวยพุ่งทะลักออกมาปกคลุมทั่วทั้งบริเวณค่ายทหารในทันที กลิ่นหอมรุนแรงเสียจนคนที่กำลังโกรธเคืองหรือหวาดกลัวเมื่อครู่ ถึงกับต้องกลืนน้ำลายเอื้อมคอคอยมองตามด้วยความหิวโหย ทว่า... ในวินาทีที่ควันหอมกรุ่นลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามยามสายนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงอีกชุดหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาจากทางเข้าค่ายทหาร พร้อมกับร่างของนายทหารยศสูงกว่าผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ถือซองเอกสารลับสุดยอดสีแดงฉานมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพันจ่ารบ "ผู้กองรบ! คำสั่งด่วนจากกองบัญชาการภาคเหนือ... เกิดเหตุประหลาดที่หมู่บ้านชายแดนทางเหนือ... มีชาวบ้านนับร้อยคนหลับใหลไม่ยอมตื่น และที่สำคัญที่สุด... ในที่เกิดเหตุ มีกลิ่นอายและร่องรอยอาคมที่ 'เหมือนกับ' วัตถุดิบในมิติของคุณนายหลินไม่มีผิดเพี้ยน!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" เสมอมานะครับ