ถอนตัวตอนนี้ทันไหม

เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าบานประตูห้องทำงานวีไอพีไม่ได้หนักหน่วง แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะกดบรรยากาศรอบตัวให้ดิ่งวูบลงราวกับมีใครเอาหินก้อนใหญ่มาถ่วงไว้ น่านฟ้าสะดุ้งสุดตัว หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วจากรสจูบเมื่อครู่กระหน่ำซัดเข้ากับซี่โครงจนเจ็บแปลบ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นว่าสถานการณ์ตอนนี้อันตรายยิ่งกว่าการเดินเหยียบอยู่บนลวดสลิงกลางพายุ มือเรียวรีบยกขึ้นถูริมฝีปากที่บวมเป่งและร้อนผ่าวของตัวเองลวกๆ พยายามลบร่องรอยความพ่ายแพ้เมื่อครู่ให้ออกไปจากใบหน้าให้เร็วที่สุด "คุณอา..." เสียงทุ้มต่ำของคิรากรหลุดลอดออกมาด้วยความประหลาดใจระคนไม่พอใจเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบที่ปกติมักจะฉายแววเย่อหยิ่งและถือดี บัดนี้กลับไหววูบลงชั่วขณะเมื่อร่างสูงสง่าของ 'คุณท่าน' แห่งตระกูลอัครเดชาโภคินก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวโดยไม่เคาะประตูล่วงหน้า ผู้มาใหม่คือชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพล นัยน์ตาสีสนิมคมกลาวปรายมองคนทั้งคู่ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ทำให้บรรยากาศอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้ห้องทำงานกว้างขวางแคบลงถนัดตา "ฉันคิดว่าบริษัทมีเรื่องวุ่นวายพอแล้ว เสียเวลามาเคลียร์ปัญหาเด็กเล่นขายของแบบนี้ไม่น่าจะใช่เวลานะคิรากร" น้ำเสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เฉียบขาดจนคนฟังต้องเม้มปากแน่น น่านฟ้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากคิรากรให้มากที่สุด สมองอันปราดเปรื่องประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ความสัมพันธ์ทางธุรกิจที่เคยคิดว่าควบคุมได้ เริ่มสั่นคลอนและหลุดมือไปทุกที ยิ่งไปกว่านั้น... สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่สายตาจับผิดของผู้มีอำนาจเบื้องสูงคนนั้น แต่เป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังตีรวนอยู่ในอกของเขานี่ต่างหาก เมื่อครู่... ตอนที่ริมฝีปากของคิรากรทาบทับลงมา หัวใจเจ้ากรรมไม่ได้นึกรังเกียจเลยสักนิด หนَำซ้ำมันยังเผลอไผลไปกับรสสัมผัสเอาแต่ใจนั้นอย่างน่าโมโห *แย่แล้ว... น่านฟ้า แกกำลังรู้สึกบ้าอะไรอยู่เนี่ย?* ร่างบางแอบสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คำว่า 'คู่ค้า' ในนิยามของเขาเริ่มสั่นคลอน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่การถูกอีกฝ่ายดุหรือจ้องเขม็งไม่ได้สร้างความหงุดหงิดเหมือนเก่า แต่กลับทำให้ช่องท้องวูบโหวงอย่างประหลาด คิรากรกวาดตามองคนตัวเล็กที่ยืนกัดริมฝีปากตัวเองจนซีดเผือด แววตาสั่นไหวของน่านฟ้าไม่ได้รอดพ้นไปจากสายตาคมกริบของเขาเลย ความหึงหวงและกรุ่นโกรธที่ยังค้างคาจากเรื่องของมาร์คเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกังวลลึกๆ ในอก มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขารู้ดีว่าการดึงน่านฟ้าเข้ามาพัวพันในเกมตระกูลนี้มันอันตรายแค่ไหน และเขายิ่งรู้ดีกว่า... ว่าตัวเองเริ่มเสพติดการมีเด็กปากเก่งคนนี้อยู่ใกล้ๆ จนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว "ผมจัดการเองได้ครับคุณอา น่านฟ้าเป็นคนของผม เรื่องแค่นี้ผมเคลียร์ได้" คิรากรเอ่ยตอบเสียงเข้ม สายตาคมหันกลับมามองนายเอกที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น คำว่า 'คนของผม' หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกอย่างไม่รู้ตัว แต่มันกลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของน่านฟ้า คนฟังถึงกับหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความเขินอายปะปนกับความหวาดกลัวตีรวนกันจนปั่นป่วนไปหมด น่านฟ้าอยากจะเถียงกลับไปเหลือเกินว่าใครเป็นคนของใคร แต่ลำคอตีบตันจนเปล่งเสียงไม่ออก คุณอาปรายตามองหลานชายคนโปรดด้วยแววตาพิจารณา ก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ระวังเถอะคิรากร