ย้ายเข้าถิ่นเสือ

เสียงหัวเราะในลำคอของมาร์คไม่ได้สร้างความรื่นรมย์ให้ใครในห้องนั้นเลยสักนิด มันระคายหูราวกับเสียงกรีดกรายของเล็บคมบนกระจกใส ขณะที่คิรากรไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในสูทสีเข้มยังคงยืนค้ำฟ้าอยู่เหนือร่างของน่านฟ้าที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ แววตาคมกริบของเจ้าของเพนต์เฮาส์หรูหราระดับท็อปฟลอร์ไม่ได้มองผู้มาเยือนหน้าไม่อายอย่างมาร์คด้วยซ้ำ เขากลับจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเด็กหนุ่มตรงหน้า คล้ายกำลังประเมินว่าสินค้าชิ้นนี้คุ้มค่ากับการลงทุนลงแรงแค่ไหน "ของเล่นงั้นเหรอ?" น่านฟ้าทวนคำเสียงใส ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวคิรากรเลยแม้แต่น้อย "ถ้าหมายถึงผมล่ะก็... คงต้องบอกว่าคุณมาร์คตาต่ำไปหน่อยนะ หรือว่ารสนิยมการเล่นของสนุกของคุณมันตกต่ำจนต้องมาแย่งของใช้มือสองจากคนอื่นเขา?" บรรยากาศในห้องรับแขกที่กว้างขวางพลันลดฮวบลงจนแทบติดลบ คิรากรหรี่ตาลงเล็กน้อย สันจมูกโด่งเป็นคมขยับยามที่เจ้าตัวพ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิด นิ้วเรียวยาวเคาะลงกับพนักโซฟาเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับทรงพลังพอจะทำให้คนมองรู้สึกเหมือนยืนอยู่ปากปล่องภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของน่านฟ้าเอาไว้ บีบกระชับแน่นพอให้รู้ตัวโดยไม่ยอมปล่อยให้หลุดรอดจากรัศมีสายตา "ปากดีสมคำร่ำลือดีนี่ น่านฟ้า" คิรากรเอ่ยเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันแต่กลับแฝงความกรุ่นโกรธที่ยากจะควบคุม "แต่ช่วยหุบปากแล้วไสก้นลุกขึ้นไปเก็บบ้านของนายในห้องนอนแขกซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจส่งนายไปนอนข้างถนนแทนการเซ็นสัญญาบ้าๆ นี่" "อุ๊ย มือหนักจังเลยนะคะ คุณคีย์" น่านฟ้าแกล้งทำเป็นเบ้หน้าด้วยความเจ็บ ทั้งที่ดวงตาสุกใสกลับพราวระยับด้วยความท้าทาย เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงบีบนั้นเลยสักนิด กลับกัน... เขากลับใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ลูบไล้ปกเสื้อสูทราคาแพงของอีกฝ่ายเบาๆ อย่างจงใจยั่วเย้า "ไหนบอกว่าเป็นดีลธุรกิจไงคะ ทำไมทำท่าเหมือนสามีหึงภรรยาเวลาพาชู้เข้าบ้านไปได้ล่ะ" "น่านฟ้า!" "พอเถอะครับ คิรากร" มาร์คแทรกตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาแบบแบดบอย เขาส่งสายตาแพรวพราวมาให้น่านฟ้าโดยไม่เกรงใจเจ้าของห้องเลย "ดูท่าทางเด็กนี่จะไม่ชอบคนดุหรอกนะคีย์ นายมันพวกขี้เก๊ก ปากแข็ง แล้วก็ชอบทำลายข้าวของ... สู้ฉันไม่ได้หรอก สนใจเปลี่ยนคู่สัญญามาเป็นเด็กในสังกัดฉันแทนไหมล่ะ น้องน่านฟ้า? ฉันตามใจเก่งกว่าหมอนี่เยอะ" น่านฟ้าชะينตัวเล็กน้อย เขากำลังจะอ้าปากสวนกลับไอ้ห견บ้าที่ถือวิสาสะเข้ามาป่วนในพื้นที่ส่วนตัวนี่ แต่ทว่า... พรึบ! ร่างบางถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของคิรากรอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเย็นเยียบจากตัวของคิรากรโอบล้อมรอบกายเขาไว้ในเสี้ยววินาที