ตามหาหัวใจ

เสียงกระแทกประตูห้องรับรองของโรงแรมหรูดังสนั่นจนแทบสะเทือนไปถึงผนังกระจกใสเบื้องหลัง ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ คิรากรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจจนรอยย่นหว่างคิ้วแทบผูกกันเป็นปม ขณะที่น่านฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนประหลาดใจเมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือนชัดเจน ร่างสูงใหญ่ของคุณชายตระกูลดังยืนหอบหายใจเบาๆ เปลือกตาคมกริบกวาดมองสภาพภายในห้องที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้า ก่อนที่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของคนที่ตนดาลดาลตามหามาครึ่งค่อนวัน คิรากรไม่ได้เอ่ยคำทักทายใดๆ ออกมาทันที ความเงียบงันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขานั้นกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าการตะโกนโวยวายเสียอีก "คุณคีย์..." น่านฟ้าครางชื่อนั้นแผ่วเบาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งประหลาดใจระคนตื่นตระหนกที่เห็นคนตัวโตมายืนอยู่ตรงนี้ได้ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้ถอยหลังหนี แต่สองขากลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยสายตาคมกริบคู่นั้น "เก่งมากนี่..." น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ มันไม่ได้ดังมากแต่น่าขนพองสเกล เE็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับเอาไว้จนแทบระเบิด "คิดจะหนีหน้าฉันด้วยวิธีนี้เหรอน่านฟ้า หึ... คิดตื้นเขินไปหน่อยไหมสำหรับการเป็นนักธุรกิจที่บอกว่ามองทุกอย่างเป็นแค่เกม" มาร์คที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตัวน่านฟ้าขยับตัวเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก คู่แข่งทางธุรกิจผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครก้าวเข้ามาขวางระหว่างคิรากรกับเด็กหนุ่มไว้ครึ่งก้าว พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "ใจเย็นๆ สิครับคุณคีย์... ดูท่าทางคุณน่านฟ้าเขาจะไม่ได้ 'หนี' สักหน่อย เขาแค่มาประชุมเรื่องโปรเจกต์ใหม่กับผมต่างหาก อย่าใช้อารมณ์กับคนของคนอื่นแบบนี้สครับ มันดูไม่มีคลาสเอาเสียเลย" คำว่า 'คนของคนอื่น' จากปากมาร์คเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิงโทสะในใจคิรากร นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นมาทันที รังสีความหึงหวงและโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านพวยพุ่งจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน คุณชายผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยต้องวิ่งตามใคร ปัจจุบันกลับต้องสลัดภาพลักษณ์ความนิ่งขรึมทิ้ง เพื่อมาตามล่าเด็กดื้อที่กล้าท้าทายอำนาจมืดของเขาถึงรังของศัตรู คิรากรไม่ได้สนใจมาร์คแม้แต่น้อย สายตาคมกริบมองทะลุผ่านไหล่กว้างของคู่แข่งไปสบตากับคนตัวเล็กที่ยืนตัวเกร็งอยู่ด้านหลัง "ถอยไปมาร์ค..." คิรากรเอ่ยเสียงต่ำ กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน "ถ้าไม่อยากให้ธุรกิจครอบครัวนายพังคามือฉันภายในคืนนี้ ก็ไสหัวออกไปซะ" "อุ๊ย... ขู่เก่งจังนะครับ" มาร์คหัวเราะในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน แม้จะรู้ดีว่าอิทธิพลของคิรากรน่ากลัวแค่ไหน แต่การได้เห็นคุณชายผู้สูงส่งเสียอาการเพราะเด็กหนุ่มคนหนึ่ง มันคือความบันเทิงชั้นยอดที่เขาไม่อยากพลาด "แต่เกรงว่าผมคงปล่อยแขกคนสำคัญของผมไปง่ายๆ ไม่ได้หรอก น่านฟ้าเขากำลังสนุกกับการคุยเรื่องดีลลับกับผมอยู่" "ดีลลับอะไร..." น่านฟ้าโพล่งแทรกขึ้นมาทันที สีหน้าฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ดวงตากลมโตตวัดมองมาร์คด้วยความขุ่นเคือง "ผมบอกคุณไปแล้วนะมาร์ค ว่าผมมาคุยเรื่องงานทั่วไป ไม่ได้มีดีลลับบ้าบออะไรทั้งนั้น และผมก็ไม่ได้อนุญาตให้คุณมาพูดจาให้เข้าใจผิดแบบนี้!" คิรากรชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงหวานตวาดใส่คู่แข่ง