ของเล่นที่นายคิดว่าควบคุมได้ บางทีมันอาจจะแว้งกัดเอาสักวัน... โดยเฉพาะเด็กที่ดื้อตาใสแบบนี้" พูดจบ ร่างสูงใหญ่ของผู้มีอิทธิพลก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้ความอึดอัดหนักอึ้งปกคลุมไปทั่วห้องทำงานอีกครั้ง ประตูปิดลงสนิท พร้อมๆ กับความเงียบที่โรยตัวลงมา คิรากรหันขวับกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนก้มหน้าหลบสายตา มือเรียวเล็กยังคงกำชายเสื้อตัวเองแน่นเพื่อระบายความตึงเครียด "กลัวเหรอ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามเบาลงกว่าเดิม ความดุดันเมื่อครู่เจือความอ่อนโยนที่เจ้าตัวก็ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินจากปากคุณชายผู้เย่อหยิ่ง น่านฟ้าเงยหน้าขึ้น สบตากับนัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก น่านฟ้าเริ่มกลัวใจตัวเองเข้าจริงๆ แล้ว... กลัวว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยผลประโยชน์ จะพังทลายลงเพราะความรู้สึกที่เกินเลย กลัวว่าสักวันเขาจะกลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับความใจร้ายของคุณชายคนนี้อย่างราบคาบ "ผมไม่ได้กลัว..." น่านฟ้าเชิดหน้าขึ้นริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยพยายามทำเป็นเก่งเหมือนเดิม แม้ว่าเสียงจะสั่นน้อยๆ ก็ตาม "ผมแค่คิดว่า... เราควรทบทวนเรื่องระหว่างเราใหม่ดีกว่า คุณคีย์" คิรากรชะงัก นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความหวาดหวั่นแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอกเป็นครั้งแรกในชีวิต ท่าทางเย่อหยิ่งทระนงตนหายวับไปกับตา เมื่อคำว่า 'ถอนตัว' แวบขึ้นมาในหัวของเขา "หมายความว่ายังไง" คิรากรก้าวเข้าไปประชิดตัวคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว จนร่างบางต้องถอยกรูจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ มือหนายกขึ้นกั้นทางหนีไว้ทั้งสองข้าง กักขังน่านฟ้าให้อยู่ในอาณาเขตของตนเองอย่างอารมณ์ร้อน "ก็หมายความว่า..." น่านฟ้ากลืนน้ำลายลงคอ พยายามซ่อนความสั่นไหวในแววตา "เราจบเรื่องนี้กันแค่นี้ดีไหมครับ ดีลของเรา... ผมขอถอนตัว" คิรากรนิ่งงั้น ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน ความตื่นตระหนกฉายชัดในแววตาคมกริบ มือหนายื่นออกไปคว้าคางสลวยให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้อีกฝ่ายหนีไปไหนไม่ได้ "ถอนตัวตอนนี้..." เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความดุดันและหวงแหนอย่างปิดไม่มิด "คิดเหรอว่าฉันจะยอมปล่อยให้เธอไปง่ายๆ หึ... ฝันไปเถอะน่านฟ้า" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ร้อนระอุขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก น่านฟ้าใจเต้นรัวจนแทบระเบิดเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สติที่เหลืออยู่กำลังจะหลุดลอยเมื่อริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากร้อนผ่าวทำท่าจะทาบทบลงมาอีกครั้ง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับร่างของเลขาส่วนตัวที่พรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "คุณคีย์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ... หุ้นของบริษัทเราถูกมือมืดช้อนซื้ออย่างผิดปกติ และตอนนี้ทางฝั่งของมาร์คกำลังเปิดแถลงข่าวประกาศเทคโอเวอร์โครงการใหญ่ของเราแล้วค่ะ!" คิรากรชะงักกึก นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีนิลมืดสนิททันที ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหม่พวยพุ่งขึ้นมาในอก ร่างสูงผละออกจากน่านฟ้าช้าๆ แต่สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก น่านฟ้าหน้าถอดสี หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินชื่อของมาร์ค ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว คิรากรก็คว้าข้อมือเล็กของเขาไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้น่านฟ้าแทบหยุดหายใจ "ตามฉันมา... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดค่ะ!