วงแขนแข็งแรงราวกับคีมเหล็กวัดรวบเอวบางไว้แน่นจนแทบจมหายเข้าไปในอ้อมอก ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของคนตัวโตโน้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มจนน่านฟ้าเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมดุของคิรากรในยามนี้มืดสนิทราวกับห้วงมหาสมุทรยามไร้แสงจันทร์ มันทั้งอันตราย น่าค้นหา และน่ากลัวในเวลาเดียวกัน "จำใส่สมองอันน้อยนิดของนายเอาไว้ มาร์ค" คิรากรเอ่ยเสียงเย็นเยียบ โดยที่สายตาไม่เคยละไปจากใบหน้าของน่านฟ้าเลยแม้แต่นินทាเดียว "ต่อให้ของชิ้นนี้มันจะน่ารำคาญแค่ไหน หรือต่อให้ฉันโยนมันทิ้งถังขยะ... มันก็เป็นสิทธิ์ขาดของ *ฉัน* คนเดียว ห้ามใครหน้าไหนมายุ่งทั้งนั้น!" น่านฟ้าเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไปกับน้ำเสียงเด็ดขาดและท่าทีหวงก้างแบบไม่เนียนเอาเสียเลยของคนตรงหน้า แม้สมองจะพยายามบอกตัวเองว่านี่เป็นแค่การประกาศอาณาเขตตามประสาคนหยิ่งยศและเจ้าคิดเจ้าแค้น แต่วินาทีที่ปลายนิ้วอุ่นจัดของคิรากรเลื่อนขึ้นมาแตะไล้กรอบหน้าของเขาอย่างถือวิสาสะ มันกลับทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจในอกข้างซ้ายรวนเรจนน่าหงุดหงิด "ส่วนนาย..." คิรากรหนมามองคนในอ้อมแขน น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความดุและรauเอาไว้เต็มเปี่ยม "เลิกทำตัวเป็นแม่磁ดึงดูดแมลงวันหัวเขียวสักที ถ้านายยังไม่อยากโดนฉันจูบปิดปากตรงนี้... ก็รีบไสหัวเข้าห้องไปซะ!" น่านฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาในอก แต่นิสัยดื้อรั้นก็ยังคงทำงานได้ดีเยี่ยม เขายิ้มหวานหยาดเยิ้มใส่หน้าคนใจร้ายที่กำลังทำท่าทางเหมือนเสือหวงเนื้อ ก่อนจะกระซิบตอบเสียงเบาหวิวแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ถ้าแน่จริง... ก็ลองดูสิคะ คุณคีย์" เพนต์เฮาส์หรูหราที่ควรจะเงียบสงบในวันแรกของการย้ายเข้า กลับระอุไปด้วยสนามอารมณ์ที่คุกรุ่นจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าในจังหวะที่น่านฟ้ากำลังจะเอאะคำพูดเย้าแหย่อีกประโยค เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะหน้าประตูห้องก็ดังขึ้นกะทันหัน! ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด! พร้อมกันนั้น เสียงหวานใสแต่เย็นชาของระบบ AI ประจำเพนต์เฮาส์ก็ประกาศก้องขึ้นมาในความเงียบ *"แจ้งเตือนบุคคลภายนอก: มีความพยายามในการเข้าถึงรหัสผ่านประตูหลักจากบุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาต... ยืนยันตัวตนสำเร็จโดย: คุณแม่ของท่าน"* ร่างสูงของคิรากรชะงักกึกทันที สีหน้าที่เคยเรียบนิ่งและดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่มาร์คซึ่งยืนมองเหตุการณ์อยู่ถึงกับหลุดหัวเราะพรวดออกมาเสียงดังลั่นห้อง และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ประตูห้องชุดนิรภัยก็เปิดผางออก พร้อมกับการปรากฏตัวของผู้หญิงทรงอำนาจคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเฉียบขาด... รี้ดเดอร์คะ เตรียมตัวรับแรงกระแทกในตอนต่อไปได้เลยนะคะ รับรองว่าความลับกำลังจะระเบิดเป็นจุลค่ะ!