ทว่าความหึงหวงในใจยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างไร้ความปรานี เขาก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวมาร์คด้วยแรงกดดันมหาศาล ก่อนจะใช้มือหนากระชากปกเสื้อสูทของคู่ปรับให้เซถอยหลังไปพ้นทางอย่างไม่ไว้หน้า "ฉันบอกให้ถอย" คิรากรเน้นย้ำทีละคำด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนน่ากลัว ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น น่านฟ้าก็ตัดสินใจพุ่งตัวเข้ามาขวางระหว่างผู้ชายอันตรายทั้งสองคนไว้ มือบางยันแผงอกกว้างของคิรากรเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาพุ่งเข้าไปซัดหน้ามาร์คจริงๆ แรงปะทะทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวของอีกฝ่าย "พอได้แล้วคุณคีย์!" น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นต่อว่า ดวงตาคู่สวยฉายแววหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่าย "คุณบ้าหรือไง ถึงตามมาอาละวาดถึงนี่ รู้ตัวไหมว่าสภาพคุณตอนนี้มันดูไม่ได้เอาเสียเลย!" คิรากรก้มมองคนตัวเล็กที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยระคนกลิ่นไอความตื่นตระหนกทำให้สติที่ขาดผึ่งของเขาเริ่มกลับเข้ารูปเข้ารอย ทว่าความหงุดหงิดระคนโล่งใจยังคงฉายชัดในแววตา คิรากรเอื้อมมือหนาออกไปรวบข้อมือบางของน่านฟ้าเอาไว้แน่นโดยไม่ยอมให้อีกฝ่ายถอยหนี "แล้วเธอล่ะ น่านฟ้า..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของคนตัวเล็ก ความโกรธเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตัดพ้อและหวงแหนอย่างปิดไม่มิด "กล้าดียังไงถึงปิดโทรศัพท์หนีฉัน หายมากับไอ้สารเลวนี่โดยไม่บอกสักคำ เธอคิดว่าฉันว่างมากนักเหรอ ถึงต้องมาตามเช็ดตามล้างปัญหาที่เธอสร้างขึ้นเอง?" "ผมไม่ได้สร้างปัญหา..." น่านฟ้าเถียงเสียงแข็ง พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมแต่ไม่เป็นผล แรงบีบจากมือหนานั้นหนักแน่นราวกับคีมเหล็ก "ผมแค่อยكونอยากมีพื้นที่ส่วนตัวบ้าง! คุณคิดว่าชีวิตผมต้องหมุนรอบตัวคุณตลอดเวลาหรือไงคุณคีย์?" "ใช่!" คิรากรตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะค้นหาความจริง "สำหรับฉัน... เธอไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้นโดยที่ฉันไม่อนุญาต น่านฟ้า... เธอกล้าดีมากนะที่ทำให้ฉันต้องขับรถวนหาเธอทั่วเมืองแบบนี้" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มาร์คที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ถึงกับหรี่ตามองคนทั้งคู่ด้วยความรู้สึกซับซ้อน รอยยิ้มบนใบหน้าของคู่แข่งหายไป ถูกแทนที่ด้วยความตระหนักรู้บางอย่างว่า เขาน่าจะไม่มีโอกาสแทรกกลางระหว่างความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวแต่ทรงพลังนี้ได้เลย "กลับบ้าน..." คิรากรเอ่ยเสียงเข้ม สั่งการด้วยอำนาจเด็ดขาดที่มักใช้เสมอ แต่คราวนี้แฝงไปด้วยความเว้าวอนลึกๆ ที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "อย่าทำให้ฉันต้องหมดความอดทนไปมากกว่านี้" น่านฟ้าเม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความสับสนและอาการใจเต้นแรงอย่างน่าหงุดหงิด เขากำลังจะอ้าปากปฏิเสธเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ทว่า... เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของมาร์คก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ มาร์คหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและสนุกสนานเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที นัยน์ตาคมกริบของศัตรูตัวฉกาจตวัดกลับมามองคิรากรและน่านฟ้าสลับกันไปมา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องพลิกคว่ำในพริบตา "ฉันว่าพวกนายสองคนยังกลับไม่ได้หรอก..." มาร์คเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความระแวง "เพราะตอนนี้... ทางเข้าโรงแรมถูกปิดตาย และคนที่กำลังขึ้นมาบนชั้นนี้ ไม่ใช่ รปภ. ของโรงแรม... แต่เป็น 'คนของพ่อคุณคีย์' ต่างหาก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะคะ