คำขอโทษจากใจ

ประโยคกวนประสาทของมาร์คยังไม่ทันจางหายไปจากอากาศ น่านฟ้าก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงกระชากที่ข้อแขนอย่างกะทันหัน ร่างบางถูกเหวี่ยงไปปะทะกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคยในความคุ้นชิน กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นอายความเกรี้ยวกราดเฉพาะตัวของคุณชายคิรากรโชยเข้าจมูกทันที "ถอยไป ไอ้มาร์ค" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้ราบเรียบเหมือนเคย หากแต่สั่นพร่าด้วยความโกรธจัดจนน่ากลัว น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมองคนฉุดรั้ง ดวงตาคมกริบของคุณคีย์ในยามนี้แดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังอดกลั้นขีดสุด มาร์คยิ้มเยาะ ยกมือขึ้นสองข้างเชิงยอมแพ้ แต่สายตายังคงพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "โอ๊ะ... ใจเย็นสิครับคุณคีย์ ผมแค่ทักทายภรรยาของคุณตามประสาคนเคยร่วมงานกันเอง น่านฟ้าเขาไม่ได้บอกเหรอครับว่าเราเพิ่งคุยอะไรกันไปบ้าง" "หุบปาก!" คิรากรคำรามลั่น ลากตัวน่านฟ้าให้ถอยหลังหนีจากศัตรูตัวฉกาจด้วยความหวงแหน มือหนาที่กุมข้อมือน่านฟ้าแน่นจนขึ้นรอยแดงสั่นเทาเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ น่านฟ้าเม้มปากแน่น หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความสับสน เขามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น "หมาโบ้" ตามที่มาร์คแซว ภาพความเย่อหยิ่ง เย็นชา และถือดีที่เคยมีในตัวคิรากรมันพังทลายลงหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังหวาดกลัว... กลัวจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป "ปล่อยผมก่อนคีย์ เจ็บนะ" น่านฟ้าเอ่ยเสียงเบา พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม คิรากรชะงัก เขารีบคลายมือออกทันทีราวกับถูกไฟลวก ดวงตาที่แดงก่ำกวาดมองข้อมือแดงช้ำของน่านฟ้าด้วยความสำนึกผิดฉับพลัน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเปราะบางที่ผู้ชายมาดนิ่งอย่างเขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น "ฟ้า... ฉัน..." คิรากรอ้าปากจะพูด แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงทันทีเมื่อมาร์คเดินเลี่ยงออกไปอย่างรู้จوال ทิ้งให้ทั้งสองคนยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความอึดอัดที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟสลัวของห้องจัดเลี้ยงส่องกระทบใบหล่อเหลาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความร้าวราน น่านฟ้ากลืนก้อนสะอื้นลงคอ มองสบตาคนที่ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันและจ้องจะเอาชนะเขาเสมอ บัดนี้กลับคลหน่วยน้ำใสๆ ที่เอ่อล้นจนเกือบจะหยดแหมะลงมาอยู่รำมะร่อ คุณคีย์กำลังจะร้องไห้... ความคิดนั้นทำให้น่านฟ้าช็อกไปชั่วขณะ คนอย่างคิรากรเนี่ยนะ จะเสียน้ำตาให้ใคร? ผู้ชายที่คิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่างคนนั้น กำลังทำหน้าเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้าเพราะเขา "มองอะไร..." คิรากรเค้นเสียงถาม กลบเกลื่อนความอ่อนแอด้วยการเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พร้อมกับยกมือขึ้นปาดหัวตาตัวเองลวกๆ "มองว่าฉันน่าสมเพชใช่ไหมล่ะ ที่ต้องมาวิ่งตามเด็กปากดีอย่างเธอแบบนี้" "ถ้าคิดว่าน่าสมเพช แล้ววิ่งตามมาทำไมล่ะครับ" น่านฟ้าสวนกลับทันควัน แม้เสียงจะสั่นเครือไม่แพ้กัน "ปล่อยให้ผมไปกับมาร์คสิครับ ไปใช้ชีวิตแบบที่ผมต้องการ ตามที่เคยตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกว่าเรามันก็แค่... คนที่ทำธุรกิจร่วมกัน" คำว่า 'ธุรกิจร่วมกัน' ทำ1ให้คิรากรหันขวับกลับมามอง ร่างสูงพุ่งเข้ามาประชิดตัวน่านฟ้าอีกครั้ง มือหนาทั้งสองข้างจับไหล่บางไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงเหมือนก่อนหน้า แต่มันเต็มไปด้วยความวิงวอนที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้น "อย่าพูดคำนี้อีก น่านฟ้า" คิรากรเค้นเสียงลอดไรฟัน หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาจากหางตา ไหลผ่านโครงหน้าคมสันลงมาอย่างเงียบเชด มันเป็นภาพที่บาดลึกหัวใจของคนมองจนน่านฟ้าแทบหยุดหายใจ "ธุรกิจบ้าบออะไร... เธอคิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา สำหรับฉันมันคือเรื่องธุรกิจเหรอวะ!" น่านฟ้าเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ ภาพความทรงจำต่างๆ ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในชีวิตของคุณชายคีย์ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว คำดูถูก ความใจร้าย ความหึงหวงอย่างไร้เหตุผล และสัมผัสที่ลึกซึ้งในยามค่ำคืน... ทุกอย่างมันไม่ใช่แค่เกมธุรกิจตั้งแต่แรกอยู่แล้ว "แล้วมันคืออะไรล่ะ..." น่านฟ้าถามเสียงสั่น หยดน้ำตาของตัวเองไหลรินลงมาอาบแก้มบ้าง "คุณไม่เคยพูดว่ารักผมสักคำ คอยแต่จะกดขี่ ขู่บังคับ แล้วก็ทำเหมือนผมเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อของคุณ!" คิรากรชะงักค้าง ราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของคนทั้งคู่ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมเสียงที่สั่นพร่าของตัวเอง ดวงตาที่แดงก่ำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของน่านฟ้าอย่างสื่อความหมาย เป็นครั้งแรกที่ผู้ชายคนนี้ยอมจำนนต่อความรู้สึกที่แท้จริงของหัวใจ "ขอโทษ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนดังขึ้นจากริมฝีปากที่สั่นเทาของคุณคีย์ น่านฟ้ากลั้นหายใจ สมองขาวโพลนไปหมด "ฉันขอโทษ... สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา" คิรากรพูดต่อ น้ำตาหยดที่สองร่วงหล่นตามลงมาอย่างไร้ความอาย "ขอโทษที่ปากร้าย ขอโทษที่ไม่เคยพูดคำว่ารักให้เธอได้ยิน ขอโทษที่ทำตัวงี่เง่าคอยหึงหวงจนทำให้เธออึดอัด... แต่ได้โปรด อย่าไปจากฉันเลยนะฟ้า" นี่คือคำขอโทษจากใจจริงของผู้ชายที่ทิฐิสูงที่สุดใน3โลก... น่านฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานนับเดือนพรั่งพรูออกมาเป็นหยดน้ำตา เขายกมือขึ้นหมายจะผลักไสคนตรงหน้า แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นการกำเสื้อเชิ้ตของคุณคีย์ไว้แน่น ซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างที่กำลังสะั่นไหวตามแรงสะอื้น "คนบ้า..." น่านฟ้าพึมพำเสียงอู้อี้อยู่ตรงอก "เพิ่งจะมาสำนึกผิดตอนนี้มันไม่สายไปหน่อยเหรอครับ" คิรากรไม่รอช้า เขารวบร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่น ฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่แคบ สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนที่เขาโหยหาสติแทบหลุดลอย อ้อมแขนแกร่งโอบกอดราวกับกลัวว่าถเาคลายมือออกเพียงนิดเดียว น่านฟ้าจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "ไม่สายหรอก... ขอแค่เธอยังอยู่ตรงนี้" คิรากรกระซิบเสียงพร่าแนบใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวจนน่านฟ้ารู้สึกวابหวิวไปหมด บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่เจือด้วยคราบน้ำตา เคมีที่ดุดันเชือดเฉือนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาและโอบกอดกันและกันอย่างลึกซึ้ง น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตากับคิรากรที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ระยะห่างระหว่างริมฝีปากลดลงเรื่อยๆ จนแทบจะหลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน หัวใจของทั้งสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน น่านฟ้าหลับตาลงเตรียมรับสัมผัสอ่อนโยนที่รอคอย แกร็ก! เสียงประตูห้องพักรับรองถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณคีย์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ทางบอร์ดบริหารกำลัง..." (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ เลิฟยูว์ค่ะ!