แขกไม่ได้รับเชิญ

“ถ้าจะมองตาขนาดนั้น... ไม่ลากผมไปทำมิดีมิร้ายในห้องทำงานคุณเลยล่ะคะคุณคีย์?” น่านฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวน พลางวางแก้วไวน์ราคาแพงลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ ของแก้วคริสตัลดังก้องท่ามกลางความเงียบในห้องรับรองส่วนตัว คิรากรไม่ได้ตอบโต้อะไรในทันที เขายังคงจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาคมกริบราวกับพยัคฆ์ที่กำลังจดจ้องเหยื่อที่แสนพยศ มือหนาที่วางอยู่บนที่เท้าแขนขยับเล็กน้อย เส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้นบ่งบอกถึงอารมณ์ที่เจ้าตัวกำลังสะกดกลั้นอย่างถึงที่สุด “ปากเก่งให้ได้ตลอดรอดฝั่งเถอะน่านฟ้า... อย่าให้ผมต้องเปลี่ยนวิธีจัดการกับคนรั้นๆ อย่างคุณเป็นอย่างอื่น” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคิรากรแฝงไปด้วยความกดดัน แต่น่านฟ้ากลับเพียงแค่ยักไหล่ส่งยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ เขาเดินนวยนาดเข้าไปหาชายหนุ่ม ทิ้งระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร “วิธีไหนคะ? สั่งแบน? หรือจะเอาเงินฟาดหัว? บอกไว้ก่อนนะว่าอะไรที่ผมได้มาด้วยความสามารถ มันซื้อไม่ได้ด้วยเศษเงินของคุณหรอก” “รวมถึงตัวคุณด้วยหรือเปล่า?” คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากน่านฟ้า “คุณบอกว่าความสัมพันธ์คือธุรกิจ... งั้นบอกผมทีสิว่าตอนนี้หุ้นของผมกับคุณ อันไหนมันพุ่งสูงกว่ากัน?” บรรยากาศรอบข้างร้อนระอุราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิต คิรากรขยับมือขึ้นหมายจะคว้าเอวบางของคนตรงหน้า ทว่าจังหวะที่ปลายนิ้วเกือบจะสัมผัสโดนผ้าเนื้อดี เสียงเคาะประตูก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน—มันไม่ใช่เสียงเคาะที่สุภาพ แต่เป็นเสียงผลักประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ น่านฟ้าเบี่ยงตัวออกห่างทันที สายตาของคิรากรฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาทไม่แพ้กัน “โทษทีนะที่ขัดจังหวะอะไรดีๆ อยู่... ดูเหมือนผมจะมาไม่ถูกเวลาไปหน่อยหรือเปล่า คิรากร?” มาร์คเดินเข้ามาในห้องด้วยก้าวย่างที่มั่นใจ รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษนั่นส่งมาถึงน่านฟ้าอย่างไม่ปิดบัง เขาคือคู่แข่งที่คิรากรเกลียดเข้าไส้ แต่ในขณะเดียวกัน มาร์คก็คือคนเดียวที่กล้าท้าทายอำนาจของคิรากรในทุกตารางนิ้วของเกมธุรกิจนี้ “ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนตัว... นายไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ มาร์ค” คิรากรแค่นเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกขัดจังหวะ “ไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะสั่งให้บอดี้การ์ดลากคอแกออกไป” “ใจเย็นน่า... ฉันก็แค่ผ่านมาเห็นว่า ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่ของนายดูท่าจะน่าสนใจเกินกว่าจะเก็บไว้ดูคนเดียว” มาร์คว่าพลางหันไปสบตาน่านฟ้า สายตาของเขามีความหมายแฝงที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกถึงความไม่น่าไว้วางใจ “ว่าไงครับคนสวย... สนใจจะเปลี่ยนนายทุนที่ให้ค่าเหนื่อยสูงกว่าเดิมไหม?” คิรากรก้าวพรวดเข้าไปบังหน้ามาร์คทันที ร่างสูงใหญ่ของเขาแผ่รังสีคุกคามจนอากาศในห้องดูจะเบาบางลง เขาคว้าปกเสื้อของมาร์คไว้แน่นด้วยมือเดียว ความหวงก้างที่ปกปิดไว้พุ่งทะลุเพดานจนเก็บอาการไม่อยู่ “อย่า-สะ-เออะ-แตะ-ต้อง-คน-ของ-ฉัน” คิรากรเน้นย้ำทีละคำ เสียงนั้นเย็นเฉียบจนน่านฟ้ายังต้องชะงัก น่านฟ้ามองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความรู้สึกที่คิรากรแสดงออกมามันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นเพียงการแสดงละครเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ ชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งคนนี้กำลังแสดงออกถึง ‘ความหวง’ อย่างออกนอกหน้า เพียงเพราะมาร์คพยายามจะเข้ามาแตะต้องสิ่งที่เขาสมมติว่าเป็นของเขา ทว่ามาร์คกลับหัวเราะร่าในลำคอ เขาไม่ได้สะทกสะท้านแม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นรอง “คนของคุณ? งั้นเหรอ? หึ... งั้นเรามาดูกันหน่อยไหมล่ะว่าสุดท้ายแล้วน่านฟ้าจะเลือกคนที่เป็น ‘เจ้าชีวิต’ หรือคนที่เป็น ‘คู่ค้า’ กันแน่” มาร์คขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะควักบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา น่านฟ้าชะงักไปทันทีเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนซองนั้น เขาจำได้ดีว่ามันคือเอกสารที่เขาทำหายไปเมื่อวาน ซึ่งในนั้นมีหลักฐานบางอย่างที่อาจจะทำให้สถานะของเขาในตระกูลคิรากรเปลี่ยนไปตลอดกาล คิรากรชะงักมือนิ่ง สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความสงสัยเมื่อเห็นเอกสารในมือมาร์ค “แกได้มันมาได้ยังไง...” คิรากรถามเสียงต่ำ มาร์คฉีกยิ้มกว้าง แววตาเจ้าเล่ห์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของน่านฟ้า “อยากรู้ไหมล่ะ? ถ้าอยากได้คืน... ก็ลองถาม ‘คนของคุณ’ ดูสิว่าความลับที่ซ่อนอยู่ในนี้ มันคุ้มค่ากับราคาที่นายต้องจ่ายมากแค่ไหน” น่านฟ้าตัวชาวาบ ความลับที่เขาพยายามปิดตายกำลังถูกกางออกมาอยู่ตรงหน้า โดยมีผู้ชายสองคนที่อันตรายที่สุดเป็นคนถือไพ่เหนือกว่า ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ... แบล็กเวลเวต