จุดแตกหักกับตระกูลเดิม

"ถ้าคิดว่าการตัดสายสะดือทางสายเลือดจะทำให้ฉันรู้สึกผิดบาปแม้แต่น้อย พวกท่านคงประเมินความหนาของหนังหน้าตัวเองต่ำเกินไปแล้วล่ะครับ" เสียงหัวเราะเยาะหยันของหลินจื่อดังขึ้น ท่าศาลาไม้เก่าคร่ำครึริมหมู่บ้านในยุค 80 ยามโพล้เพล้บรรยากาศช่างวังเวง แต่วังเวงยิ่งกว่าคือสายตาของแม่ผัวจอมbงการและบรรดาญาติสนิทมิตรสหายที่พากันยกโขยงมาหวังจะกดดันให้เธอ "คาย" สิทธิ์การถือครองที่ดินและสมบัติในมิติโรงครัวออกมา ใบหน้าเหี่ยวย่นของแม่สามีบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบเป็นบ้า นางชี้หน้าด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด ตั้งแต่เรื่องอกตัญญูไปจนถึงการเป็นกาลกิณีของวงศ์สกุล หลินจื่อหาได้สะดุ้งสะเทือน เธอกำลังใช้ผ้ากันเปื้อนผืนสะอาดเช็ดมือที่เพิ่งนวดแป้งซาลาเปาสอดไส้หมูสับสูตรพิเศษเสร็จ กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศจีนโบราณลอยฟุ้งตัดกับกลิ่นอายความเน่าเฟะของความโลภในจิตใจคนรอบข้างได้อย่างลงตัว ด้านหลังของเธอ พันจ่ารบสามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ยืนค้ำฟ้า ใบหน้าคมเข้มดุดันรากับยมทูต มือหนาวางอยู่บนด้ามปืนพกข้างเอวอย่างหลวมๆ แต่แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ญาติผู้ใหญ่ที่เคยปากกล้าถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "พวกคุณมาเพื่อพูดเรื่องไร้สาระแค่นี้ใช่ไหมครับ?" พันจ่ารบเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ "ถ้าหมดธุระแล้ว ก็เชิญไสหัวออกไปจากเขตบ้านผม ไม่อย่างนั้น... ผมอาจจะเผลอคิดว่าพวกบุกรุกยามวิกาล แล้วใช้กฎทหารจัดการขั้นเด็ดขาด" แม่ผัวหน้าซีดเผือดแต่ยังกัดฟันกรวด "ไอ้ลูกอกกตัญญู! แกเห็นผู้หญิงคนนี้สำคัญกว่าแม่ที่คลอดหัวออกมาหรือไง นังนี่มันปีศาจ! มันมีของดี มีวิชาหมอผีมารarวาทครอบครัวเรา!" "ใช่ครับ ผมเป็นปีศาจ... แล้วพวกคุณล่ะครับ เป็นอะไร? ปลวกที่คอยแทะรากฐานคนอื่นจนบ้านเขาจะพัง แล้วยังหน้าด้านมาขอส่วนบุญอยู่อีก" หลินจื่อก้าวเท้าออกมาข้างหน้า รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนเรียวปากสวย เธอยกมือขึ้น สะบัดปลายนิ้วเบาๆ ไออาคมสีดำจางๆ พุ่งวาบลงไปที่พื้นดินใต้เท้าของบรรดาญาติทันที ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังขึ้นเมื่อรากไม้เก่าแก่บริเวณนั้นราวกับมีชีวิต มันเลื้อยขึ้นมาพันข้อเท้าของทุกคนไว้แน่น ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความอัปยศ หลินจื่อจ้องมองพวกเขาทีละคนด้วยสายตาราวกับกำลังมองมดปลวก "วันนี้... ต่อหน้าฟ้าดินและวิญญาณบรรพบุรุษที่พวกคุณชอบอ้างนักหนา ฉัน 'หลินจื่อ' ขอประกาศตัดขาดจากตระกูลนี้อย่างเป็นทางการ ทุกบาททุกสตางค์ที่พวกเคยสูบเลือดสูบเนื้อไป ถือว่าทำทานให้ผีเปรต ส่วนสมบัติและมิติที่พวกคุณอยากได้นัก... ฝันไปเถอะครับว่าชาตินี้จะได้เหยียบเข้าไปแม้แต่ปลายเล็บ!" สิ้นเสียงประกาศ เอกสารสิทธิ์และกระดาษพินัยกรรมเก่าๆ ที่พวกเขานำมาอ้างสิทธิ์ก็ลุกไหม้ขึ้นเองด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าคราม สลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปต่อหน้าต่อตา ท่ามกลางความตื่นตระหนกจนแทบสิ้นสติของคนตระกูลเดิม หลินจื่อสะบัดมืออีกครั้ง ปลดปล่อยพวกเขาให้ล้มลุกคลุกคลานหนีตายออกไปจากอาณาเขตบ้านอย่างไม่คิดชีวิต บรรยากาศกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง พันจ่ารบดึงร่างบางของภรรยาเข้ามากอดไว้แนบอก ไออุ่นจากสามีทำให้ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น หลินจื่อซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอกที่สะสางภาระน่ารำคาญใจนี้ไปได้เสียที แต่ทว่า... ความสุขสงบยังไม่ทันได้ลงราก ลมหนาวพัดกรรโชกแรงผิดฤดูกาล กลิ่นอายประหลาดที่คุ้นเคยอย่างน่าสะพรึงกลัวก็ลอยมาแตะจมูก "จื่อ..." พันจ่ารบผละออกเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองออกไปทางถนนลูกรังหน้าบ้าน สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที "วิทยุสื่อสารจากค่ายเพิ่งรายงานเข้ามาเมื่อกี้... ชาวบ้านร้อยกว่าคนทางภาคเหนือหลับใหลไม่ยอมตื่น และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นอายอาคมที่แผ่ออกมาจากที่นั่น..." นายทหารหนุ่มเว้นวรรคไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยชื่อวัตถุดิบต้องห้ามที่หลินจื่อเก็บไว้ในมิติโรงครัวออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "...มันคือกลิ่นของ 'เห็ดวิญญาณโลหิต' ที่มีแต่คุณเท่านั้นที่ปลูกได้ในมิติครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันความระทึกขวัญและกลิ่นอายความอร่อยมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ พรุ่งนี้เรามาลุ้นกันต่อว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะครับ!