คำพูดที่ทำร้ายใจ

หน้าจอโทรศัพท์ในมือมาร์คสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวในห้องจัดเลี้ยง วินาทีนั้น โลกทั้งใบของน่านฟ้าคล้ายหยุดหมุน ภาพถ่ายเบลอๆ ของเขากับรุ่นพี่คนสนิทในมหาวิทยาลัยถูกจัดวางมุมกล้องอย่างจงใจจนดูเหมือนกำลังแนบชิดเกินกว่าเหตุ มันคือหลักฐานชั้นดีที่ถูกสร้างสถานการณ์ขึ้นมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ... กับดักที่มาร์ควางไว้เพื่อรอจังหวะขย้ำให้พวกเขาร้าวฉาน "อุ๊ย ตายจริง..." มาร์คแสร้งทำเป็นอุทานด้วยน้ำเสียงตกใจจอมปลอม ดวงตาพราวระยับด้วยความสะใจที่ซ่อนไว้ไม่มิด "ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้คุณคีย์เห็นเลยนะเนี่ย น่านฟ้า... ไม่คิดเลยว่าลับหลังคุณคีย์แล้ว คุณจะมีมุมแบบนี้ด้วยเหรอครับ" น่านฟ้าเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความโกรธตีรวนขึ้นมาจุกอกไม่ใช่เพราะกลัวคำคร่ำครวญของมาร์ค แต่เพราะสัมผัสได้ถึงรังสีความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ด้านข้าง คิรากรไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งสนิท ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับดิ่งลงเหว มืดมนและอันตรายยิ่งกว่าพายุฝนกลางฤดูร้อน ช้าเสียยิ่งกว่าช้า... คิรากรหันขวับกลับมามองหน้าเขา ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันใดๆ มีแต่ความหยันหยือกและเยдяยหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หึ... ควงกันไปถึงไหนต่อไหนแล้วสินะ" น้ำเสียงของคิรากรต่ำทุบ ก้องกังวานในความเงียบงันราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ถูกหักหลัง "ที่ผ่านมาทำเป็นเล่นตัว ทำเป็นวางฟอร์มเรียกร้องความสนใจจากฉัน ที่แท้ก็มีตัวสำรองคอยซãบน้ำตาให้อยู่แล้วนี่เอง" น่านฟ้าเบิกตากว้าง หูอื้ออึง หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "คุณคีย์... พูดบ้าอะไรออกมาคะ นั่นมันภาพตัดต่อ!" "ตัดต่อเหรอ?" คิรากรก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างบางทันที แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายที่สูงใหญ่กว่าทำให้คนฟังหายใจแทบไม่ออก ดวงตาคมกริบคู่นั้นแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะและความหึงหวงที่เจ้าตัวปฏิเสธไม่ได้ "ตาฉันไม่ได้บอดนะน่านฟ้า! หรือจะให้ฉันรื้อฟื้นไหมล่ะว่าช่วงที่เธอหายตัวไปเย็นวันนั้น ไปกกอยู่กับไอ้เด็กนี่ใช่ไหม!" ถ้อยคำเชือดเฉือนพ่นออกมาจากริมฝีปากที่เคยพร่ำกระซิบคำหวาน มันรุนแรงและไร้ซึ่งความปรานี ราวกับมีดโกนอาบยาพิษที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ ของน่านฟ้า ความรู้สึกอัดอั้นตันใจพุ่งทะยานขึ้นมาจุกที่คอหอย ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่คนอย่างน่านฟ้า... ไม่มีวันยอมร้องไห้ให้ใครเห็นโดยเฉพาะในยามที่ตัวเองเป็นฝ่ายถูกปรักำ "ถ้าคุณคิดว่าฉันมันเป็นคนแบบนั้น... ถ้าคุณเชื่อภาพพวกนั้นมากกว่าความจริงที่เราอยู่ด้วยกันมาตลอด..." น่านฟ้าเชิดหน้าขึ้น หยาดน้ำใสคลอเบ้าแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความหยิ่งทะนง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ "งั้นก็เชิญเชื่อตามสบายเลยค่ะ! อยากคิดอะไรก็เชิญ!" "น่านฟ้า!" คิรากรคำรามลั่นด้วยความเหลืออด มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก บีบจนเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด แต่น่านฟ้าไม่ปริปากร้องสักแอะ มีเพียงแววตาแข็งกร้าวที่ตอกกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "ปล่อยนะคะ!" "ทำไม? กลัวว่าความลับจะแตกต่อหน้าชู้รักของเธอรึไง!" พลั่ก! เพราะความอดทนมาถึงขีดสุด