ธุรกิจขยายตัวสวนกระแส

"ถ้าพวกมันกล้าส่งผีพรายน้ำมาก่อกวนถึงบ่อน้ำหลังบ้านเราอีก ผมจะเอาปืนคาบศิลาของกองร้อยไปยิงกบาลผีพวกนั้นให้วิญญาณแตกสลายคาตีนทีเดียวครับ" เสียงทุ้มต่ำของพันจ่ารบดังลอดไรฟัน ขณะที่มือหยาบกร้านของนายทหารหนุ่มกำลังตอกตะปูตัวสุดท้ายลงบนแผ่นไม้กระดานสนเก่าคร่ำคร่า ป้ายไม้เนื้อดีที่สลักตัวอักษรจีนตัวบรรจงด้วยน้ำมือของหลินจื่อถูกยกขึ้นแขวนไว้เหนือกรอบประตูร้านขายของชำขนาดกะทัดรัด แต่เปี่ยมด้วยบรรยากาศลึกลับน่าค้นหา ร้าน "สวรรค์กระซิบ" ตั้งอยู่หัวมุมถนนสายรองของหมู่บ้านยุค 80 แห่งนี้ โดยภายนอกดูเหมือนร้านค้าสหกรณ์ชาวบ้านธรรมดาที่มีสินค้าแห้งและข้าวของเครื่องใช้ประปราย แต่ทว่า... สำหรับผู้มีตาในหรือเหล่าวิญญาณเร่ร่อนในรัศมีสามลี้ พวกมันย่อมรู้ดีว่า นี่คือประตูมิติแห่งความเป็นความตายที่ใครหน้าไหนก็ไม่อาจแตะต้องได้ หลินจื่อสะบัดมือเรียวสวยเพื่อปัดฝุ่นละอองออกจากผ้ากันเปื้อนสีคราม ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองไปรอบร้านด้วยความพึงพอใจ ในยุคที่ผู้คนกำลังปากกัดตีนถีบเพื่อแย่งชิงโควตาแป้งและน้ำมันพืช สามีภรรยาตระกูลหลินกลับเลือกที่จะเปิดร้านขาย "ของหายาก" สวนกระแสเศรษฐกิจและสายตาสอดรู้สอดเห็นของแม่ผัวจอมบงการที่กำลังอกแตกตายอยู่บ้านฝั่งตรงข้าม "คุณอย่าเพิ่งใจร้อนไปเลยครับพี่รบ ผีพรายน้ำพวกนั้นกระจอกเกินกว่าจะเปลืองกระสุนปืนของกองทัพ เก็บกระสุนไว้เป่ากบาลพวกญาติจอมปลอมที่จ้องจะมาฮุบเงินสดในลิ้นชักเราดีกว่า" หลินจื่อเอ่ยกลั้วหัวเราะ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลทว่าแฝงรังสีอำมหิตที่ทำเอาสามีหนุ่มถึงกับอมยิ้มมุมปาก ตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสะใภ้อาภัพคนนี้ ชีวิตของหลินจื่อไม่เคยเงียบเหงาเลยสักวัน นอกจากจะต้องรับมือกับวิญญาณอาฆาตที่ถูกส่งมากลั่นแกล้ง เธอยังต้องบริหาร "มิติโรงครัวสยองขวัญ" ที่ซ่อนวัตถุดิบระดับตำนานเอาไว้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นพริกวิญญาณเพลิงโลกันตร์ หรือน้ำส้มสายชูหมักจากน้ำตาภูติพราย ซึ่งเมื่อนำมาแปรรูปเป็นสินค้าวางขายในร้านค้าชำแห่งนี้ มันย่อมไม่ใช่สินค้าธรรมดาสำหรับมนุษย์ทั่วไป กรุ๊งกริ๊ง! เสียงกระดิ่งทองเหลืองที่แขวนไว้ตรงประตูดังขึ้นเบาๆ ตัด1000 จังหวะสนทนา ท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บยามบ่ายที่พัดพาเอาฝุ่นละอองถนนเข้ามารab พร้อมกับร่างเงาตะคุ่มของลูกค้าคนแรกของร้าน ชายชราหลังค่อมสวมหมวกแก๊ปสีซีด