แตกหัก

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกกระทบลงบนกระจกโต๊ะทำงานดังสนั่น สะท้อนก้องความเดือดดาลที่ถูกกดทับไว้จนถึงขีดสุด คิรากรไม่ได้ตวาดสักแอะ แต่นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับดุดันราวกับพร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้กลายเป็นจุล เลขาหนุ่มสะดุ้งสุดตัว ถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจก ขณะที่น่านฟ้าซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลกลับนิ่งสนิท ดวงตากลมโตไหวระริกเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบฝังด้วยเกราะป้องกันความเจ็บปวดที่เจ้าตัวสร้างขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "คุณคีย์คะ... เรื่องเอกสารชุดนั้น ฉันคิดว่าเราคุยกันเคลียร์แล้วนะคะ" น่านฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย แม้หัวใจข้างในจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกที่กำลังตีประจันบาน คิรากรหันขวับมาทันที สันจَموกโด่งเป็นสันนูนขึ้นตามแรงหายใจกระชั้นชิด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าในสามก้าว ปลายนิ้วแข็งแรงบีบเข้าที่คางมนอย่างถือสิทธิ์ แม้จะไม่ได้ออกแรงจนเจ็บ แต่ก็นิ่งงันพอที่จะทำให้น่านฟ้าต้องเงยหน้าสบตาโดยหลีกเลี่ยงไม่ได้ "เคลียร์เหรอ? น่านฟ้า... เธอเอาสมองส่วนไหนคิดว่าเรื่องแบบนี้มันเคลียร์ได้ง่ายๆ หึ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ เต็มไปด้วยความตัดพ้อผสมโรงความหึงหวงที่เจ้าตัวปฏิเสธไม่ได้ "เธอไปตกลงอะไรลับหลังฉันกับมาร์ค ถึงได้กล้าหิ้วโปรเจกต์นี้ไปยื่นให้มันถึงมือ!" น่านฟ้าแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเยาะหยันทั้ง ๆ ที่ขอบตาร้อนผ่าว "ค่ะ ฉันมันเห็นแก่ตัว ฉันมันมองทุกอย่างเป็นธุรกิจ แล้วคุณล่ะคะคุณคีย์... เคยแคร์ความรู้สึกของฉันจริงๆ สักครั้งไหม หรือมองฉันเป็นแค่เด็กในปกครองที่คุณจะจับโยกย้ายไปไหนก็ได้ตามใจชอบ!" คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงบนอีโก้ของคิรากรจนยับเยิน ดวงตาคมวับฉายประกายเจ็บปวดวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย่อหยิ่งตามนิสัยเดิม "ถ้าคิดว่าฉันมองเธอเป็นแค่เด็กในปกครอง... งั้นก็เชิญไสหัวออกไปจากที่นี่ซะสิ!" คิรากรพ่นคำพูดใจร้ายออกมาโดยไม่ทันคิด โดยลืมไปว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ น่านฟ้าชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัวชั่วครู่ ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกยิ้มหยันให้กับความโง่เขลาของตัวเองที่เผลอใจไปรักคนใจร้ายแบบนี้ "ได้ค่ะ... ในเมื่อพูดกันง่ายขนาดนี้ ฉันก็ไม่หน้าด้านอยู่ต่อให้รกหูรกตาคุณหรอกนะคะ" ร่างเพรียวสะบัดหน้าหนีทันทีโดยไม่รอฟังคำท้วงติงใดๆ จากคนตัวโต น่านฟ้าก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานส่วนตัวตรงดิ่งไปยังห้องนอนใหญ่ที่ใช้ร่วมกัน คราบน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงผล็อยลงมาอาบแก้มทันทีที่ลับสายตาคนใจร้าย มือเรียวสั่นเทารีบกวาดเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวยัดใส่กระเป๋าเดินทางใบโตอย่างลนลาน เสียงรูดซิปดังบาดใจท่ามกลางห้องที่เคยอบอวลไปด้วยความทรงจำ ทุกมุมห้องนี้มีร่องรอยของเขา... ทุกสัมผัส ทุกคำกระเซ้าเย้าแหย่ ลอยวนเวียนอยู่ในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก แต่วันนี้ ทุกอย่างมันจบลงแล้ว ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยผลประโยชน์ และกำลังจะงอกงามด้วยความรู้สึกดีๆ กลับต้องพังทลายลงด้วยความระแวงและอีโก้ที่ค้ำคอ น่านฟ้าลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาถึงห้องโถงใหญ่ คิรากรที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางเย็นชาหันมามอง แต่แววตาไหววูบในวินาทีแรกที่เห็นกระเป๋าเดินทางกลับถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความหยิ่งยระอาอย่างแนบเนียน "แน่ใจนะว่าจะไป?" เสียงทุ้มเอ่ยลอดไรฟัน พยายามข่มความเวิ้งว้างที่เริ่มกัดกินหัวใจ "ค่ะ... ขอตัวนะคะ คุณคีย์จะได้อยู่กับธุรกิจและอีโก้ของตัวเองได้อย่างสบายใจเสียที" น่านฟ้าก้าวผ่านร่างสูงไปอย่างไม่ลังเล เสียงล้อกระเป๋าเดินทางกระทบพื้นดังลั่นทีละก้าว ราวกับเสียงตอกฝาโลงความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่ มือเรียวดันบานประตูห้องชุดให้เปิดออก ปะทะกับลมเย็นเยียบด้านนอกที่ทำให้หัวใจยิ่งเหน็บหนาว ทว่า... ในวินาทีที่ก้าวเท้าพ้นธรณีประตู เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยอย่างยิ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่สามที่ทำให้น่านฟ้าต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "จะรีบไปไหนล่ะครับคนสวย... ในเมื่อข้อเสนอของคีย์มันน่าเบื่อนัก ทำไมไม่ลองมาฟังข้อเสนอใหม่ที่เร้าใจกว่าเดิมจากผมดูหน่อยล่ะ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "แบล็กเวลเวต" นะคะ