ความโกรธที่ไร้เหตุผล

“ถ้าจะหัวเราะให้คนอื่นเห็นง่ายขนาดนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องใส่หน้ากากทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสาต่อหน้าผมหรอก น่านฟ้า” เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากทางด้านหลัง เล่นเอาร่างบางที่กำลังยืนสนทนาอยู่กับมาร์คในงานเลี้ยงการกุศลถึงกับชะงักกึก ความสนุกสนานในดวงตาของน่านฟ้ามลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกประหม่าที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้สีหน้านิ่งเฉย น่านฟ้าหันกลับไปเผชิญหน้ากับคนร่างสูงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศถ่ายเท กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของคิรากรที่แฝงด้วยกลิ่นอายคุกรุ่นของความไม่พอใจโอบล้อมเขาไว้ “ผมก็แค่คุยธุระกับคุณมาร์คครับ คุณคีย์เองก็มางานนี้ในฐานะนักธุรกิจ ไม่ใช่ผู้คุมความประพฤติของผม” มาร์คยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า เขารู้ดีว่าคิรากรกำลังคลั่ง และความคลั่งนั้นคือโอกาสทองของเขา “คุณคีย์ใจเย็นหน่อยสิครับ เราแค่คุยเรื่องโปรเจกต์ใหม่กัน น่านฟ้าเขามีศักยภาพมากกว่าที่คุณคิดนะ” “ศักยภาพงั้นเหรอ?” คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งไปที่มาร์ค ก่อนจะตวัดกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนตัวเกร็ง “หึ... ช่างเป็นประโยคที่ฟังดูเสแสร้งดีแท้” มือนิ่งสนิทของคิรากรคว้าเข้าที่ต้นแขนของน่านฟ้า แรงบีบที่ส่งผ่านชุดสูททำให้น่านฟ้าต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่น่านฟ้าไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครโดยง่าย เขาพยายามบิดแขนออกแต่กลับถูกแรงมหาศาลนั้นลากให้เดินตามออกจากวงสนทนาไปสู่มุมมืดหลังเสาต้นใหญ่ของห้องจัดเลี้ยงที่ไร้ผู้คน “ปล่อยผมนะคุณคีย์! คุณจะทำบ้าอะไรของคุณ!” น่านฟ้าตวาดเบาๆ เมื่อหลุดพ้นจากสายตาผู้คน คิรากรเหวี่ยงร่างบางจนแผ่นหลังไปกระแทกกับผนังห้องอย่างแรง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวเข้ามากักขังน่านฟ้าไว้ด้วยท่อนแขนทั้งสองข้าง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าของคนที่อ่อนแรงกว่า นัยน์ตาสีเข้มของคิรากรสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่เจ้าตัวก็ไม่อาจนิยามได้ชัดเจน “คุณยิ้มให้มัน... คุณหัวเราะให้มันเห็น” คิรากรพึมพำ น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความตัดพ้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน “ความลับที่คุณซ่อนไว้ในตอนนั้น มันไม่ทำให้คุณรู้จักเจียมตัวเลยหรือไงว่าใครคือเจ้าของ ‘ดีล’ นี้จริงๆ” น่านฟ้ามองสบตาสีดำสนิทที่กำลังปั่นป่วนด้วยเปลวไฟแห่งความหึงหวง เขาไม่ได้รู้สึกกลัวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาในใจ “ถ้าคุณไม่พอใจ ก็ยกเลิกดีลนี้ไปสิครับ ผมไม่เคยรั้งให้คุณต้องมาคอยจับผิดชีวิตผม” “ยกเลิกงั้นเหรอ?” คิรากรขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “ผมลงทุนไปเยอะเกินกว่าจะปล่อยให้ของเล่นชิ้นนี้หลุดมือไปง่ายๆ... โดยเฉพาะเวลาที่เห็นคุณไปทำตัวร่านแจกยิ้มให้คนอื่นแบบนั้น” “คำก็ร่าน สองคำก็ของเล่น... ผมเป็นคนนะคุณคีย์ ไม่ใช่ตุ๊กตาที่คุณจะเอาไว้สนองตัณหาหรือความโกรธเมื่อไหร่ก็ได้!” น่านฟ้ากระแทกเสียงตอบกลับ ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยดน้ำแห่งความโกรธแค้นและน้อยใจที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องรู้สึกมากขนาดนี้ คิรากรชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นประกายความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้น ความโกรธที่กำลังพุ่งพล่านเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดที่ตีรวนขึ้นมาในอก บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งสอง มือที่เคยบีบต้นแขนคลายออก ก่อนที่นิ้วเรียวจะเชยคางมนขึ้นมาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เปลี่ยนจากความแข็งกร้าวกลายเป็นความโหยหาโดยไม่ตั้งใจทำให้น่านฟ้าถึงกับลมหายใจสะดุด “ถ้ารู้ว่าตัวเองมีค่ามากนัก ก็อย่าให้ผมเห็นคุณไปยืนคุยกับไอ้หมอนั่นอีก” คิรากรกระซิบ เสียงนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ “เพราะถ้าผมเห็นอีก... ผมไม่รับประกันนะว่าผมจะทำอะไรกับคุณตรงนี้” น่านฟ้าเม้มปากแน่น เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่เขาก็ไม่ยอมรับ ในจังหวะที่หัวใจของเขากำลังเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายนั้น จู่ๆ ประตูทางเชื่อมด้านหลังก็เปิดออกพร้อมกับแสงไฟจากทางเดินที่สาดส่องเข้ามา ร่างสูงของมาร์คก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับคุณคีย์ แต่ดูเหมือนว่าข้อมูลที่คุณพยายามปิดบังไว้อาจจะไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้วล่ะครับ... เพราะตอนนี้ คนที่ถือไพ่ใบสุดท้ายจริงๆ ไม่ใช่คุณ” คิรากรผละออกจากน่านฟ้าในทันที นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นดุดันอีกครั้งเมื่อมาร์คชูซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาตรงหน้า “เอกสารโอนหุ้นบริษัท... ที่มีลายเซ็นน่านฟ้ากำกับไว้อย่างครบถ้วน” มาร์คเว้นจังหวะ “คุณคีย์ครับ คุณดูพลาดไปหน่อยนะที่ไว้ใจคนข้างๆ ตัวคนนี้” น่านฟ้าตัวชาวาบ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือนั้น—ไม่ใช่สิ่งที่เขาเซ็นไปอย่างแน่นอน—แต่มันคือกับดักที่เขากำลังจะถูกลากลงไปจมดิ่งด้วยกันกับคนที่เขาเพิ่งจะทะเลาะด้วยเมื่อครู่ แบล็กเวลเวตหวังว่าตอนที่ 8 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอค่ะ