ความหึงที่เริ่มคุมไม่อยู่

แก้วไวน์ทรงสูงในมือของคิรากรถูกบีบแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน สัมผัสเย็นเฉียบของเครื่องดื่มราคาแพงไม่ได้ช่วยดับความร้อนรุ่มที่กำลังแผดเผาอยู่ในอกของเขาเลยแม้แต่น้อย สายตาดุคมกริบราวกับพญาอินทรีย์กำลังจดจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาให้ทุกอย่างเป็นจุล บริเวณมุมโซฟาหนังแท้สีเข้มของห้องจัดเลี้ยงวีไอพี น่านฟ้ากำลังยืนยันตัวตนในฐานะผู้บริหารโปรเจกต์คนใหม่ได้อย่างสง่างาม รอยยิ้มบางเบาที่แต่งแต้มบนริมฝีปากหยักสวยนั้นช่างดึงดูดสายตา และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เส้นความอดทนของ "คุณคีย์" ขาดผึงลงอย่างไม่มีชิ้นดี โดยเฉพาะเมื่อ "มาร์ค" คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เขาอยู่ตลอดเวลา กำลังโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ร่างโปร่งนั้นเสียจนเกินงาม มือหนาของไอ้สารเลวนั่นถือวิสาสะแตะลงบนข้อศอกเนียนเพื่อโน้มน้าวให้ดื่มไวน์ร่วมกัน "ดื่มฉลองความสำเร็จล่วงหน้าหน่อยไหมครับ คุณน่านฟ้า... ผมว่าโปรเจกต์นี้ ถ้าเราได้ร่วมมือกันแบบ *เอ็กซ์คลูซีฟ* จริงๆ มันคงไปได้ไกลกว่าการนั่งรอคำอนุมัติจากใครบางคนแถวนี้เสียอีก" เสียงทุ้มต่ำของมาร์คจงใจเปล่งออกมาให้ดังพอที่คนบริเวณนั้นจะได้ยิน โดยเฉพาะสายตาเจ้าเล่ห์ที่แอบเหลือบมองมาทางคิรากรอย่างท้าทาย น่านฟ้าหัวريكเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันราวกับมองทะลุปรุโปร่ง เขากำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำชวนรุ่มร่ามนั้นด้วยประโยคเชือดเฉือนตามสไตล์คนปากเก่ง แต่ทว่า... พรึบ! ร่างสูงใหญ่ของคิรากรก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเขากับมาร์คอย่างรวดเร็วจนเกิดลมกระโชกเบาๆ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของน่านฟ้าแล้วออกแรงดึงให้ถอยหลังเข้าหาตัวทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว "อุ๊ย! คุณคีย์..." น่านฟ้าอุทานออกมาเบาๆ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจเมื่อแผ่นหลังของตนแนบชิดกับอกแกร่งที่สะ้อนขึ้นลงด้วยแรงอารมณ์ คิรากรไม่สนใจเสียงกระซิบประท้วงนั้น สายตาคมดุราวกับใบมีดโกนหันไปจ้องหน้ามาร์คตรงๆ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยัก แต่ดวงตากลับเย็นเยียบจนน่ากลัว "ขอบคุณที่หวังดีแทนพาร์ทเนอร์ของผมนะครับคุณมาร์ค แต่พอดีว่าดีลนี้... เป็นสิทธิ์ขาดของ *บริษัทผม* และตัวของน่านฟ้าเองก็มีคนดูแลเรื่องคิวและข้อเสนอทั้งหมดแล้ว... ชัดเจนพอไหมครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำลงจนเกือบเป็นคำราม ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันที มาร์คชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้ากระตุกเกร็ง แต่ก็ยังคงความกวนประสาทไว้ได้ "อ้าวเหรอครับ? ผมนึกว่าคุณน่านฟ้าเป็นอิสระในการตัดสินใจเสียอีก เห็นยืนคุยกันถูกคอดีนี่ครับ... หรือว่าที่แท้แล้ว อยู่ในความดูแลแบบ *จำกัดบริเวณ* กันแน่ล่ะครับ คุณคีย์?" คำพูดพาดพิงนั้นเหมือนเป็นการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง คิรากรขบกรามแน่นจนสันนัดนูนเด่นชัด มืออีกข้างที่ไม่ได้จับข้อมือน่านฟ้าไว้ กำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน ความหึงหวงที่พยายามสะกดกลั้นมาตลอดทั้งคืนกำลังจะระเบิดออกมาเป็นจุล ทว่า ก่อนที่คิรากรจะทันได้ซัดหมัดใส่หน้ากวนๆ ของอีกฝ่าย น่านฟ้าที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอดก็ขยับตัว เรียวแขนเนียนเอื้อมไปแตะลงบนท่อนแขนแกร่งของคิรากรที่กำลังเกร็งเครียด สัมผัสแผ่วเบานั้นสร้างความประหลาดใจให้ร่างสูงไม่น้อย คิรากรก้มมองคนในอ้อมแขนทันที ดวงตาคู่คมฉายแววระIบระเบิดและคำถาม แต่น่านฟ้ากลับส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษให้เขา ก่อนจะหันไปสบตากลมกับมาร์คด้วยท่าทีนิ่งสงบ "ขอบคุณสำหรับไวน์และข้อเสนอดีๆ นะคะคุณมาร์ค... เอ่อ หมายถึง *นะครับ*" น่านฟ้าจงใจแกล้งแซวเล่นด้วยการเปลี่ยนสรรพนามเบาๆ เพื่อกวนประสาทคิรากรที่ยืนตัวเกร็งเป็นหิน "แต่พอดิบพอดีว่า... ฉัน เอ่อ... ผมเป็นคนเรื่องมากเรื่องผลประโยชน์น่ะครับ ชอบดีลที่มั่นคงและมีเจ้ามือคอยเปย์ไม่อั้นมากกว่าจะไปเสี่ยงกับคนเจ้าชู้แถวนี้" มาร์คหน้าเสียไปทันทีเมื่อโดนปฏิเสธทางอ้อมแถมยังโดนเหน็บกลับเจ็บแสบ น่านฟ้าปรายตามองคู่แข่งทางธุรกิจของคิรากรด้วยความเหนือกว่า ก่อนจะหันมาเงยหน้ามองคนตัวโตที่ยืนหน้าบึ้งตึงเป็นยักษ์กระโจน "ส่วนคุณ... จะยืนเป็นเสาหินทื่อๆ แบบนี้อีกนานไหมครับ? หรือว่าหึงจนขาแข็งก้าวไม่ออกแล้ว?" น่านฟ้ากระซิบเสียงเบาชิดริมหدر กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเด็กหนุ่มลอยเข้าจมูกยิ่งทำให้คิรากรสติหลุดกระเจิง คิรากรตวัดสายตากลับมามองคนเจ้าเล่ห์ที่กล้าดีมาปั่นหัวเขาเล่นในสถานการณ์แบบนี้ ความหึงหวงเปลี่ยนเป็นความหมั่นเขี้ยวระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ มือหนาเปลี่ยนจากการจับข้อมือมาเป็นการโอบเอวสอบของน่านฟ้าไว้แน่น ลากจูงให้อีกฝ่ายเดินเลี่ยงออกจากกลุ่มคนทันทีโดยไม่สนสายตาใครทั้งสิ้น "กลับบ้าน" คิรากรเอ่ยสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจ "อ้าว! งานยังไม่จบเลยนะคุณคีย์ ปล่อยผมนะ เดินเร็วเกินไปแล้ว!" น่านฟ้าโวยวายเบาๆ พยายามขืนตัวไว้เล็กน้อย แต่ก็แพ้แรงคนตัวใหญ่กว่าที่ตอนนี้สติหลุดไปไกลเกินกว่าจะฟังเหตุผลใดๆ แล้ว คิรากรลากน่านฟ้าเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวที่มุ่งสู่ชั้นบนสุดของโรงแรมหรู ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดสนิท ตัดขาดจากโลกภายนอกและสายตาของผู้คน ร่างสูงก็ไม่รอช้าที่จะกดปุ่มหยุดลิฟต์ค้างไว้ ติ๊ง! ไฟในลิฟต์หรี่แสงลงอัตโนมัติ คิรากรดันร่างของน่านฟ้าให้ชิดติดกับผนังกระจกเย็นเฉียบ โดยมีแขนแกร่งทั้งสองข้างกักตัวเด็กหนุ่มจอมพยศไว้อยู่ตรงกลาง ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้าหากันในระยะประชิด "เล่นสนุกมากไหม หื้ม?" คิรากรโน้มใบหน้าลงไปกระซิดชิดริมหู เสียงทุ้มแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า "ชอบนักหรือไงที่เห็นผู้ชายอื่นมารุมล้อมเสนอตัวให้?" น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตา ไม่มีความหวาดกลัวอยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้นเลย มีเพียงประกายความท้าทายและรอยยิ้มร้ายกาจที่แต้มอยู่บนมุมปาก "ก็คุณมาร์คเขาข้อเสนอดีนี่ครับ... แถมยังพูดจาหูเคลือบทอง ไม่เหมือนใครแถวนี้ที่เอาแต่ทำหน้ายักษ์ใส่ตลอดเวลา" น่านฟ้าจงใจยั่วโมโห ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากที่ขยับพูดจาไม่หยุดด้วยความรู้สึกอยากจะปิดปากนั้นให้สนิทด้วยวิธีของตัวเอง "ปากเก่งนักนะ... น่านฟ้า" คิรากรพึมพำเสียงต่ำ มือหนาเคลื่อนขึ้นไปสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบาก่อนจะเลื่อนไปตรท้ายทอยบังคับให้อีกฝ่ายเงยหน้ารับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น "คิดว่าผมไม่กล้าจัดการคุณกลางลิฟต์นี่จริงๆ ใช่ไหม?" หัวใจของน่านฟ้ากระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่เหนือริมฝีปากทำให้สมองที่เคยแล่นเร็วปรี๊ดเริ่มรวนเร ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะเข้าหากัน เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของโรงแรมก็ดังลั่นสนั่นตึก พร้อมๆ กับที่ไฟสำรองสีแดงฉานกะพริบวับวาบ พรึบ! ลิฟต์กระตุกวูบลงเล็กน้อยก่อนจะหยุดนิ่งสนิท และในวินาทีที่ความมืดโรยตัวลงมาพร้อมเสียงประกาศจากระบบอัตโนมัติ ประตูลิฟต์อีกด้านที่เชื่อมต่อกับชั้นจอดรถชั้นใต้ดินก็เลื่อนเปิดออกอย่างไร้สัญญาณเตือน... ร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่เอ่ยทักขึ้นในความสลัว "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของท่านประธานคีย์กับคุณน่านฟ้าหรือเปล่าครับเนี่ย?" แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความคลั่งรักของคู่นี้ด้วยกันนะคะ!