เมื่อโบ้เริ่มแสดงตัว

"ถ้าไม่อยากให้กระทะเหล็กใบนี้ไปฟาดกบาลแม่คุณในรอบที่สามของสัปดาห์นี้ กรุณาหุบปากแล้วส่งซีיוซีอิ๊วดำมาให้ผมซะ, พันจ่ารบ!" เสียงตวาดแว้ดพร้อมเสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นลั่นโรงครัวมิติ หลินจื่อในชุดผ้ากันเปื้อนสีมอซอแต่ใบหน้ายังคงงดงามเฉี่ยวคม ปรายตามองสามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าเคาน์เตอร์ไม้สน พันจ่ารบ นายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดในสนามรบ จนพวกโจรป่าและทหารนอกแถวต่างพากันขาสั่นเมื่อได้ยินชื่อ บัดนี้กลับยืนไหล่ตก ทำหน้าหงอราวกับลูกหมาโดนเจ้าของดุ เขารีบควานหาขวดซีอิ๊วดำในชั้นวางอย่างลุกลน เก้งก้างจนเกือบทำขวดน้ำส้มสายชูตกแตก หากไม่ได้มือเรียวบางที่ไวกว่าคว้าไว้ทัน "ระวังหน่อยสิครับคุณพี่ หรือว่าสมองส่วนการทรงตัวเริ่มเสื่อมตามอายุที่เข้าเลขสามแล้ว?" หลินจื่อเหน็บแนมด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่นัยน์ตากลับทอประกายขบขันระคนเอ็นดู พันจ่ารบยิ้มแห้งๆ หัวเราะกลบเกลื่อนความซุ่มซ่ามของตัวเอง เขารีบยื่นขวดซีอิ๊วดำให้ภรรยาด้วยสองมืออย่างนอบน้อม ราวกับทหารรับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาชั้น S "ผมระวังเต็มที่แล้วครับที่รัก... ว่าแต่กลิ่นพะโล้หมูสามชั้นนี่มันยั่วยวนจนผมแทบจะเอาหัวโขกหม้อดินแล้วนะเนี่ย คุณใช้เครื่องเทศอะไรบ้างเนี่ย หอมตลบอบอวลทะลุไปถึงมิติด้านนอก จนไอ้พวกทหารกองร้อยข้างบ้านเริ่มมาเดินวนเวียนหน้าบ้านเราสามรอบแล้วครับ" บรรยากาศในโรงครัวมิติยุค 80 แห่งนี้อบอวลไปด้วยไอความร้อนจากเตาถ่านโบราณและกลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องเทศจีนผสมผสานกับน้ำตาลทรายแดงเคี่ยวจนเป็นคาราเมล หลินจื่อหรี่ตาลงเล็กน้อยขณะใช้ทัพพีไม้คนหมูสามชั้นหั่นเต๋าชิ้นโตที่กำลังเดือดปุดๆ ในหม้อดินเผา เนื้อหมูสีแดงฉ่ำซึมซับน้ำซุปเข้มข้นจนหนังเริ่มนิ่มใส น่ากินจนคนมองต้องกลืนน้ำลาย นี่คือ "เมื่อโบ้เริ่มแสดงตัว" ของจริง... นายทหารเสือผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับยอมสยบแทบเท้า ยอมเป็นทาสรับใช้คอยล้างผัก หั่นหมู ก่อไฟ และทำทุกอย่างตามที่ภรรยาบัญชาการ เพียงเพราะเขาหลงใหลในฝีมือการทำอาหารและฤเดชอันน่าเกรงขามของภรรยาผู้มีอาคมแก่กล้าคนนี้เข้าอย่างจัง "ให้มันจริงเถอะครับ ระวังไอ้พวกทหารกองร้อยนั้นจะไม่ได้กินหมูพะโล้ แต่จะได้กินลูกกระสุนอาคมผีตายโหงของผมแทนถ้ายังกล้ามาด้อมๆ มองๆ แถวหน้าต่างครัวอีก" พันจ่ารบพูดด้วยน้ำเสียงเข้มขรึม แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันทันทีเมื่อพูดถึงคนนอกที่บังอาจมารบกวนเวลาสวีท (ที่เขาต้องเป็นคนล้างจาน) กับภรรยา หลินจื่อเหลือบมองสามีที่ตอนนี้สวมบทบาทเป็นทั้งยามเฝ้าบ้านและลูกมือจำเป็น เธออดไม่ได้ที่จะอมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ตั้งแต่วิทยายุทธปราบแม่ผัวจอมบงการและญาติๆ หน้าเลือดในหมู่บ้านประสบความสำเร็จอย่างงดงาม พันจ่ารบก็แทบจะถอดเขี้ยวเล็บจากพยัคฆ์ร้ายกลายร่างเป็นโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ผู้จงรักภักดีอย่างเต็มตัว เขาคอยตามติดเธอแจ คอยรายงานความเคลื่อนไหวของตระกูลสามีที่คอยจ้องจะมาสูบเลือดสูบเนื้อ และที่สำคัญ... เขาคอยสนับสนุนทุกแผนการค้าขายสินค้าในตลาดมืดและมิติพิเศษอย่างแข็งขัน "ดีมากครับที่รู้จักหวงอาณาเขต ปรบมือให้หนึ่งที" หลินจื่อหยิบหมูพะโล้ชิ้นโตที่เปื่อยนุ่มกำลังดีใส่จานกระเบื้องเคลือบลายคราม ยื่นให้สามีชิม "อะ ลองชิมดูสิว่าเค็มหวานพอดีไหม หรือต้องเติมน้ำตาลกรวดอีกนิด" พันจ่ารบอ้าปากรับชิ้นหมูพะโล้ที่ภรรยาป้อนให้อย่างว่าง่าย เคี้ยวตุ้ยๆ สัมผัสแรกคือความนุ่มละลายในปาก ตามด้วยรสชาติเข้มข้นกลมกล่อมที่ซึมลึกถึงชั้นไขมัน หอมกลิ่นพะโล้และรากผักชีพริกไทยดำที่ตำจนละเอียด ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความทึ่ง "อร่อยเหาะ! ฝีมือคุณนี่มันระดับเชฟภัตตาคารใหญ่ในเมืองหลวงยังอายเลยครับที่รัก แบบนี้รับรองว่าหมูพะโล้ล็อตนี้ที่เราจะเอาไปวางขายในตลาดมืดคืนนี้ ต้องเกลี้ยงภายในสิบนาทีแน่ๆ" "แน่นอนครับ ของแบบนี้ถ้าไม่เด็ดจริง แม่ผัวตัวแสบกับพวกป้าๆ คงไม่พากันดิ้นพล่านจนส่งคนมาแอบส่องบ้านเราหรอก" หลินจื่อแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์เปี่ยมแผนการ "วันนี้แหละ เราจะใช้หมูพะโล้หม้อนี้แหละเป็นเหยื่อล่อ ให้พวกมันเดินตบเท้าเข้ามาติดกับดักอาคมในครัวมิติของเราเอง!" ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังวางแผนการค้ากำไรงามพร้อมๆ กับเตรียมต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญด้วยอาคมชุดใหญ่ ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวในโรงครัวมิติก็พลันเยือกเย็นลงอย่างกะทันหัน เปลวไฟในเตาถ่านที่เคยลุกโชนกลับหรี่แสงลงเหลือเพียงสีเขียวอมฟ้า ประตูมิติไม้สักโบราณที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกสั่นสะเทือนเบาๆ รามีคนกำลังพยายามงัดแงะมันด้วยชะแลงเหล็ก! พันจ่ารบหุบยิ้มทันที ร่างสูงใหญ่ขยับมาบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ มือหนาเอื้อมไปหยิบมีดอีโต้เคลือบอาคมที่วางอยู่ข้างเขียง พร้อมเอ่ยด้วยเสียงต่ำกระชับ "ดูท่าทาง 'โบ้' ตัวใหญ่ข้างนอกคงทนกลิ่นหอมไม่ไหว ถึงได้บุกมาถึงหน้าประตูมิติแล้ว... ให้ผมออกไปต้อนรับพวกมันดีไหมครับ?" หลินจื่อวางทัพพีลงช้าๆ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย "ยังหรอครับคุณพี่... ปล่อยให้พวกมันเปิดประตูเข้ามาเองดีกว่า เรามาดูกันซิว่า ระหว่างหมูพะโล้ร้อนๆ กับอาคมสะท้อนวิญญาณ อะไรจะต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญได้สะใจกว่ากัน" ทว่า... ก่อนที่ประตูมิติจะถูกงัดเปิดออก เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างมีจังหวะ พร้อมกับเสียงแหบแห้งคุ้นเคยที่เอ่ยเรียกเข้ามาจากด้านนอก—เสียงของแม่ผัวจอมบงการที่ควรจะนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลหลังโดนอาคมสะท้อนกลับไปเมื่อสัปดาห์ก่อน! "จื่อ... ลูกสะท้อน... แม่เอาของฝากมาให้ เปิดประตูให้แม่หน่อยสิลูก..." ทั้งสองสบตากันนิ่ง พันจ่ารบขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจระคนสังหรณ์ใจ ส่วนหลินจื่อกลับหรี่ตามองประตูลึกลับด้วยรอยยิ้มปริศนา เพราะเธอรู้ดีว่าเสียงนั้น... ไม่ใช่เสียงของคนเป็นอย่างแน่นอน! ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความอร่อยและอาคมสุดป่วนกับ "หมอผีวัยรุ่น" นะครับ