ชีวิตใหม่ในกระท่อมสวนผัก

"ถ้าพวกมันกล้าส่งสายตาโลภโม่งล้ำมาที่หน้าต่างบ้านเราอีกครั้ง ข้าจะควักเอาไส้เดือนวิญญาณไปผัดพริกไทยดำให้หมากินเสียให้หมดเรื่อง!" เสียงตบโต๊ะดังปังท่ามกลางความเงียบยามพลบค่ำของหมู่บ้านยุคแปดสิบ หลินจื่อสะบัดทัพพีไม้ในมือลงในกระทะเหล็กหล่อ เสียงฉ่าของน้ำซุปกระดูกหมูกระทบกับเครื่องเทศหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วกระท่อมหลังเล็กที่เคยทรุดโทรม แต่วันนี้... บรรยากาศภายในกลับเปลี่ยนไปราวกับหนังคนละม้วน เมื่อสี่วันก่อน กระท่อมหลังนี้ยังเป็นเพียงซากปรักหักพังที่ฝนสาดจนเปียกแฉะ แต่เวลานี้ ผนังไม้เก่าคร่ำคร่ากลับถูกแทนที่ด้วยไม้สนหอมเนื้อดีที่เคลือบน้ำยาป้องกันความชื้นอย่างประณีต หน้าต่างกระจกใสแจ๋วสะท้อนแสงตะเกียงพายุแบบปรับระดับได้ ซึ่งเป็นสินค้าพรีเมียมจาก "มิติโรงครัวสยองขวัญ" ของเธอเอง บนพื้นปูด้วยเสื่อกกทอละเอียดนุ่มเท้า ไร้ซึ่งกลิ่นอับชื้น มีเพียงกลิ่นหอมหววนของอาหารชั้นเลิศที่ลอยวนเวียนชวนน้ำลายสอ พันจ่ารบ สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามสมส่วน กำลังงגתืนตอกตะปูเก็บงานขอบหน้าต่างด้วยความระมัดระวัง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องด้วยความทึ่ง แม้เขาจะคุ้นเคยกับการเอาชีวิตรอดในป่าลึกและการสร้างค่ายพักแรมมารabหลายรูปแบบ แต่ความเปลี่ยนแปลงภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงของบ้านหลังนี้ ก็ยังเกินกว่าสามัญสำนึกของมนุษย์ทั่วไปจะรับไหว "ภรรยา... เจ้าเอาตู้เย็นสองประตูระบบอินเวอร์เตอร์กับโซฟาหนังแท้นี่มาจากไหนกันแน่?" พันจ่ารบวางค้อนลงบนพื้น เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามด้วยความกังวลระคนทึ่ง "ถ้าแม่หรือพวกญาติฝั่งนั้นมาเห็นเข้า เกรงว่าพวกเขากระโจนเข้าใส่ยิ่งกว่าไฮยีน่าแย่งซากเนื้อแน่" หลินจื่อหันขวับมาค้อนใส่สามีหนุ่มวงใหญ่ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์และเด็ดเดี่ยว เธอใช้ปลายทัพพีชี้หน้าเขาเบาๆ "ปล่อยให้พวกมันมาสิครับท่านพี่! ข้ากำลังรอให้แม่สามีจอมบงการคนนั้นเดินดุ่มๆ เข้ามาหาเรื่องอยู่พอดี อาคมสะท้อนกรรมที่ข้าเพิ่งลงอักขระไว้รอบรั้วบ้าน กำลังรอต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญให้อ้วกเป็นหนอนชาเขียวเล่นอยู่พอดี!" คำพูดติดตลกแต่แฝงความเหี้ยมเกรียมสไตล์หมอผีมือฉกาจจากยุคปัจจุบัน ทำให้พันจ่ารบถึงกับมุมปากกระตุก ยิ้มแห้งๆ ออกมา เขาเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่บังแสงตะเกียงจนร่างบางตกอยู่ในเงาของเขา มือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปโอบเอวคอดกิ่วของภรรยาเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ หลินจื่อขัดขืนเล็กน้อยก่อนจะยอมให้เขากอดแต่โดยดี ปลายจมูกโด่งเป็นสันของชายหนุ่มสูดดมความหอมจากซอกคอระหงของเธอเบาๆ "ข้าไม่ได้กลัวพวกมันรบกวนข้า... แต่ข้ากลัวว่ากลิ่นอาหารฝีมือเจ้าจะลอยไปเตะจมูกพวกหิวโซจนพังประตูเข้ามาต่างหาก" พันจ่ารบกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูร้อนผ่าว "ว่าแต่วันนี้ เมนูเด็ดอะไรที่จะมอมเมาสามีคนนี้อีกเล่า หืม?" "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรต้นตำรับสยองขวัญ... เนื้อนุ่มละลายในปาก เคี่ยวด้วยน้ำตาลเคี่ยวไฟอ่อนกับเครื่องยาจีนเกรดพรีเมียมจากมิติ ที่สำคัญคือ... เผ็ดร้อนด้วยพริกปีศาจวิญญาณ อาหารจานนี้ถ้าคนใจบาปได้กินเข้าไป จะต้องสารภาพความลับชั่วช้าออกมาหมดเปลือกภายในสามคำ!" หลินจื่อหัวเราะคิกคัก นัยน์ตาเป็นประกายด้วยความสนุกสนานในการแกล้งคน ทันใดนั้นเอง บรรยากาศอบอุ่นภายในกระท่อมก็พลันสะดุดกึก! สัมผัสพิเศษของพันจ่ารบกระตุกวูบ ขนตาทั่วร่างลุกชันขึ้นพร้อมกัน ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที เขาดึงตัวหลินจื่อมาหลบไว้ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณนักรบ พร้อมกับที่มืออีกข้างคว้ามีดอีโต้เล่มโตบนโต๊ะเตรียมพร้อม ที่หน้าประตูบ้าน... มีเงาร่างตะคุ่มๆ กำลังเงื้อมมือขึ้นเคาะประตูเสียงดังสนั่นหวั่นไหว *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "หลินจื่อ! นังสะใภ้ตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกแอบซ่อนของดีเอาไว้ข้างใน ทำไมบ้านของแกถึงมีแสงไฟสว่างโร่แถมยังมีกลิ่นเนื้อหอมโชยออกมาถึงบ้านฉันได้! เปิดเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะพังประตูเข้าไป!" เสียงแหลมปรี๊ดที่คุ้นเคยดังแผดทะลุไม้ออกมา ไม่ใช่ใครอื่น... แม่สามีจอมบงการที่หมายมั่นปั้นมือจะมาขโมยสมบัติและขับไล่สะใภ้กำมะลอ กลับมาเยือนถึงหน้าประตูก่อนเวลาอันควร! หลินจื่อแย้มยิ้มเยือกเย็น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มของนักล่า เธอดึงชายเสื้อสามีเบาๆ แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่าแต่น่ากลัว "ท่านพี่... แขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเสิร์ฟตัวเองถึงที่แล้วครับ เรามาเปิดประตูต้อนรับ 'มื้อค่ำ' จานพิเศษนี้กันเถอะ" ทว่า... ในวินาทีที่พันจ่ารบเอื้อมมือไปจับกลอนประตูเพื่อจะกระชากเปิดต้อนรับแม่ยายจอมจุ้นจ้านนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็หยุดกຶกลงอย่างกะทันหัน แทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับถูกเชือดของสัตว์ป่า ดังมาจาก *หน้าต่างกระจกใส* ที่เพิ่งติดตั้งใหม่หมาดๆ! เมื่อทั้งสองหันไปมอง... สิ่งที่ปรากฏผ่านกระจกใส ไม่ใช่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธของแม่สามีอีกต่อไป... แต่กลับเป็นรอยมือเปื้อนเลือดสีดำคล้ำที่ประทับลงบนกระจกจากภายนอก พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าเย็นยะเยือกที่ดังลอดเข้ามาในห้อง *"จื่อเอ๋อร์... ลูกแม่... ทำไมถึงกินเนื้อหมูตุ๋นคนเดียวล่ะ... แบ่งแม่กินด้วยคนสิ..."* ใบหน้าที่แนบติดกับกระจกด้านนอกไม่ใช่แม่สามี... แต่เป็นใบหน้าของอดีตเจ้าของร่างที่ตายไปแล้วอย่างปริศนาเมื่อปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความระทึกขวัญและกลิ่นอายความอร่อยในบทนี้ด้วยกันนะครับ