น่านฟ้าใช้แรงทั้งหมดที่มีสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม ก่อนจะผลักอกแกร่งเต็มแรงจนคิรากรเซถอยหลังไปสองก้าว ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวทันที ทุกสายตาในงานเลี้ยงต่างหันมาจับจ้องที่พวกเขากลุ่มนี้เป็นตาเดียว แต่น่านฟ้าไม่สนใจอะไรอีกแล้ว หัวใจดวงน้อยแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ กับคำดูถูกเหยียดหยามที่ได้รับ "ใช่ค่ะ! ฉันมันก็เป็นแค่เด็กเห็นแก่เงินที่คอยวิ่งตามผู้ชายไปทั่วแหละ พอใจคุณรึยัง!" น่านฟ้าตะโกนใส่หน้าคนตัวสูงทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย "ในเมื่อคุณมองฉันต่ำขนาดนี้ เราก็ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ... ดีลระหว่างเรา... มันจบแค่นี้!" พูดจบ น่านฟ้าก็หมุนตัววิ่งหนีฝ่าฝูงชนออกไปจากงานเลี้ยงทันที โดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย "น่านฟ้า!" คิรากรตะโกนไล่หลัง ร่างสูงทำท่าจะก้าวตามไป แต่ทว่า... มาร์คกลับก้าวเข้ามาขวางทางไว้ พร้อมรอยยิ้มเยาะที่น่ารังเกียจที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา "ปล่อยให้เขาไปตั้งสติหน่อยเถอะครับคุณคีย์... บางที การที่เขาไปจากคุณ อาจจะดีต่อตัวเขามากกว่าการทนอยู่กับคนที่พร้อมจะระแวงและทำลายความรู้สึกเขาได้ตลอดเวลาก็ได้นะ" คำพูดของมาร์คเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง คิรากรหันขวับกลับมาจ้องหน้าศัตรูตัวฉกาจด้วยแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนให้ตายคามือ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งจนมาร์คต้องหุบยิ้มและถอยก้าวหนึ่งด้วยความหวั่นเกรง ด้านนอกอาคาร สายฝนที่ตั้งเค้ามานานเริ่มโปรยปรายลงมาเม็ดโต น่านฟ้าวิ่งฝ่าความมืดออกมาจนถึงลานจอดรถ ร่างบางหอบหายใจโยนตัวพิงเสาปูนเย็นเฉียบ หยาดน้ำตาที่อดกลั้นไว้ร่วงหล่นลงอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย คำพูดใจร้ายพวกนั้นยังคงก้องกังวานในโสตประสาทซ้ำไปซ้ำมา *เขาไม่เชื่อใจเรา... เขาเลือกที่จะเชื่อคนอื่นมากกว่าเรา...* น่านฟ้าสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ แล้วคว2นหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อเพื่อเรียกแท็กซี่กลับคอนโด แต่ทว่าในจังหวะที่หน้าจอสว่างวาบขึ้นมานั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงกระชากที่ทำให้ร่างของน่านฟ้าหมุนกลับไปปะทะกับแผงอกกว้างที่เปียกชื้นไปด้วยละอองฝน กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ... คิรากรตามมาทัน! น่านฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาก็พบกับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเสียใจและความโกรธขิงระอุผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดอยู่เหนือหน้าผาก "คิดจะหนีฉันไปไหน หื้ม?" เสียงทุ้มต่ำกระซิดลอดไรฟันชิดริมฝีปาก แนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "คิดเหรอว่าสะบัดหน้าหนีแล้วเรื่องมันจะจบง่ายๆ แบบนี้... น่านฟ้า?" หัวใจของน่านฟ้ากระตุกวูบ ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายหนักขึ้นเรื่อยๆ แววตาของคิรากรในวินาทีนี้ไม่ได้ดุดันน่ากลัวเหมือนเมื่อครู่ หากแต่มีความสั่นไหวบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก... ชวนให้ใจหายและสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ มาเอาใจช่วยความสัมพันธ์ของทั้งคู่กันต่อในตอนหน้าค่ะ