สภาพหมาโบ้ของจริง

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่ำเข้ามาใกล้เรื่อยๆ บนพรมหนานุ่มของชั้นเพนต์เฮาส์ ไม่ได้ทำให้มาร์คสะดุ้งสะเทือนเท่ากับเงาร่างของชายชุดสูทสีเข้มสามคนที่ก้าวพ้นขอบประตูลิฟต์ขึ้นมา บรรยากาศในห้องสวีทหรูหราพลันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก น่านฟ้าขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังชนเข้ากับอกแกร่งของคิรากรที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังพอดี แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ คุณชายตระกูลดังก็ยังคงแสดงออกถึงสัญชาตญาณนักล่า มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ ราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของท่ามกลางดงกระสุนและสถานการณ์อันตราย "เล่นสกปรกไม่เลิกนะมาร์ค" คิรากรเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาดุดันคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนที่ยืนปิดกั้นทางออกทุกเส้นทาง "ฉันไม่ได้เล่นสกปรก... ฉันแค่เปิดทางให้พ่อเธอนต่างหาก คีย์" มาร์คยิ้มเยาะ ยกมือขึ้นกอดอกมองภาพคนทั้งคู่ด้วยความสมเพชระคนริษยา "ท่านอดทนรอดูความพังพินาศของแกไม่ไหวแล้วล่ะมั้ง ถึงได้ส่งคนมาลากตัวลูกชายตัวดีกลับกรง" ประตูลิฟต์ตัวหลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ทว่าแผ่รังสีอำมหิตและอำนาจล้นเหลือออกมาจนทุกคนในห้องต้องเงียบกริบ... ท่านประธานคณิน พ่อแท้ๆ ของคิรากรก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมปลาบราวกับใบมีดโกน "เก่งมากนี่คีย์ คิดจะแหกคอกหนีไปกับเด็กขายบริการสักคน ถึงกับยอมทิ้งหุ้นสามสิบลายเซ็นเลยเหรอ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ น่านฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำดูถูกเหยียดหยามนั้น ร่างโปร่งพยายามจะขยับตัวออกห่างจากอ้อมแขนของคิรากรเพื่อไม่ให้เป็นภาระ แต่ทว่า... ท่อนแขนแกร่งกลับกระชับกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับเหล็กกล้าที่ไม่มีวันยอมปล่อย "ปล่อยผม" น่านฟ้ากระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตตวัดมองคนด้านหลังอย่างไม่พอใจ "คุณอยากตายอยู่ตรงนี้รึไง พ่อคุณมาเองเลยนะ" "เงียบ" คิรากรตอบสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่นัยน์ตากลับไหววูบอย่างรุนแรง เขาไม่ยอมปล่อยมือจากน่านฟ้า แม้ว่าบิดาแท้ๆ จะยืนจ้องมองด้วยสายตากราดเกรี้ยวปานจะกินเลือดกินเนื้อก็ตาม "ฉันให้เวลาแกสามวินาทีคีย์... เดินออกมาจากเด็กนั่น แล้วกลับไปเคลียร์โปรเจกต์ที่สวิสเซอร์แลนด์ตามคำสั่งซะ ไม่อย่างนั้น... ฉันจะทำให้มั่นใจว่าเด็กนี่จะไม่มีที่ยืนในสังคมไทยอีกต่อไป" คณินยื่นคำขาด น้ำเสียงราบเรียบเยือกเย็นไร้ความปรานี ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ น่านฟ้าเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวอำนาจของพ่อคิรากร แต่เป็นเพราะความรู้สึกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก ผู้ชายเย่อหยิ่ง จองหอง และปากร้ายอย่างคิรากร ยอมยืนหยัดอยู่ตรงนี้ ยอมแม้กระทั่งปะทะกับอำนาจของครอบครัว... เพื่อปกป้องเขาเนี่ยนะ? "หึ..." คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย "พ่อคิดว่าวิธีเดิมๆ มันยังใช้ได้ผลกับผมอยู่อีกเหรอครับ?" "คีย์!" คณินกดเสียงต่ำด้วยความโกรธ "ผมไม่กลับ... และผมก็จะไม่ปล่อยมือจากคนนี้ด้วย" คิรากรประกาศกร้าว น้ำเสียงหนักแน่นจริงจังไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ปลายจมูกโด่งคมชนเข้ากับขมับน่านฟ้าโดยไม่สนใจสายตาใคร "จำไว้น่านฟ้า... ต่อให้โลกล่มสลาย ฉันก็ไม่ยอมปล่อยให้นายไปไหนทั้งนั้น" น่านฟ้าใจกระตุกวูบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน เขากัดริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมา ก่อนจะหันขวับไปมองหน้าพระเอกปากร้ายที่ตอนนี้สลัดมาดคุณชายผู้สูงส่งทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียง... สภาพหมาโบ้คลั่งรักที่ยอมหักไม่ยอมงอเพื่อเขาคนเดียว "พูดมากน่า..." น่านฟ้าค้อนขวับแก้เขิน มือเรียวยื่นไปหยิกหมับเข้าที่เอวสอบของอีกฝ่ายแรงๆ จนคิรากรนิหน้าด้วยความเจ็บแต่วัยกลับระบายยิ้มกว้างออกมาได้หน้าตาเฉย "ถ้าเคลียร์ปู่โสมเฝ้าทรัพย์ของคุณไม่ได้นะ... นายโดนดีแน่ คิรากร" "ห่วงฉันเหรอ หืม?" คิรากรกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "หลงตัวเองชะมัด!" น่านฟ้าค้อนให้อีกวงใหญ่ "อะแฮ่ม! ดูเหมือนพวกเธอจะลืมนะว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้" คณินกระไอเสียงดังด้วยความเหลืออด ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกลูกชายหักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า "จับตัวมันสองคนแยกจากกัน! ใครขัดขวาง... จัดการได้เลย!" สิ้นคำสั่งของประธานใหญ่ บอดี้าร์ดชุดสูทนับสิบคนพุ่งเข้ามาทันที มาร์คยิ้มเยาะด้วยความสะใจที่ได้เห็นเกมกำลังจะจบลงอย่างที่เขาต้องการ ทว่า... ในวินาทีที่ชุลมุนวุ่นวายที่สุดนั้นเอง คิรากรกลับไม่ได้ถอยหนี เขากลับดึงน่านฟ้าเข้ามาหลบด้านหลังด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะชinหมัดเข้าใส่การ์ดคนแรกที่พุ่งเข้ามาอย่างแม่นยำและดุดันราวกับเสือร้ายที่ถูกต้อนจนมุม! เพล้ง! เสียงแจกันราคาแพงแตกกระจายระเนระนาด เสียงโครมครามของการต่อสู้ดังสนั่นห้องสวีท น่านฟ้าเบิกตากว้างเมื่อเห็นคิรากรซัดคู่ต่อสู้ลงไปกองกับพื้นทีละคนอย่างไม่กลัวเกรงบาดแผล เลิอดสีสดซึมออกจากมุมปากหยักสวยของคิรากร แต่นั่นยิ่งทำให้เขาดูดิบเถื่อนและเซ็กซี่จนละสายตาไม่ได้ "ไอ้บ้าคีย์! ระวังข้างหลัง!" น่านฟ้าหวีดร้องลั่นเมื่อเห็นการ์ดอีกคนถือกระบองพุ่งเข้ามาประชิดตัวคิรากรจากมุมอับ คิรากรหันขวับกลับมาตามเสียงเตือน ชายหนุ่มรับมือได้อย่างเฉียบขาด แต่เพราะความไม่ระวังทำให้แขนแกร่งโดนกระบองฟาดเข้าเต็มแรงจนเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่น น่านฟ้าเห็นดังนั้น ความโกรธที่พุ่งปรี๊ดทำให้เด็กหนุ่มสู้ชีวิตตัดสินใจพุ่งเข้าช่วยทันที ขาเรียวตวัดเตะตัดขาการ์ดคนนั้นจนล้มคะมำไม่เป็นท่า ทั้งสองคนยืนหอบหายใจรดต้นคอกันอยู่กลางวงล้อม คิรากรใช้แขนข้างที่เจ็บรวบเอวน่านฟ้าเข้าหาตัวอีกครั้ง สายตาคมกริบตวัดมองพ่อของตัวเองที่ยืนใบหน้าถมึงทึงอยู่หลังบอดี้การ์ด "พ่อจะเอาลูกชายคนนี้คืนเหรอครับ?" คิรากรยิ้มหยัน เลือดที่มุมปากทำให้เขาดูแบดบอยถึงขีดสุด "ลองดูสิ... ว่าศพผมกับศพเด็กนี่ อันไหนจะออกจากโรงแรมนี้ก่อนกัน!" คณินชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวบ้าบิ่นของลูกชาย ชายวัยกลางคนขบกรามแน่นด้วยความแค้นใจ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีด้วยความโกรธจัด "กลับ! ถ้ามันอยากพังนัก ก็ปล่อยให้มันพังคามือตัวเอง!" คณินตวัดเสียงสั่งกร้าว แล้วหันหลังเดินกลับเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับลูกน้องทันที ทิ้งให้มาร์คยืนหน้าซีดเผือดอยู่ลำพังคนเดียว ความเงียบสงัดกลับมาเยือนห้องสวีทอีกครั้ง น่านฟ้าทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความอ่อนระโหย โรยแรงจากการเผชิญหน้ากับความระทึกขวัญเมื่อครู่ คิรากรก้าวตามมาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้า มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะแก้มบาง แต่น่านฟ้ากลับปัดออกเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "เจ็บไหมล่ะครับคุณชาย ทำเป็นเก่งนักนะ" น่านฟ้าเอ็ดเบาๆ แต่ดวงตากลมโตกลับสำรวจบาดแผลตามใบหน้าและแขนของอีกฝ่ายด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด "เจ็บสิ... เจ็บแทบตาย" คิรากรทำหน้าออดอเซาะจนน่าหมั่นไส้ ผิดลุคคุณชายผู้เย่อหยิ่งลิบลับ เขยิบเข้าไปใกล้จนหน้าผากชิดกัน "แต่คุ้ม... ถ้านายไม่ทิ้งฉันไปไหน" "ใครบอกว่าจะไม่ไป..." น่านฟ้าแกล้งทำเป็นเสียงแข็ง เบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายบนใบหน้า "อ้าว... เมื่อกี้เพิ่งบอกว่าจะให้ฉันโดนดีถ้าเคลียร์ปู่โสมไม่ผ่าน แสดงว่ายอมรับแล้วสิว่าเราเป็น..." คิรากรยังพูดไม่ทันจบประโยค ประตูห้องสวีทที่ควรจะปิดสนิท กลับถูกผลักเปิดออกอีกครั้งด้วยฝีเท้าของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านนอก ร่างสูงโปรดของบุคคลปริศนาก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก พร้อมกับประโยคที่ทำเอาทั้งคิรากรและน่านฟ้าต้องชะงักกึก— "ว้า... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของ 'หมาโบ้' กับ 'ภรรยา' ซะแล้วสิครับ?" โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักของยัยน้องกับคุณคีย์มาจนถึงตอนนี้ค่ะ!