คนขี้หึงในร่างคุณชาย

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงในมือของคิรากรเกือบจะแตกคามือ แรงบีบที่มัดกล้ามเนื้อตรงสันกรามปูดโปนจนน่ากลัว บรรยากาศในห้องรับรองวีไอพีของงานกาล่าดินเนอร์คืนนี้ควรจะหรูหราและรื่นรมย์ หากไม่ใช่เพราะสายตาของมาร์ค คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่กำลังทอดสะพานส่งยิ้มหวานหยดให้อย่างจงใจ... และเป้าหมายของมันก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากน่านฟ้า เด็กแสบที่ยืนลอยชายอยู่ข้างกายเขา "คุณคีย์หน้าดำครึ้มเป็นก้นกระทะแล้วนะคะ ระวังริ้วรอยก่อนวัยจะถามหาเอา" น่านฟ้าเอ่ยแซوة น้ำเสียงเจือความกลั้วหัวเราะอย่างไม่สะดทอง ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปขยับตัวเล็กน้อย ปล่อยให้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ลอยไปแตะนาสิกของคนตัวโตกว่า เป็นการจงใจหยอกล้อที่รู้ดีว่าอีกฝ่ายแพ้ทางราบคาบ "น่านฟ้า..." คิรากรเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำและดุดันขึ้นหลายเท่า "คุณยังกล้าเล่นหัวใจผมอีกเหรอคะ" "ผมเปล่าสักหน่อย มาร์คเขาก็แค่เข้ามาทักทายตามมารยาททางสังคม คุณต่างหากที่ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเกินเหตุ" "เจ้าข้าวเจ้าของเหรอ?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนน่านฟ้าต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ แขนแกร่งยกขึ้นกักขังอีกฝ่ายไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า "คุณลืมไปแล้วหรือไงคะว่าสถานะระหว่างเราตอนนี้คืออะไร หืม? หรือต้องให้ผมทบทวนความจำด้วยวิธีอื่น บนเตียง หรือในรถดีล่ะคะ ถึงจะเลิกส่งยิ้มเรี่ยราดให้ผู้ชายคนอื่นสักที" คำขู่ที่เต็มไปด้วยไอร้อนจากร่างกายและลมหายใจที่รินรดอยู่ใกล้ชิดทำให้น่านฟ้าชะงักไปเล็กน้อย แต่คนอย่างน่านฟ้ามีหรือจะยอมจำนนโดยง่ายริมฝีปากบางยกยิ้มท้าทาย ดวงตากลมโตสบตากลับอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้ามั่นใจนัก ทำไมต้องทำหน้าเหมือนหมาหวงก้างแบบนี้ด้วยล่ะครับ... คุณคีย์" คำว่า 'หมาหวงก้าง' คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ความอดทนของคิรากรขาดผึ่ง มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวสอบ รั้งร่างบางเข้าหาตัวจนแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ความโกรธปนความหึงหวงพวยพุ่งจนเขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ สัญชาตญาณดิบในตัวสั่งให้เขาต้อง 'สั่งสอน' เด็กดื้อคนนี้ให้เข็ดหลาบเสียบ้าง ว่าอย่ามาเล่นกับไฟที่พร้อมจะเผาให้มอดไหม้ "ปากเก่งนักนะคะ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำติดริมฝีปาก ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะกดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน เป็นการลงทัณฑ์ที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงความต้องการที่จะประกาศความเป็นเจ้าของและลบรอยยิ้มยั่วเย้าออกไปให้หมดสิ้น น่านฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่ววูบหนึ่งหัวใจเต้นรำไปกับสัมผัสดุดันนั้น แต่ด้วยความหยิ่งทะนงทำให้เขาพยายามขัดขืน มือบางทุบลงบนอกแกร่งเบาๆ ทว่าคิรากรกลับยิ่งรัดแน่นขึ้น ปรนเปรอรสจูบที่ทั้งดุดันและวาบหวิว จนสมองของน่านฟ้าขาวโพลน ร่างกายอ่อนยวบลงไปในอ้อมแขนอย่างช่วยไม่ได้ เคมีที่ดึงดูดกันอย่างรุนแรงทำให้สนามอารมณ์เปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แทบลืมหายใจ ทว่า... ในจังหวะที่ไฟรักและไฟโทสะกำลังโหมกระหน่ำ เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศอันน่าหลงใหลลงทันที "คุณคีย์คะ... แย่แล้วค่ะ!" เสียงร้อนรนของเลขาหน้าห้องดังทะลุบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดกลอนที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต "คุณหญิงศจี... ท่านกำลังเดินมาทางนี้แล้วค่ะ!" ร่างของคิรากรผละออกจากน่านฟ้าทันที นัยน์ตาคมกริบฉายแววตื่นตระหนกวูบหนึ่งเมื่อได้ยินชื่อนั้น ส่วนน่านฟ้าที่ริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากลวกๆ หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความระทึก เมื่อเงาร่างของบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในตระกูลกำลังก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูนั่นเอง... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