เดินกะโผลกกะเผลกเข้ามาภายในร้าน ดวงตาฝ้าฟางของเขาเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อกลิ่นหอมประหลาดบางอย่างลอยแตะจมูก กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นอับของร้านค้าเก่าๆ แต่มันคือกลิ่นหอมหวานล้ำลึกราวกับสุราหมักร้อยปีผสมผสานกับเครื่องเทศเผ็ดร้อนที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวมนุษย์ให้ตื่นขึ้น "เจ้า... เจ้าหนู สองสามีภรรยา ที่นี่ขายอะไรบ้างวะ?" เสียงแหบแห้งเอ่ยถามขณะกวาดสายตามองชั้นวางสินค้า หลินจื่อก้าวเท้าออกไปต้อนรับด้วยรอยยิ้มการค้าที่ฉาบด้วยความลึกลับ เธอกวาดตามองหน้าลูกค้าคนนี้เพียงแวบเดียวก็รู้ทันทีว่า ชายชราผู้นี้เพิ่งจะไปขุดคุ้ยสุสานโบราณมาเมื่อคืน ร่างกายของเขากำลังถูก "เงáอาฆาต" ของศพไร้ญาติกัดกินจนผิวหนังเริ่มเขียวคล้ำ "ยินดีต้อนรับสู่ร้าน 'สวรรค์กระซิบ' ครับ/ค่ะ... เอ๊ย คUM ครับ" หลินจื่อเกือบเผลอหลุดปากสำนวนยุคปัจจุบัน รีบปรับน้ำเสียงให้เป็นกุลสตาร์ยุค 80 ทันที "ที่ร้านของเรามีตั้งแต่เกลือล้างอาถรรพ์ ไปจนถึง 'ชาสมุนไพรขับพิษวิญญาณ' ครับ ลุงดูท่าทางไม่ค่อยสบายนะคับ สนใจลองชิมสักถ้วยไหมครับ รับรองว่าวิญญาณที่เกาะหลังอยู่จะหลุดร่อนออกไปภายในสามคำแน่นอน" ชายชราสะดุ้งเฮือก ดวงตาฝ้าฟางฉายแววหวาดกลัวระคนตกตะลึง เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำเกี่ยวกับวิญญาณที่เกาะหลัง แต่แม่สาวเจ้าของร้านกลับมองทะลุปรุโปร่งราวกับถือกระจกส่องกรรมอยู่ในมือ ก่อนที่ชายชราจะได้เอ่ยปากปฏิเสธ พันจ่ารบก็ยกถาดไม้ที่มีถ้วยดินเผาส่งควันคุโขมงสีม่วงอ่อนออกมาวางตรงหน้า กลิ่นหอมฉุนกึกเตะจมูกจนชายชราต้องสูดหายใจเฮือกใหญ่ น้ำลายสอพรั่งพรูออกมาโดยไม่รู้ตัว "ดื่มซะ ถ้วยละสองเหรียญเงิน... หรือถ้าไม่มีเงินสด จะเอาเรื่องลับในหมู่บ้านมาแลกก็ได้ครับ" พันจ่ารบร่างสูงใหญ่กอดอกพิงเคาน์เตอร์ สายตาคมกราบดุจเหยี่ยวกดดันจนชายชราต้องรีบควักเหรียญเก่าคร่ำคร่าออกมาวางสั่นๆ ชายชราซดน้ำยาสมุนไพรสีม่วงเข้มเข้าไปรวดเดียวหมดถ้วย ทันใดนั้นเอง! ร่างกายของเขาก็กระตุกเกร็ง ดวงตาเบิกโพลงอ้าปากค้าง สำลักเอาควันสีดำเหม็นเน่าพุ่งออกมาทางปากจนเต็มร้าน บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนาวเยือกราวกับยืนอยู่ท่ามกลางลานประหาร ผ่านไปชั่วอึดใจ ร่างของชายชราก็สงบลง ใบหน้าที่เคยซีดเซียวกลับมีเลือดฝาดผุดขึ้นมา แววตาฝ้าฟางแจ่มใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขารู้สึกเบาสบายราวกับได้เกิดใหม่ ความเจ็บปวดที่ต้นคออันเกิดจากเงาดำเกาะกุมมลายหายไปสิ้น "นี่มัน... ยาอะไรกันเนี่ย! วิសัย วิเศษเหลือเกิน!" ชายชราอุทานด้วยความตื่นตะลึง คุกเข่าลงคำนับหลินจื่อแทบไม่ทัน "สินค้าของเราคัดสรรมาอย่างดีเพื่อลูกค้าคนพิเศษครับ" หลินจื่อแย้มยิ้มรับทรัพย์ เหรียญเงินถูกกวาดเข้าลิ้นชักเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง นี่คือเงินก้อนแรกจากการเปิดร้านขายของชำในมิติพิเศษของเธอ และมันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น แต่ทว่า ในจังหวะที่ธุรกิจกำลังไปได้สวยและเงินทองกำลังไหลมาเทมา เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนด่าทอด้วยความเกรี้ยวกราด "ไอ้ลูกอกตัญญู! นังสะใภ้ตัวซวย! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ! พวกแกแอบเปิดร้านขายของเถื่อนลับหลังฉันรึ! คายเงินออกมาครึ่งหนึ่งเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะแจ้งความว่าพวกแกซุกซ่อนสมบัติคอมมิวนิสต์!" เสียงแผดเผาของแม่ผัวจอม bonga ที่ยืนอยู่หน้าร้าน ทำเอาบรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากความชื่นบานเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที หลินจื่อและพันจ่ารบหันมามองหน้ากันอีกครั้ง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมราวกับยมทูตผุดขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่โดยไม่ต้องนัดหมาย ในเมื่อเหยื่อเดินเข้ามาหาถึงปากถ้ำ มีหรือที่หมอผีวัยรุ่นอย่างหลินจื่อจะไม่จัดชุดใหญ่ไฟกระพริบต้อนรับแม่สามีผู้แสนน่ารักคนนี้ให้สาสมกับความแสบสันต์ หลินจื่อเอื้อมมือไปหยิบโหลแก้วบรรจุ "ลูกอมน้ำตาผีดิบ" สีเขียวเรืองแสงขึ้นมาถือไว้ พร้อมกับกระซิบสั่งสามีเสียงเบา "พี่รบครับ... ไปเปิดประตูต้อนรับคุณแม่กันเถอะครับ วันนี้เรามาลองดูกันซิว่า ลูกอมสูตรพิเศษเม็ดนี้ จะทำให้คนปากจัดอย่างแม่ผัว หุบปากเงียบไปได้กี่วัน" พันจ่ารบยิ้มรับอย่างรู้ใจ มือหนากระชากกลอนประตูออกกว้างอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของแม่ผัวที่กำลังเงื้อมมือเตรียมจะทุบซ้ำ แต่ทว่า... สิ่งที่ยืนรอต้อนรับนางอยู่หลังประตู ไม่ใช่ลูกสะใภ้ที่อ่อนแอคนเดิมอีกต่อไป แต่เป็นไอหมอกสีดำทมิฬที่แผ่พุ่งออกมาจากก้นบึ้งของมิติโรงครัวสยองขวัญ พร้อมกับรอยยิ้มต้อนรับอันเย็นเยียบจนแม่ผัวต้องผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ มาร่วมลุ้นไปกับความแสบและการทำธุรกิจสุดแหวกแนวของสองสามีภรรยาในตอนต่อไปกันต่อนะครับ!