เลือกทางเดินของเรา

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ไม่ได้ช่วยลดทอนอุณหภูมิความร้อนระอุที่แผดเผาอยู่กลางอกของคนทั้งคู่ลงได้เลยแม้แต่น้อย "คุณมั่นใจแค่ไหนว่าโอกาสครั้งนี้ จะไม่จบลงด้วยการที่คุณหันหลังเดินหนีไปอีกรอบเหมือนที่ผ่านมา" สุ้มเสียงของน่านฟ้าไม่ได้ดังหวือหวา แต่กลับเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาล ทันทีที่เอ่ยจบ เจ้าตัวก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองตรงไปยังร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานอยู่ รอยยิ้มที่มุมปากของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความท้าทายที่พร้อมจะเผาผลาญความเย่อหยิ่งของผู้ชายตรงหน้าให้มอดไหม้เป็นจุล คิรากรขบกรามแน่นจนสันกล้ามขึ้นเป็นนูนเด่น ดวงตาคมกริบฉายแววความดุดันและหงุดหงิดระคนความเจ็บปวดลึกๆ เขาเกลียดความรู้สึกที่ตัวเองต้องเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ และเกลียดที่สุดคือการที่หัวใจดวงนี้ถูกควบคุมด้วยสายตาคู่เดิมของเด็กแสบตรงหน้า "ฉันไม่ใช่คนเดิมที่จะยอมปล่อยให้ทุกอย่างมันหลุดมือไปง่ายๆ อีกแล้ว น่านฟ้า" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเค้นอารมณ์ คิรากรโน้มตัวลงไปประชิดขอบโต๊ะทำงานมากขึ้น ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศรอบตัวกลับมาตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความดุดันตามธรรมชาติของเจ้าตัวแผ่ซ่านจนคนมองต้องเผลอกลั้นหายใจ "คำพูดมันราคาถูกนะคะคุณคีย์ ใครๆ ก็พูดได้ทั้งนั้น... แต่การกระทำของคุณต่างหากที่มันฟ้องว่าคุณยังยึดติดกับอีโก้โง่ๆ ของตัวเองอยู่" น่านฟ้าสวนกลับทันควัน ไร้ซึ่งความเกรงกลัว ร่างโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ ดวงตาสองคู่ประสานกันราวกับมีประกายไฟปะทุขึ้นในอากาศ ไม่มีใครยอมหลบตา ไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กัน เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในชั่วพริบตา ความโกรธ ความหลงใหล และความอัดอั้นที่สะสมมานานนับแรมเดือนระเบิดออกมาผ่านทางการสบตาที่ร้อนแรงยิ่งกว่าสัมผัสทางกาย คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยเสมอ "อีโก้งั้นเหรอ... ถ้าฉันยังมีอีโก้จริง ฉันคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้เพื่อขอโอกาสจากเด็กปากเก่งอย่างนายหรอก น่านฟ้า" "ก็เลิกทำตัวเป็นคุณชายเอาแต่ใจสิคะ! ทุกอย่างมันถึงจะดีขึ้น" น่านฟ้าตอกกลับเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกน้อยใจที่ยังตกค้างอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจถูกแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธคำพูดที่เฉือดเฉือนเพื่อปกป้องตัวเอง มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว คิรากรนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าเด็กคนนี้พูดถูกทุกประการ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทิฐิและความกลัวที่จะสูญเสียการควบคุมทำให้เขากลายเป็นคนงี่เง่าในสายตาของน่านฟ้า แต่ทว่า... เมื่อนึกถึงท่าทีสนิทสนมเกินงามระหว่างน่านฟ้ากับมาร์ค คู่แข่งตัวฉกาจที่คอยวนเวียนอยู่รอบตัวนายเอกแล้ว ไฟหึงหวงก็แผดเผาจนสติแทบกระเจิง "ฉันให้เวลาพิสูจน์ตัวเอง..." น่านฟ้าเป็นฝ่ายผ่อนลมหายใจยาวออกมาเพื่อลดทอนแรงปะทะ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงเล็กน้อย แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ปฏิเสธไม่ได้ "และนี่คือโอกาสสุดท้ายของคุณคีย์... ถ้าคุณทำพังอีก แม้แต่หน้า ฉันก็จะไม่มองมันอีกเลย จำเอาไว้" คำประกาศิตนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของคิรากร ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ความตระหนักรู้บางอย่างแล่นริ้วเข้ามาในสมอง น่านฟ้าไม่ได้ขู่... เด็กคนนี้เอาจริง และนั่นคือสิ่งที่ทำให้หัวใจของคนหยิ่งยโสอย่างคิรากรกระตุกวูบ ทว่า ก่อนที่คิรากรจะได้เอื้อนเอยคำมั่นสัญญาใดๆ ออกมาจากริมฝีปากหนา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ยังไม่ทันที่เจ้าของห้องจะอนุญาต บานประตูไม้เนื้อดีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเกรงใจ ร่างสูงโปร่งของ "มาร์ค" ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาแบบแบดบอย ในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่างเข้ามาด้วยท่าทีสนิทสนมราวกับเป็นเจ้าของสถานที่เสียเอง "ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะเวลาสวีท... พอดีผมมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่ที่จะต้องปรึกษาน่านฟ้าหน่อย" มาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงลอยชาย สายตาคมกริบกวาดมองคิรากรด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยถนัดตา บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบทันที อุณหภูมิลดต่ำลงจนติดลบในเสี้ยววินาที คิรากรหันขวับไปมองผู้มาใหม่ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ รังสีความอำมหิตและหึงหวงแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว น่านฟ้าเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงกับการมาเยือนของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญในเวลาแบบนี้... และในจังหวะที่คิรากรกำลังจะพุ่งเข้าไปซัดหน้าไอ้ตัวน่ารำคาญที่บังجองเข้ามาทำลายบรรยากาศ มาร์คก็ยื่นเอกสารในมือให้น่านฟ้า พร้อมกับกระซิบคำพูดประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงที่ตั้งใจให้คนตัวโตกว่าได้ยินชัดเจน "น่าน... เอกสารตัวนี้ นายคงไม่อยากให้ 'ความลับ' ระหว่างเราสองคนรั่วไหลออกไปหรอกใช่ไหม?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