ระยะห่างที่เพิ่มขึ้น

“ถ้าคิดจะไปกับมัน ก็เชิญ... อย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีก” เสียงทุ้มต่ำของคิรากรบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในเพนท์เฮาส์หรู น่านฟ้านิ่งงัน มือที่กำลังหยิบกุญแจรถชะงักค้าง แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวเหมือนเมื่อคืนในสายฝน แต่มันกลับเย็นชาจนเกือบเป็นศูนย์องศา น่านฟ้าหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวสูงที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องครัว ความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนอากาศรอบข้างดูจะเบาบางลงอย่างน่าประหลาด “คุณคีย์พูดเหมือนผมเป็นสมบัติชิ้นหนึ่งของคุณเลยนะ” น่านฟ้าแค่นยิ้ม มุมปากที่เคยร้ายกาจตอนนี้สั่นระริกด้วยความรู้สึกที่เขายังหาคำนิยามไม่ได้ “สัญญาของเราคือเรื่องธุรกิจ... แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปแล้วว่าความสัมพันธ์ของเรามันมีเส้นแบ่ง” คิรากรก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของน่านฟ้า “เส้นแบ่งงั้นเหรอ? นายเป็นคนลากมันเอง หรือนายแค่ใช้มันเป็นข้ออ้างเวลาที่อยากจะไปคว้ามือคนอื่น!” น่านฟ้ากำหมัดแน่น “มาร์คไม่ได้ทำอะไรผิด เขาแค่ยื่นข้อเสนอที่คุยง่ายกว่า... ไม่ต้องคอยมาระแวงว่าวันไหนคุณคีย์จะเปลี่ยนโหมดจากเจ้าหนี้ใจร้ายมาเป็นคนบ้าอำนาจ” “น่านฟ้า!” คิรากรกระชากแขนอีกคนเข้าหาตัว แรงดึงมหาศาลทำให้น่านฟ้าเซถลาไปปะทะกับแผงอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เขาเคยหลงใหลบัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่ตอกย้ำถึงความอึดอัดที่เขากำลังเผชิญ ร่างสูงก้มลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงดุดันนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับเอาไว้ “นายอยากรู้นักใช่ไหมว่าถ้าข้ามเส้นไปแล้วจะเป็นยังไง... ก็ลองดูสิ ฉันรับรองว่านายจะไม่มีวันได้กลับมาเดินบนเส้นทางเดิมอีกเลย” น่านฟ้าผลักอกอีกฝ่ายออกเต็มแรง สายตาเขามองคิรากรด้วยความผิดหวังปนน้อยใจอย่างที่เจ้าตัวไม่อยากจะยอมรับ “งั้นก็ปล่อยสิครับ จะรั้งผมไว้ทำไม ในเมื่อความไว้ใจที่คุณเคยมีให้มันพังไปตั้งแต่วันที่คุณเชื่อคำพูดของพวกคนสนิทมากกว่าผม” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องอีกครั้ง คิรากรชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแวววูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกกลบมิดด้วยความเย็นชาตามนิสัยปกติ เขาเบนสายตามองไปทางอื่น ปล่อยมือจากแขนเรียวอย่างช้าๆ ราวกับว่าเพียงการสัมผัสกันก็สร้างบาดแผลให้แก่กันและกัน “หึ... ได้” คิรากรพึมพำ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ห้องทำงาน “ถ้าคิดว่าทางเลือกนั้นมันดีนัก ก็เชิญไปพิสูจน์ด้วยตัวเอง แต่อย่าลืมนะน่านฟ้า... คนอย่างมาร์คไม่ได้ใจดีกับของเล่นเหมือนอย่างที่นายคิด” น่านฟ้ายืนค้างอยู่ตรงนั้น หัวใจบีบตัวจนเจ็บแปลบ เขาอยากจะตะโกนบอกว่าเขาไม่ได้ต้องการอะไรเลยนอกจากความเชื่อใจ แต่ความทิฐิที่เขามีไม่น้อยไปกว่าคิรากรทำให้เขายอมที่จะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งเสียงประตูปิดลงพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่ส่งผ่านมาถึงหัวใจ วันเวลาผ่านไปราวกับเศษเสี้ยวของชั่วโมงที่ยาวนาน น่านฟ้าเลือกที่จะขังตัวเองอยู่ในห้องนอน เขาได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคิรากรเดินวนไปวนมาอยู่นอกห้องนานนับชั่วโมง แต่ไม่มีใครยอมเปิดปากเป็นฝ่ายเริ่มก่อน บรรยากาศภายในบ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงเถียงกันอย่างสนุกสนาน บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่ากลัวกว่าการปะทะกันตรงๆ น่านฟ้าทรุดตัวลงนั่งบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความจากมาร์คที่เด้งขึ้นมาตลอดทั้งวันกลายเป็นสิ่งที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะเปิดอ่าน ในขณะที่สายตาเขากลับจ้องไปที่หน้าจอโปรไฟล์ของอีกคนที่อยู่ห่างออกไปเพียงผนังกั้น เขาไม่รู้เลยว่าความสัมพันธ์นี้มันมาถึงจุดที่ต้องเลือกระหว่างศักดิ์ศรีกับหัวใจตั้งแต่เมื่อไหร่ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง น่านฟ้าสะดุ้งสุดตัว เขาคิดว่าเป็นคิรากรที่คงทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงรีบลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้วยความหวังที่ซ่อนอยู่ในลึกๆ ของหัวใจ แต่ทว่า... ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่ชายหนุ่มร่างสูงที่เขากำลังเฝ้ารอ “เซอร์ไพรส์ไหมครับน่านฟ้า?” มาร์คยืนยิ้มกริ่มอยู่หน้าประตู ในมือถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่ดูขัดกับบรรยากาศอันตึงเครียดของห้องนี้อย่างสิ้นเชิง เขาก้าวผ่านประตูเข้ามาโดยไม่รอคำเชิญ ทำให้น่านฟ้าถึงกับผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานของคิรากรก็เปิดผางออกมา ร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า คิรากรหยุดยืนมองภาพที่น่านฟ้ากำลังยืนเผชิญหน้ากับมาร์คในห้องของเขาเองด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ฉันยังไม่อนุญาตให้แขกคนไหนเข้ามาในห้องของฉัน... โดยเฉพาะหมาตัวที่กำลังจ้องจะคาบของเล่นของคนอื่นไปกิน” คิรากรเอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนทำให้น่านฟ้ารู้สึกหายใจไม่ออก มาร์คหัวเราะหึๆ ก่อนจะเหลือบมองน่านฟ้าที่ยืนตัวแข็งทื่อ “พอดีผมผ่านมารับน่านฟ้าไปทานข้าวครับคิรากร... เห็นว่าพักนี้คุณคงยุ่งเกินกว่าจะดูแลใครได้ดีพอ” คำพูดเยาะเย้ยนั้นทำให้น่านฟ้าหน้าชา แต่สิ่งที่ทำให้เขาใจหายยิ่งกว่า คือภาพที่คิรากรก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาแล้วถือวิสาสะคว้าข้อมือเขาไปกระชับไว้แน่น ดวงตาคมกริบจ้องมาร์คด้วยแววตานักล่าที่น่านฟ้าไม่เคยเห็นมาก่อน “เขาไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น... เพราะคืนนี้ผมมีเรื่องที่ต้อง ‘เคลียร์’ กับน่านฟ้าเป็นการส่วนตัว และมันสำคัญกว่าธุรกิจห่วยๆ ของคุณเป็นร้อยเท่า” คำว่า ‘เคลียร์’ ของคิรากรมาพร้อมกับแรงบีบที่ข้อมือ ซึ่งทำให้น่านฟ้ารู้สึกได้ทันทีว่าค่ำคืนนี้... เขาคงหนีไม่พ้นจากพายุอารมณ์ที่คิรากรเก็บกักเอาไว้ และดูเหมือนว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ จะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันแสนเปราะบางนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