ลูกค้าลับที่เป็นถึงขาใหญ่

"ถ้าพวกแกยังยืนเกะกะขวางทางเข้าโรงครัวของเมียฉันแม้แต่ก้าวเดียว... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องกระสุนนัดที่เหลือในรังเพลิงนะครับ" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพญาเสือโคร่งจากปากพันจ่ารบดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดหน้าลานบ้านพักทหารในยุค 80 ปลายๆ ชายฉกรรจ์ร่างหนาในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเปียกชุ่มด้วยหยาดเหงื่อ กำลังใช้ด้ามปืนไรเฟิลเคาะกับโต๊ะไม้ไผ่เสียงดังสนั่น สายตาคมกริบดุดันราวกับใบมีดโกนกวาดมองกลุ่มพ่อค้ารายใหญ่จากในเมืองที่พากันหน้าซีดเผือดโดยไม่ได้นัดหมาย เหล่าพ่อค้าคนกลางที่เคยถือดีว่าเป็นผู้ทรงอิทธิพลในการผูกขาดตลาดมืดแถบชายแดน ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อเผชิญหน้ากับความดุร้ายของนายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่ารักภรรยายิ่งกว่าชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น กลิ่นอายคุกรุ่นลึกลับที่แผ่ออกมาจากตัวของพันจ่ารบในยามนี้ มันไม่ใช่แค่กลิ่นอายของนายทหารสนาม แต่มันคือ "กลิ่นอายอาคม" ที่ถูกขับออกมาจากวิชาสายหมอผีที่หลินจื่อผู้เป็นภรรยาเพิ่งถ่ายทอดเคล็ดลับการสะกดจิตวิญญาณให้เมื่อคืนก่อน "ใจเย็นก่อนครับท่านพันจ่า... พวกเราไม่ได้มาหาเรื่อง พวกเราแค่ได้ยินกิตติศัพท์เรื่อง 'บะหมี่วิญญาณสวรรค์' กับ 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงมิติพิศวง' ที่พวกท่านเอาไปวางขายลับๆ ในตลาดเมื่อวานซืนต่างหากล่ะครับ" ชายวัยกลางคนสวมแว่นตากรอบทองท่าทางเจ้าเล่ห์ รีบยกมือขึ้นยอมจำนน พร้อมกับดันกระเป๋าหนังสีดำใบโตมาตรงหน้า หลินจื่อก้าวเท้าออกมาจากม่านมิติโรงครัวสยองขวัญในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตา ตัดกับรอยยิ้มพรายที่มุมปากอย่างมีชั้นเชิง ในมือเรียวบางของเธอกำลังถือตะหลิวเหล็กที่ยังมีควันร้อนฉุยลอยกรุ่น กลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องเทศจีนผสมผสานกับวิญญาณอาคมชั้นดีโชยฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่สุนัขรอบๆ บ้านยังไม่กล้าเห่า "มาไกลถึงนี่เชียวหรือครับ คุณเฉิน... นึกว่าพ่อค้าคนกลางหน้าเลือดอย่างคุณจะสนใจแต่กำไรมหาศาลจากการกดราคาชาวบ้านเสียอีก" หลินจื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน ใบหน้าสวยคมตวัดสายตามองกระเป๋าหนังในมือของอีกฝ่ายอย่างรู้ทัน คุณเฉินสะดุ้งเฮือกเล็กน้อยเมื่อสบตาเข้ากับดวงตาคู่นั้น เขารู้ดีว่าข่าวลือเรื่องที่สะใภ้บ้านตระกูลหลินใช้ผีสรางนางไม้มาช่วยทำอาหารและจัดการกับพวกแม่ผัวใจร้ายนั้นเป็นเรื่องจริงครึ่งไม่จริง แต่ที่แน่ๆ อาหารในมือของหญิงสาวผู้นี้มีฤทธิ์เดชบางอย่างที่ทำให้ผู้กินรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในดินแดนสวรรค์ และติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น "ฮ่าๆๆ คุณหลินนี่พูดจาตรงไปตรงมาเสียจริงครับ... ผมยอมรับว่าตอนแรกผมก็แค่อยลองชิมตามคำบอกเล่า แต่พอได้ลองคำแรกเข้าไป... วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างด้วยความอร่อยและความจัดจ้านที่หาไม่ได้จากที่ไหนในประเทศจีนยุคนี้เลยล่ะครับ" คุณเฉินหัวเราะกลบเกลื่อนความประหม่า ก่อนจะรูซิปกระเป๋าหนังออก เผยให้เห็นปึกธนบัตรสีแดงปึกหนาที่อัดแน่นอยู่เต็มกระเป๋า "นี่คือเงินมัดจำล่วงหน้าสำหรับสินค้าล็อตแรก... สามพันหยวน! และผมต้องการผูกขาดการส่งสินค้าทั้งหมดเข้าสู่ตลาดในเมืองหลวงและเขตเศรษฐกิจพิเศษ" เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังขึ้นจากรอบด้าน บรรดาญาติๆ และแม่ผัวจอมบงการที่แอบซุ่มดูอยู่หลังพุ่มไม้ถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพรงด้วยความริษยาจนแทบเป็นสายเลือด สามพันหยวนในยุค 80 นั้นมีค่ามหาศาล มากพอที่จะซื้อบ้านหลังใหญ่ในเมืองได้สบายๆ และนี่คือเงินที่ได้จากการขายอาหารเพียงไม่กี่วันของหญิงสาวที่พวกมันเคยดูถูกว่าเป็นตัวกาลกิณี! หลินจื่อปรายตามองกองเงินตรงหน้าแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตูมหรือดีใจจนออกนอกหน้าแม้แต่น้อย เพราะสำหรับเธอแล้ว เงินพวกนี้เป็นเพียงผลพลอยได้จากการใช้ "มิติโรงครัวสยองขวัญ" มายกระดับชีวิตเท่านั้นเอง "สามพันหยวนแลกกับการผูกขาด... ฟังดูเหมือนข้อเสนอที่ดีนะครับ คุณเฉิน" หลินจื่อวางตะหลิวลงบนโต๊ะไม้ เสียงเหล็กกระทบไม้ดังเคาะเบาๆ แต่กลับสะท้านไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... อาหารในมิติของฉัน ไม่ใช่ว่ามีเงินแล้วจะซื้อได้ทุกคน หากคนผู้นั้นมีจิตใจสกปรกหรือคิดคดทรjศต่อแผ่นดิน วิญญาณในหม้อข้าวของฉันจะจัดการกัดกินความโลภของพวกมันจนหมดสิ้น" คุณเฉินหน้าถอดสีทันที เขารู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับมีดวงตานับร้อยคู่กำลังจ้องมองทะลุผ่านเสื้อผ้าของเขาไปถึงกระดูกดำ "ระ...เรื่องนั้นคุณหลินวางใจได้ครับ! ผมทำธุรกิจด้วยความสุจริตมาตลอด..." คุณเฉินละล่ำละลักตอบ "ดีครับ ถ้าอย่างนั้นเรามาทำสัญญาทางอาคมกันสักหน่อย..." หลินจื่อหยิบกระดาษยันต์สีแดงสดขึ้นมาแผ่นหนึ่ง พลางอมยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "ถ้าคุณผิดสัญญา... ขอให้กิจการของคุณพังพินาศและลิ้นรับรสหายไปตลอดกาล ตกลงไหมครับ?" ในวินาทีที่คุณเฉินกำลังจะเอ่ยปากรับคำ ทันใดนั้น เสียงเบรกเอี๊ยดอาร์ดอันน่าหนวกหูของรถจípทหารรุ่นเก่าก็ดังขึ้นที่หน้าปากซอย ตามด้วยเสียงตะโกนด้วยความตกใจของนายทหารยามหน้าค่ายที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "ท่านพันจ่าครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! มี... มีแขกไม่ได้รับเชิญระดับสูงจากส่วนกลาง นั่งรถตรงดิ่งมาที่นี่ และพวกเขากำลังถือหมายค้นโรงครัวของคุณหลินครับ!" บรรยากาศรอบตัวนิ่งงันไปชั่วขณะ หลินจื่อหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงประดับอยู่ แต่แววตากลับเปล่งประกายความเยียบเย็นอันตรายออกมาอย่างเด่นชัด ส่วนพันจ่ารบนั้นปลดเซฟปืนไรเฟิลในมือออกทันที เสียงกริ๊กดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความระทึกขวัญและกลิ่นอายความอร่อยในบทนี้นะครับ