เส้นกั้นบางๆ

แรงผลักที่กระทบเข้ากับแผงอกแกร่งไม่ได้ทำให้น่านฟ้าถอยร่นไปตามแรงกายของตนเองมากนัก ทว่ามันกลับสร้างแรงกระเพื่อมรุนแรงในความรู้สึกของคนทั้งคู่ สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือเรียวที่ยังคงแนบอยู่บนเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของคิรากรยังหลงเหลือไอร้อนระอุ ราวกับผิวเนื้อของพวกเขากำลังถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงที่มองไม่เห็น ดวงตาคมกริบของคุณคีย์ราวกับสัตว์ป่ากระหายเหงื่อที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อในกำมือ ความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่นั้นเมื่อจังหวะหายใจรดรินริมฝีปากถูกกระชากให้ขาดห้วงลงอย่างไม่เป็นท่า "เก่งนักนะ... น่านฟ้า" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคิรากรเต็มไปด้วยความเคืองขุ่น เขากัดกรามแน่นจนสันกรามคมชัดนูนเด่น ยามที่ปรายหางตามองข้ามไหล่บางไปยังผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูห้องทำงานส่วนตัว บรรยากาศในห้องรับรองวีไอพีกลับดิ่งลึกลงสู่จุดเยือกแข็งในเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกจากร่างสูงใหญ่ของทายาทตระกูลคิรากรจนแทบจะทำให้เครื่องปรับอากาศในห้องกลายเป็นเศษน้ำแข็ง น่านฟ้าหอบหายใจเบาๆ หน้าอกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะอารมณ์ที่ยังเต้นไม่เป็นส่ำ เขารีบชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย เย่อหยิ่ง และท้าทายเช่นเดิม แม้ว่าหัวใจดวงน้อยในอกข้างซ้ายจะเต้นกระหน่ำรัวราายกับกลองศึกก็ตาม "ถ้าคุณคีย์ยังไม่มีมารยาทพอที่จะล็อกประตูห้องให้ดี ก็อย่ามากล่าวหาว่าคนอื่นเขารุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวเลยค่ะ" น้ำเสียงหวานติดจะเยาะหยันเอ่ยขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก น่านฟ้าขยับถอยหลังเว้นระยะห่างออกมาสองก้าว จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่จากการยื้อยュดเมื่อครู่ให้เข้าที่อย่างใจเย็น ทว่าแววตาที่ตวัดมองผู้มาใหม่กลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ผู้มาเยือนไม่ได้สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตที่คิรากรแผ่ใส่แม้แต่น้อย มาร์คก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆ รอยยิ้มมุมปากที่ถูกจุดขึ้นอย่างจงใจนั้นช่างกวนประสาทเสียจนคนมองอยากจะปรี่เข้าไปซัดสักหมัด สัยลักษณ์ความพรีเมียมของสูทแบรนด์ดังไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศน่ามองขึ้นเลย เมื่อเทียบกับสายตาเจ้าเล่ห์ที่กวาดมองสำรวจคนทั้งคู่ราวกับกำลังประเมินสินค้าในตลาด "โอ๊ะ... ผมดูเหมือนมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย?" มาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงลากยาว ชายหนุ่มกวาดสายตาคมปลาบมองสภาพอันชวนคิดลึกของคนทั้งสอง น่านฟ้าที่ริมฝีปากยังคงแดงก่ำคล้ายเพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาดๆ กับคิรากรที่ยืนหน้าบึ้งตึงแผ่รังสีฆ่าฟันอยู่เบื้องหลัง "รู้ตัวก็ไสหัวออกไปซะ มาร์ค" คิรากรพ่นลมหายใจฮึดฮัดผ่านจมูก น้ำเสียงดุดันและเยือกเย็นจนติดลบ "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และห้องนี้ก็ไม่ได้ต้อนรับคนไร้มารยาทอย่างนาย" "ใจร้ายจังนะครับคุณคีย์ ทั้งที่ผมอุุตส่าห์หวังดีเอาเอกสารสำคัญโปรเจกต์ใหญ่มาให้พิจารณาก่อนจะหลุดมือไปแท้ๆ" มาร์คยักไหล่อย่างไม่ี่สะทกสะท้าน เขายกแฟ้มเอกสารในมือขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงสัญลักษณ์ ก่อนจะเบนสายตาพราวระยับมาหยุดอยู่ที่ร่างโปร่งของนายเอกสุดแสบ "แถมผมไม่ได้มาแค่เรื่องงานหรอกนะ... พอดีได้ข่าวว่าคุณน่านฟ้าคนเก่งมีปัญหากับดีลนี้ ผมเลยอยากจะเสนอทางเลือกที่ดีกว่าให้... สนใจไปคุยกันต่อข้างนอกไหมล่ะครับ?" คำเชิญชวนที่แฝงไปด้วยความนัยนั้นทำให้คิรากรถึงกับแค่นเสียง "หึ" ออกมาอย่างดูแคลน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกถึงความอดทนที่ใกล้จะหมดลงเต็มที มือหนากำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความหึงหวงและโทสะพุ่งพล่านจนยากจะควบคุม สายตาที่คิรากรใช้มองมาร์คในตอนนี้พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้ทุกเมื่อ น่านฟ้าหรี่ตามองมาร์คอย่างรู้ทัน เขารู้ดีว่าหมากตานี้ไม่ได้บริสุทธิ์ใจ มาร์คก็แค่หมาป่าเจ้าเล่ห์ที่รอจังหวะฉวยโอกาสแย่งชิงผลประโยชน์จากความขัดแย้งระหว่างเขากับคิรากรเท่านั้น แต่มันก็เป็นเครื่องมือชั้นดีในการดึงสติและถอยห่างจากสถานการณ์อันตรายเมื่อครู่... สถานการณ์ที่เกือบจะทำให้เขาเสียการควบคุมให้คุณชายปากร้ายไปเสียแล้ว "ข้อเสนอน่าสนใจดีนี่คะ..." น่านฟ้าจงใจลากเสียงยาว ลอบชำเลืองมองปฏิกิริยาของคนข้างกายที่ตอนนี้หน้าดำคร่ำเครียดจนน่ากลัว เขายกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า "ถ้าเป็นเรื่องผลประโยชน์และทางเลือกที่ดีกว่า ฉันก็ไม่เคยปิดกั้นตัวเองอยู่แล้วค่ะ" "น่านฟ้า!