วิชาเรียกทรัพย์ในคืนจันทร์ดับ

“ถ้าแม่ยังกล้าส่งสายตาพิฆาตมาที่แปลงผักของฉันอีกแม้แต่ครั้งเดียว พรุ่งนี้เช้าต้มไก่สมุนไพรหม้อนั้น... คงต้องเปลี่ยนเป็น ‘ต้มเปรตกระดูกหมู’ ให้คนแถวนี้ได้นอนฝันร้ายไปสามวันเจ็ดวันแล้วล่ะครับ” เสียงหวานใสที่เจือกระแสอาคมเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงใจใคร ท่ามกลางความเงียบงันยามดึกสงัดหลังเที่ยงคืน หลินจื่อปรายหางตามองร่างท้วมของแม่ผัวจอมบงการที่สะดุ้งโหยงจนเกือบตกจากเก้าอี้ไม้ไผ่ นางจ้องมองลูกสะใภ้ด้วยแววตาหวาดระแวงปนแค้นเคือง แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากต่อปากด้วยความเข็ดขลาดยังฝังใจจากฤทธิ์เดชของน้ำพริกนรกวิญญาณเมื่อวันก่อน นี่คือตอนที่ 5 ของเส้นทางชีวิตในยุค 80 ที่ไม่ง่ายเลยครับ สำหรับอดีตหมอผีสาวมือหนึ่งอย่างเธอ หลินจื่อถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาสนใจภารกิจตรงหน้า ร่างเพรียวบางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเรียบง่ายก้าวเข้าไปยืนอยู่กลางลานบ้าน ดวงตาคมกริบเปล่งประกายวาววับในความมืด ค่ำคืนนี้ตรงกับคืนจันทร์ดับ ไร้ซึ่งแสงดาว เป็นช่วงเวลาที่พลังหยินแผ่ซ่านถึงขีดสุด ซึ่งตามตำรา ‘วิชาเรียกทรัพย์ในคืนจันทร์ดับ’ ของสำนักหมอผีโบราณ นี่คือนาทีทองของการเร่งเวลาเติบโตของพืชพันธุ์วิเศษในมิติโรงครัวสยองขวัญ “พี่รบครับ ช่วยยืนคุมเชิงตรงนั้นหน่อย อย่าให้แมงสาบหรือหมาข้างบ้านเข้ามาเหยียบเขตอาคมเด็ดขาด” หลินจื่อเอ่ยสั่งสามีหนุ่มที่ยืนถือจอบทำหน้าเคร่งขรึมอยู่ไม่ห่าง พันจ่ารบพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงดุดันตามประสาคนในเครื่องแบบ เขายอมเป็นยามเฝ้าประตูให้ภรรยาด้วยความเต็มใจ ต่อให้มีเสือสมิงหรือผีเปรตโผล่มาตอนนี้ เขาก็พร้อมจะเอาด้ามจอบฟาดไม่ให้เหลือซาก หากมันบังคับให้ภรรยาตัวน้อยของเขาต้องเหนื่อยยาก หลินจื่อหลับตาลง ตั้งสมาธิแน่วแน่ ท่องคาถาลับโบราณพร้อมกับตักน้ำจากบ่อน้ำมิติสยองขวัญที่ผสมเลือดอสูรเจือจาง รดลงบนเมล็ดพันธุ์ผักกาดและพริกหยวกวิเศษที่เพิ่งหยอดลงดินไปเมื่อชั่วโมงก่อน *ฟู่!* เสียงคล้ายน้ำเดือดปะทะกับความเย็นจัดดังขึ้นเบาๆ ไอหมอกสีขาวนวลพวยพุ่งขึ้นจากผืนดิน ราวกับแผ่นดินกำลังสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพียงชั่วพริบตาเดียว ดินร่วนซุยก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ยอดอ่อนสีเขียวมรกตผุดทะลุพื้นดินขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง กิ่งก้านขยายใหญ่ ใบไม้ผลิบาน และช่อดอกพริกสีแดงเพลิงก็อวดโฉมแข่งกันเติบโตด้วยความเร็วที่หากใครมาเห็นคงต้องหัวใจวายตายคาที่ กลิ่นหอมหวานผสมเผ็ดร้อนของพริกวิเศษโชยขจรขจายไปทั่วบริเวณหลังบ้าน ทะลุทะลวงผ่านกำแพงดินเข้าไปถึงห้องนอนของบรรดาญาติสามีที่แอบลอบมองลอดหน้าต่างออกมาด้วยความอิจฉาริษยา “บ้าจริง... ทำไมผักพวกนั้นถึงโตเร็วขนาดนั้นวะ! นั่นมันเพิ่งลงเมล็ดไปเองนะ!” เสียงกระซิบอย่างเจ็บแค้นของพี่สะใภ้ดังลอดออกมาจากรอยแตกของฝาบ้าน แต่หลินจื่อหาได้ใส่ใจไม่ เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย “โตเร็วกون ทันใจ และราคาแพงระยับเสียด้วยสิครับ” หลินจื่อพึมพำกับตัวเอง พลางใช้มือเรียวบางเด็ดพริกหยวกสีแดงสดที่อวบออ่นน่ากินใส่ตะกร้าสานจนเต็มเปี่ยม