ข้อตกลงที่ไม่อยากรับ

กลิ่นอฮอล์จากเจลล้างมือราคาถูกยังติดอยู่ปลายจมูก ทว่าสิ่งที่เตะจมูกยิ่งกว่ากลับเป็นกลิ่นน้ำหอมนิชแบรนด์ราคาแพงระยับที่ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากตัวผู้ชายที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานกระจกนิรکاری นัยน์ตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นไม่ได้เงยขึ้นมองเอกสารในมือด้วยซ้ำ แต่กำลังจ้องตรงมาที่ฉัน—อ้อ, ที่ฉัน... น่านฟ้า เด็กหนุ่มปีสี่ผู้กำลังถังแตกและมีหนี้ก้อนโตค้ำคออยู่ "สามล้านบาทแลกกับการเอาตัวรอดจากการถูกฟ้องล้มละลาย... คุณคิดว่าตัวเองมีค่าพอจะเซ็นชื่อลงในสัญญานี้เหรอครับ น่านฟ้า" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปของคุณคีย์ หรือคิรากร ทายาทมหาเศรษฐีผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ ที่กำลังมองฉันราวกับฉันเป็นแค่เศษฝุ่นใต้รองเท้าหนังราคาแพง ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดแม้ในใจจะอยากหยิบแฟ้มเอกสารหนาปึโกะฟาดหน้าหล่อๆ ของคนตรงข้ามสักทีสองทีก็ตาม ปากก็บอกว่าไม่เห็นค่า แล้วทำไมถึงเรียกฉันขึ้นมาเซ็นสัญญาบ้าๆ นี่แต่แรกเล่า? "ถ้าผมไม่มีค่าพอ คุณคีย์คงไม่เสียเวลาเรียกผมขึ้นมาบนนี้หรอกจริงไหมครับ... อ้อ หรือว่าตำแหน่ง 'ผู้ช่วยส่วนตัว' ที่ว่า มันหมายรวมถึงการเป็นเบ๊สารพัดประโยชน์ที่หาคนยอมทนมือทนตีนคุณไม่ได้กันแน่" ฉันยิ้มหวานหยด ยิ้มแบบที่ตั้งใจส่งไปกระตุกต่อมความหงุดหงิดของอีกฝ่ายโดยเฉพาะ คิรากรหรี่ตาลงเล็กน้อย สันจมูกโด่งเป็นสันเชิดขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์ รังสีความดุดันแผ่กระจายออกมาจนอุณหภูมิในห้องเหมือนจะลดฮวบลงหลายองศา ผู้ชายคนนี้อันตราย—อันตรายเหมือนสัตว์ป่าที่จ้องจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว แต่ในขณะเดียวกันก็ดึงดูดสายตาจนละสายตาไม่ได้อย่างประหลาด "ปากดี... สมกับที่ไอ้มาร์คมันแนะนำมานัก" คิรากรโยนแฟ้มเอกสารกระแทกโต๊ะเสียงดังสนั่นจนฉันสะดุ้ง "จำไว้ว่าหน้าที่ของคุณคือทำตามคำสั่ง ห้ามเถียง ห้ามขัดใจ และที่สำคัญที่สุด... ห้ามสาระแนอยากรู้เรื่องส่วนตัวของผมเกินกว่าเรื่องงาน" "ทราบแล้วครับ เจ้านายจอมเผด็จการ" ฉันประชดกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทไม่แพ้กัน ก่อนจะคว้าปากกาหมึกซึมราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาอย่างไม่ี่เกรงกลัว "เดี๋ยวก่อน" มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือฉันไว้ รอนสัมผัสจากปลายนิ้วที่ร้อนจัดทำเอาผิวเนื้อตรงนั้นสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับจะค้นหาความลับบางอย่าง "อย่าลืมเงื่อนไขข้อที่ห้าม... ห้ามตกหลุมรักผมเด็ดขาด เพราะคนอย่างคุณ ไม่มีวันมีค่าพอจะยืนเคียงข้างผมในฐานะอื่นหรอก น่านฟ้า" คำพูดเย่อหยิ่งบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก แต่น่านฟ้าคนนี้ไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครเหยียบย่ำง่ายๆ ฉันกระตุกยิ้มมุมปาก ดึงข้อมือกลับอย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุม แล้วกดปลายปากกาจรดลงบนกระดาษแผ่นสุดท้ายด้วยลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่น "วางใจเถอะครับคุณคีย์... ต่อให้คุณหล่อจนวัวตายควายล้ม หรือรวยล้นฟ้าแค่ไหน หัวใจดวงนี้ของผมก็มีไว้เพื่อเงิน ไม่ได้มีไว้ให้คนปากเสียอย่างคุณหรอก!" ฉันพูดจบก็ผลักเอกสารกลับไปตรงหน้าเขา ปลายปากกาส่งเสียงขูดเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด คิรากรนิ่งค้างไปชั่วขณะ นัยน์ตาคู่นั้นวาบแสงแปลกประหลาดขึ้นมาวูบหนึ่ง ราวกับไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาในระดับนี้มาก่อน มุมปากหยักกระตุกยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาหัวใจฉันกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศตึงเครียดในห้อง ก่อนที่บานประตูบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'มาร์ค' คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญและศัตรูตัวฉกาจของคุณคีย์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา "ขอโทษทีที่ขัดจังหวะความหวาน... เอ๊ะ หรือว่ากำลังเซ็นสัญญาขายวิญญาณกันอยู่พอดี?" มาร์คกวาดสายตามองฉันด้วยแววตาแพรวพราว ก่อนจะหันไปสบตากับคิรากรที่ตอนนี้ใบหน้ามืดครึ้มลงจนน่ากลัว "พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะมาดูว่า... ของเล่นชิ้นใหม่ของนาย มันรสชาติดีพอจะแบ่งให้ฉันลองใช้บ้างหรือเปล่าล่ะ, คิรากร" แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