น่านฟ้าผู้ไม่ยอมแพ้

ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราไม่ได้แปลว่าสงบสุขเสมอไปค่ะ มันคือรอยต่อก่อนที่พายุลูกใหญ่จะพัดถลมต่างหาก ดวงตาคมกริบของคิรากรที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและถือดีเมื่อครู่ กลับไหววับด้วยความตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด ภาพที่น่านฟ้าเบี่ยงตัวหลบสัมผัสของเขาเมื่อสักครู่ยังคงสะท้อนอยู่ในความรู้สึก ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบเข้าที่กลางอกของคนปากแข็งอย่างเขาเข้าอย่างจัง "คุณคีย์กำลังกลัวอะไรอยู่หรือคะ?" น้ำเสียงใสทว่าราบเรียบของน่านฟ้าดังขึ้น ทำลายบรรยากาศตึงเครียดให้แตกละเอียด ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างอย่างชัดเจน ไม่มีแววตาหวาดหวั่น ไม่มีรอยยิ้มประจบประแจง มีเพียงความนิ่งสงบที่ทรงพลังจนน่าประหลาดใจ คิรากรขบกรามแน่นจนสันนัดนูนขึ้น สัญชาตญาณของนักล่าบอกให้เขารุกคืบเข้าไปคว้าตัวเด็กหนุ่มตรงหน้ามาลงโทษฐานที่กล้าต่อรอง แต่อีกเสี้ยวความคิดกลับสั่งให้หยุด เพราะความตื่นตระหนกที่ฉายชัดในแววตาของเขาเมื่อครู่... มันคือหลักฐานชั้นดีว่าเขากำลังพ่ายแพ้ให้กับเกมที่ตัวเองเป็นคนเริ่ม "ฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น น่านฟ้า เลิกเพ้อเจ้อแล้วเซ็นสัญญาซะ" คิรากรเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงมาดประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งกลับมาสวมทับ แต่จังหวะการหายใจที่กระชั้นชิดขึ้นกลับทรยศเขาอย่างหมดรูป น่านฟ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูระรื่นหูแต่มันช่างบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง นิ้วเรียวสวยหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงออกจากมือของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดัง *กริ๊ก* "สัญญาฉบับเก่าหมดความหมายไปแล้วค่ะคุณคีย์ ตั้งแต่วินาทีที่คุณปล่อยให้มาร์คเข้ามาปั่นป่วนความสัมพันธ์ของเราในฐานะคู่ค้า... ดีลนี้ถูกยกเลิก และฉันคือนคนกำหนดกติกาใหม่" "เธอหมายความว่ายังไง?" คิรากรพุ่งพรวดเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด ไหล่กว้างบล็อกทางหนีทีไล่ทุกทาง ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องมองคนที่เตี้ยกว่าด้วยความกรุ่นโกรธ "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉันนะน่านฟ้า คิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?" น่านฟ้าไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องตอบนัยน์ตาคู่คมอย่างไร้ความเกรงกลัว ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่แล้วหากไม่มีระยะห่างที่อีกฝ่ายจงใจสร้างขึ้นเพื่อกดดัน แต่น่านฟ้าเรียนรู้แล้วว่า ยิ่งเขาถอย คิรากรก็จะยิ่งรุก "ถ้าคุณคีย์ยังควบคุมอารมณ์ไม่ได้ และยังใช้คำพูดร้ายๆ เพื่อปกปิดความรู้สึกตัวเอง... กฎข้อแรกสำหรับดีลฉบับใหม่คือ 'ห้ามเข้าใกล้ฉันในระยะหนึ่งเมตรหากไม่ได้รับอนุญาต'" น่านฟ้าเอ่ยเสียงหวานหยด แต่เนื้อหาในประโยคกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "หึ! กฎปัญญาอ่อนนี่ฉันไม่มีวันรับมันหรอก" คิรากรแค่นเสียงหัวเราะหยัน มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าเอวบางเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณของการแสดงความเป็นเจ้าของ *เพียะ!* เสียงฝ่ามือกระทบหลังมือหนาเบาๆ แต่เด็ดขาด ทำเอาคิรากรชะงักค้างกลางอากาศ น่านฟ้าปัดมือคู่นั้นออกอย่างไม่ใยดี พร้อมกับถอยฉากออกไปยืนยิ้มเยาะที่หลังโต๊ะทำงาน "ถ้ายื่นมือมาอีกครั้ง... สิทธิ์ในการบริหารโปรเจกต์ร่วมกันจะถูกตัดขาดทันที และคุณจะได้เห็นหน้าฉันอีกทีก็ต่อเมื่ออยู่บนศาลค่ะคุณชาย" น่านฟ้าขู่ด้วยน้ำเสียงจริงจังไร้รอยล้อเล่น คิรากรมองมือตัวเองสลับกับใบหน้าเชิดรั้นของเด็กหนุ่ม ความโกรธเกรี้ยวตีรวนขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ทั่วท้อง ผู้ชายอย่างคิรากรไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และไม่เคยมีใครกล้าตั้งกฎบ้าๆ ใส่เขาแบบนี้มาก่อน แต่แปลก... แทนที่เขาจะสั่งรพ.หรือการ์ดมาลากตัวเด็กนี่ออกไปให้พ้นหน้า เขากลับรู้สึกว่าหัวใจเจ้ากรรมมันกำลังเต้นผิดจังหวะให้กับความพยศและดื้อด้านนั้นเสียอย่างนั้น เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างคนทั้งคู่ระอุจนบรรยากาศในห้องทำงานกว้างใหญ่แคบลงถนัดตา ความเงียบโรยตัวลงมาชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สะท้อนความตึงเครียดของคนสองคน ก่อนที่สถานการณ์จะระเบิดออกไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "คุณคีย์ครับ เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร... เอえ ขอโทษครับ ผมขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงทุ้มคุ้นหูของเลขาคนสนิทดังแทรกขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงโปรดของ "มาร์ค" ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก สายตาคมกริบกวาดมองคิรากรที่ยืนตัวเกร็งอยู่ใกล้โต๊ะทำงาน และน่านฟ้าที่ยืนกอดอกนิ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย คิรากรหันขวับไปมองหน้าศัตรูตัวฉกาจด้วยแววตาดุร้ายราวกับเสือที่กำลังถูกแย่งเหยื่อ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ขณะที่น่านฟ้ากลับไหวไหล่เบาๆ แววตาดแฝงประกายความท้าทายระลอกใหม่ที่ทำให้คิรากรต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "แบล็กเวลเวต" เสมอมานะคะ