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของคิรากรดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวน่านฟ้าในพริบตาเดียว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวรั้งให้ถอยกลับมาอยู่ข้างกายด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เจ็บ แต่ไม่ทันได้ออกแรงดึงมากกว่านั้น มาร์คก็ก้าวเข้ามาขวางพร้อมกับเอื้อมมือมาแตะที่ไหล่บางอีกข้างหนึ่ง "อุ๊ย มือไวใจเร็วจังนะครับคุณคีย์ ระวังน้องเขาจะช้ำหมดสี่..." "ถอนมือสกปรกของแกออกไปจากตัวเด็กของฉัน มาร์ค!" คิรากรตวัดสายตาดุคมกริบราวกับใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังมือของมาร์ค รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น เขาไม่ได้สนใจคำปฏิเสธหรือท่าทีดิ้นรนของน่านฟ้าแม้แต่น้อย วินาทีนี้ความอดทนทั้งหมดพังทลายลงราบคาบ การที่ผู้ชายอีกคนกล้าแตะต้องคนที่เขาหมายตาไว้ต่อหน้าต่อตา คือความหยามเกียรติที่ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด น่านฟ้าพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม แต่แรงบีบมหาศาลกลับยิ่งแน่นหนาขึ้นราวกับคีมเหล็ก ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าพระเอกปากร้ายด้วยความไม่พอใจ "ปล่อยฉันนะคะคุณคีย์! ฉันจะไปไหนกับใครมันก็สิทธิ์ของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่ง!" "ฉันมีสิทธิ์!" คิรากรสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัดเจือแววเอาแต่ใจและเดือดดาล "จำใส่สมองไว้ซะน่านฟ้า ว่านายเป็นคนของฉัน... และไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาคาบไปกินต่อหน้าต่อตาเด็ดขาด!" บรรยากาศระหว่างสามคนตึงเครียดจนถึงขีดสุด แรงกดดันมหาศาลลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ไดอะล็อกเชือดเฉือนคมคายและเคมีที่ปะทะกันอย่างรุนแรงทำให้สนามอารมณ์นี้ร้อนระอุยิ่งกว่าเปลวไฟ มาร์ทยังคงยิ้มเยาะอย่างได้ใจ ขณะที่น่านฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความกรุ่นโกรธผสมความปั่นป่วนในท้องที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้ง ทว่า... ในจังหวะที่คิรากรกำลังจะกระชากร่างบางให้เข้ามาประชิดตัวเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของให้เด็ดขาด ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลเปิดผางเข้ามาเสียงดัง "ปัง!" พร้อมกับร่างของเลขานุการส่วนตัวที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความเร่งรีบ "คุณคีย์คะ! แย่แล้วค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องประชุมใหญ่... ตอนนี้บอร์ดบริหารทุกคนกำลังรอคุณด่วนเลยค่ะ!" คิรากรชะงักกึก ดวงตาดุคมหันขวับไปมองเลขานุการสลับกับร่างบางในมือที่ฉวยโอกาสนี้สะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุมได้สำเร็จ น่านฟ้าถอยกรูดออกไปยืนเคียงข้างมาร์คทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากเรียวสวยพร้อมกับคำพูดที่ราดน้ำมันลงบนกองไฟ "ดูเหมือนคุณจะมีงานด่วนต้องไปจัดการนะคะคุณคีย์... ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะไป 'คุยงาน' กับคุณมาร์คต่อให้สนุกเองค่ะ" คิรากรขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรอด นัยน์ตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความแค้นเคืองระคนหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเป็นครั้งที่สองในรอบสิบนาที เขากวาดสายตามองหน้ามาร์คที่ยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะสลับกับน่านฟ้าที่ลอยหน้าลอยตาท้าทาย ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเหยียดยิ้มเย็นเยียบแล้วเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงทรงพลังที่ทำให้คนฟังถึงกับสันหลังวาบ "จัดการเรื่องในห้องประชุมเสร็จเมื่อไหร่... ฉันจะกลับมาคิดบัญชีกับนายทีละคนแน่ น่านฟ้า" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