โลกที่ไร้น่านฟ้า

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวู้ดดี้ผสมความเย็นจัดของเครื่องปรับอากาศในห้องวีไอพีไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบของคิรากรจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งของน่านฟ้าที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า โดยมีมาร์คยืนประชิดตัวจนแทบจะซ้อนทับแผ่นหลังบางนั้นอยู่รอมร่อ "จะรีบไปไหนล่ะครับคนสวย... ในเมื่อข้อเสนอของคีย์มันน่าเบื่อนัก ทำไมไม่ลองมาฟังข้อเสนอใหม่ที่เร้าใจกว่าเดิมจากผมดูหน่อยล่ะ?" ประโยคยียวนกวนประสาทนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคิรากรราวกับเสียงระเบิดเวลา ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้น นึกอยากจะซัดกำปั้นใส่ใบหน้าระรื่นของมาร์คเสียให้เข็ด แต่ติดที่ว่าน่านฟ้ากำลังยืนอยู่ตรงกลาง ระหว่างเขากับคู่แข่งตัวฉกาจ "ถอยไป" น้ำเสียงของคิรากรไม่ได้ดัง แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันระดับร้อยริกเตอร์ ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับจะแช่แข็งทุกชีวิตในห้องนี้ให้กลายเป็นจุล แต่มาร์คกลับหัวเราะในลำคออย่างไม่ยسเกรง ดวงตาเจ้าเล่ห์กวาดมองน่านฟ้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ทำให้คิรากรอยากจะควักลูกตานั้นออกมาเสียจริง "ทำไมล่ะคีย์ หวงเหรอ? ก็นึกว่านายมองเด็กนี่เป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมธุรกิจซะอีก เห็นประกาศกร้าวไม่ใช่เหรอว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนายมันก็แค่... ดีลชั่วคราว" มาร์คจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ดีลชั่วคราว' เพื่อตอกย้ำบาดแผลที่คิรากรเคยสร้างไว้ น่านฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตากลมโตไหวระริกวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก เด็กหนุ่มก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากมาร์ค แต่ไม่ได้เดินไปหาคิรากร ท่าทีที่เว้นระยะเช่นนั้นแหละที่แทงใจดำคิรากรเข้าอย่างจัง "เรื่องของฉันกับน่านฟ้า ไม่มีความจำเป็นต้องมารายงานให้คนนอกอย่างนายรู้" คิรากรก้าวฉับๆ เข้ามาประชิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของน่านฟ้าแล้วออกแรงดึงให้มาอยู่ด้านหลังของตนเองทันที "กลับ" คำสั่งสั้นๆ ห้วนๆ ที่คุ้นเคย แต่วันนี้... มันกลับไม่ได้ผลเหมือนเดิม น่านฟ้าสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของคิรากรอย่างเด็ดขาด แรงกระชากนั้นทำให้คิรากรต้องชะงัก นัยน์ตาคู่สวยที่เคยฉายแววท้าทาย ตอนนี้กลับมีแต่ความว่างเปล่าจนน่าใจหาย "ปล่อยครับคุณคีย์" น่านฟ้าเอ่ยเสียงเรียบ นิ่งสงบจนน่ากลัว "ในเมื่อคุณคีย์บอกเองว่าเกมนี้มันจบลงแล้ว และผมก็เป็นแค่อิสระชนคนหนึ่ง ทำไมผมจะฟังข้อเสนอของคนอื่นไม่ได้ล่ะครับ ในเมื่อมันอาจจะดีต่ออนาคตของผมมากกว่าการวนเวียนอยู่กับความสัมพันธ์ที่ไม่มีแม้กระทั่งชื่อเรียก" ฉับพลันนั้น หัวใจของคิรากรเหมือนหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความรู้สึกหน่วงหนับที่หน้าอกด้านซ้ายแล่นริ้วขึ้นมาจนหายใจแทบไม่ออก นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า 'การสูญเสีย' กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัว และมันไม่ใช่การสูญเสียผลกำไรทางธุรกิจ แต่มันคือการสูญเสียรอยยิ้ม กลิ่นกายจางๆ และความกวนประสาทที่กลายเป็นส่วนหนึ่งในลมหายใจของเขาไปเสียแล้ว คิรากรตระหนักในวินาทีนั้นเอง... ว่าเขาขาดน่านฟ้าไม่ได้แล้วจริงๆ ภาพวันคืนที่ผ่านมาฉายชัดในหัว รอยยิ้มหยันยามที่เด็กหนุ่มเถียงฉอดๆ แววตาเจ้าเล่ห์ยامที่ต่อรองผลประโยชน์ หรือแม้แต่ยามที่อีกฝ่ายดื้อรั้นใส่ ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับน่านฟ้าได้ฝังรากลึกในความรู้สึกของเขาจนยากจะถอนตัว "น่านฟ้า..." น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวและเย่อหยิ่งหลงเหลือเพียงความเว้าวอนจางๆ ที่มีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ตัว "อย่าประชด" "ผมไม่ได้ประชดครับคุณคีย์" น่านฟ้าหันไปสบตากับมาร์คแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองคิรากรด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว "ผมแค่กำลังเลือกทางเดินที่ดีที่สุดให้ตัวเอง... ทางที่ไม่มีใครต้องมาคอยควบคุมหรือตัดสินใจแทน" มาร์คยิ้มกริ่มอย่างพอใจเมื่อเห็นสถานการณ์เป็นใจ "ว่าไงล่ะครับคนสวย ข้อเสนอของผมโต๊ะเครื่องเพชรสาขาใหม่ พร้อมตำแหน่งผู้บริหารฝ่ายพัฒนาธุรกิจ คุณสนใจไหมล่ะ?" "ฉันให้มากกว่านั้นเป็นร้อยเท่า!" คิรากรสวนกลับทันควัน น้ำเสียงร้อนรนจนผิดวิสัยคนสุขุมนุ่มลึก นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำด้วยความโกรธและหึงหวงที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก "น่านฟ้า นายอยากได้อะไร ฉันหาให้ได้หมด ขอแค่..." "ขอแค่... อะไรล่ะครับ?" น่านฟ้าเลิกคิ้วถาม ท่าทางเย้ยหยันเล็กน้อยซ่อนอยู่ในรอยยิ้มบาง "ขอในฐานะอะไรล่ะครับคุณคีย์? เจ้านาย ลูกค้า หรือ... คนรัก?" คำถามนั้นทุบเข้าที่กลางใจของคิรากรอย่างจัง คำว่า 'คนรัก' ติดอยู่ที่ริมฝีปากแต่กลับเปล่งออกมาไม่ได้ เพราะอีโก้ที่ค้ำคอมาตลอดชีวิตทำให้เขายังลังเล และช่วงเวลาแห่งความลังเลนั้น... ก็ยาวนานเกินพอสำหรับคนที่รอจังหวะอยู่แล้ว "ในเมื่อคุณคีย์ยังลังเล งั้นผมขออนุญาตพาน่านฟ้าไปคุยรายละเอียดงานต่อที่อื่นก่อนนะครับ" มาร์คยื่นมือออกไปหมายจะแตะไหล่บางของน่านฟ้า แต่ทว่า... ปัง! เสียงประตูกระจกห้องวีไอพีถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน ดวงตาคมกวาดมองสถานการณ์ภายในห้องแวบเดียวก็เข้าใจแจ่มแจ้ง "อย่ายุ่งกับน้องฉัน!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว พร้อมกับที่บุคคลมาใหม่พุ่งเข้าไปปัดมือของมาร์คออกอย่างไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ คิรากรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ขณะที่น่านฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนประหลาดใจเมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือนชัดเจน ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ หวังว่าจะชอบตอนนี้กันค่ะ