พริกเหล่านี้ไม่ใช่ผักธรรมดา แต่มันคือ ‘พริกเพลิงนิล’ ที่มีสรรพคุณช่วยขับพิษ บำรุงกำลัง และหากนำไปทำอาหาร มันจะมีรสชาติอร่อยล้ำเลิศจนสะท้านโลกันตร์ ซึ่งเธอตั้งใจจะนำไปแปรรูปเป็น ‘น้ำพริกเผาโบราณสูตรลับ’ เพื่อวางขายในตลาดมืดของเมืองหลวงในเช้าวันพรุ่งนี้ เพื่อสร้างรากฐานความมั่งคั่งให้ตระกูลหลุดพ้นจากความยากจนในยุค 80 นี้เสียที “เหนื่อยไหมครับคนดี” พันจ่ารบรemอเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับใช้ผ้าขนับผืนสะอาดซับเหงื่อบนหน้าผากให้ภรรยาอย่างเบามือ สายตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งจนคนมองใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “ถ้าได้กินฝีมือฉันตอนเช้า รับรองว่าหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งแน่ค่ะ... เอ๊ย! แน่นอนครับ” หลินจื่อเกือบหลุดปากพูดสำนวนคุ้นเคย แต่ก็รีบเปลี่ยนคำสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเหลือบไปเห็นสายตากรุ้มกริมของสามี ทั้งสองคนช่วยกันเก็บเกี่ยวผลผลิตจนหมดแปลง ก่อนจะหอบตะกร้าพริกและผักวิเศษเดินกลับเข้าสู่ตัวบ้าน แสงตะเกียงเจ้าพายุส่องประกายวอมแวมขับเน้นบรรยากาศยามดึกให้อบอุ่นท่ามกลางลมหนาว ในห้องครัวเล็กๆ หลินจื่อจัดการจุดเตาถ่าน กลิ่นหอมของน้ำมันหมูที่เจียวกับกระเทียมและหอมแดงเริ่มฟุ้งกระจาย ตามด้วยการโขลกพริกเพลิงนิลวิเศษลงในครกหินเสียงดัง *โขลก... โขลก...* เป็นจังหวะที่ทรงพลัง กลิ่นหอมฉุนเผ็ดร้อนทะลักทะลายออกไปทางหน้าต่างครัว ลอยไปอบอวลทั่วทั้งหมู่บ้าน จนข้างบ้านหลายหลังต้องพลิกตัวตื่นขึ้นมาสูดกลิ่นหอมประหลาดนี้ด้วยความหิวโหย เธอตักน้ำพริกเผาเนื้อเนียนสีแดงฉานที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จใหม่ๆ ใส่ลงในโถกระเบื้องเคลือบ ควันร้อนๆ ลอยกรุ่นพร้อมกับกลิ่นหอมของสมุนไพรและอคมที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว ชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วนและน้ำลายสอโดยไม่รู้ตัว พันจ่ารบยืนมองภรรยาคนเก่งตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่ชาม พร้อมกับตักน้ำพริกเผาโปะหน้าด้วยไข่เจียวฟูฟ่องที่ทอดจนกรอบนอกนุ่มใน กลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวจนแทบจะสะกดวิญญาณคนกินได้ “ชิมดูสิครับ ว่ารสชาติฝีมือภรรยาคนนี้ถูกปากนายทหารผู้เคร่งขรึมคนนี้ไหม” หลินจื่อส่งช้อนให้พร้อมรอยยิ้มท้าทาย พันจ่ารบรับช้อนมา ตักข้าวที่คลุกเคล้ากับน้ำพริกเผาสูตรพิเศษเข้าปากคำโต ทันทีที่รสชาติเผ็ดร้อน หวานกลมกล่อม และกลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ทว่า... ในวินาทีที่ความอร่อยกำลังพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงทุบประตูก็โครมครามดังสนั่นหวั่นไหวจากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนแหบพร่าด้วยความตกใจกลัวของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตื่นมาเคาะเรียก “ผู้กอง! คุณหลิน! ออกมาดูเร็วเข้า! ที่หน้ากองอำนวยการหมู่บ้าน... มีเงาประหลาดนับสิบตัวกำลังยืนล้อมรถบรรทุกสินค้าของคุณอยู่ และพวกมัน... ไม่ใช่คนเป็นๆ แน่!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "หมอผีวัยรุ่น" นะครับ