รอยปืนที่ฝังลึก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดทึบของห้องเพנט์เฮาส์ชั้นบนสุด ปลายสายโทรศัพท์ยังคงส่งเสียงสัญญาณนิ่งงัน ทว่าคำพูดเฉียบขาดจากโดมินิคยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทราวกับเสียงคำรามของปีศาจที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากขุมนรก คาร์ลอส วาเลนติโน่ กำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาวซีด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาจากความตาย ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองไปในความสลัว ร่างบางของเอเลน่ากำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงกว้าง แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอยังคงหลงเหลือร่องรอยการครอบครองและสัมผัสอันดุดิบเร่าร้อนที่เขาเพิ่งฝากฝังไว้เมื่อไม่กี่นาตรีก่อนหน้านี้ รอยแผลเป็นบนแผ่นอกของเขาเต้นตุบตามจังหวะชีพจรที่เร่งเร้า โดมินิครู้... โดมินิคไม่ได้แค่ส่งสัญญาณเตือน แต่มันคือการประกาศสงครามครั้งสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนิรภัยทำให้คาร์ลอสไม่ต้องเสียเวลาคาดเดา ปลายกระบอกปืนพกเก็บเสียงถูกชักออกมาจากซองหนังใต้รักแร้อย่างรวดเร็วและไร้เสียง ดวงตาคมกริวหարมองไปที่ประตูด้วยความเยือกเย็นอันตราย ก่อนที่บานประตูเหล็กกล้าจะถูกผลักเปิดออกด้วยฝีเท้าของลูกน้องคนสนิทที่หน้าตาตื่นตระหนก "นายครับ... มีคำสั่งด่วนที่สุดจากเบื้องบน" ลูกน้องหนุ่มละล่ำละลักรายงาน "ท่านโดมินิคส่งเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมาจอดรอที่ลานดาดฟ้า... ท่านต้องการพบคุณคาร์ลอส เดี๋ยวนี้ครับ" คาร์ลอสหรี่ตาลง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาหันกลับไปมองเงาร่างของเอเลน่าที่ขยับตัวเล็กน้อยภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ความรู้สึกบางเบาที่เกือบจะเรียกว่าความห่วงใยพุ่งพล่านขึ้นมาในอก แต่มันถูกบดขยี้ให้แหลกสลายลงด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักฆ่าผู้ไม่เคยมีจุดอ่อน "บอกมันว่าฉันจะไปเดี๋ยวนี้" คาร์ลอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือก พลางเก็บปืนเข้าที่เดิม เขาก้าวเข้าไปใกล้เตียงนอน ช้าๆ โน้มตัวลงกดริมฝีปากหนักหน่วงลงบนหน้าผากมนของหญิงสาวที่ยังคงไม่รู้ตัวว่าภัยมืดกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้แค่ไหน กลิ่นกายหอมหวานของเธอยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณความเป็นเจ้าของที่ดิบเถื่อนในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง "อย่าตื่นขึ้นมาเชียวนะ เอเลน่า..." เขาพسิบแผ่วเบาข้างใบหูของเธอราวกับคำสาปแช่ง "เพราะถ้าเธอหายไปตอนที่ฉันไม่อยู่... ฉันจะตามล่าเธอต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินก็ตาม" คาร์ลอสผละกายออกอย่างเด็ดเดี่ยว ก้าวเดินออกจากห้องนอนและปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนาเพื่อความปลอดภัยสูงสุดของเธอ ก่อนจะก้าวขึ้นสู่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้าที่ลมกรรโชกแรง ใบพัดยักษ์หมุนวนตีอากาศจนเกิดเสียงดังสนั่น ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาลที่แฝงเร้นไปด้วยอันตรายถึงชีวิต เครื่องบินร่อนลงจอดที่คฤหาสน์ลับชานเมืองของโดมินิค—สถานที่ซึ่งเปรียบเสมือนสุสานของคนทรยศ บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่เงียบงันจนน่าอึดอัด มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากเตาผิงที่สาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพล โดมินิค นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ชั้นดี หมุนวนของเหลวสีอำพันไปมาอย่างใจเย็น "มาช้าเสียจริงนะ ลูกชาย..." โดมินิคเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง "หรือว่า... เด็กผู้หญิงคนนั้นทำให้แกหลงจนลืมทางกลับบ้านไปเสียแล้ว?" คาร์ลอสยืนนิ่งเป็นเป้านิ่ง ดวงตาคมกริวจ้องมองศัตรูตัวฉกาจด้วยแววตาดุดันไร้ความเกรงกลัว "เลิกเล่นลิ้นแล้วบอกมาว่าแกต้องการอะไร โดมินิค" โดมินิคหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยจิตวิทยาอันบิดเบี้ยว เขาวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังเคร้ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าคาร์ลอส ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน..." โดมินิคกระซิบเสียงต่ำ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนริมฝีปาก "บัญชีลับพวกนั้น และหัวใจของเด็กคนนั้น... แกคิดจริงๆ เหรอว่าสัญชาตญาณนักฆ่าที่ฉันเป็นคนสอนมากับมือ จะปกป้องผู้หญิงคนนั้นจากเงื้อมมือของฉันได้ตลอดรอดฝั่ง?" มือหนาของโดมินิคเอื้อมไปแตะที่ไหล่กว้างของคาร์ลอส ออกแรงบีบแน่นราวกับจะฝังเล็บลงไปในเนื้อ "แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่ง... คาร์ลอส และตอนนี้ ถึงเวลาที่หมากตัวนี้ต้องเลือกแล้วว่าจะยอมตายพร้อมกับผู้หญิงคนนั้น... หรือจะทำตามคำสั่งของฉันเพื่อรักษาชีวิตของเธอไว้" หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่ผนังด้านหลังถูกเปิดขึ้นกะทันหัน ภาพวิดีโอวงจรปิดแบบเรียลไทม์ปรากฏภาพของห้องเพนต์เฮาส์ที่เอเลน่ากำลังนอนหลับอยู่ โดยมีเงาดำปริศนาสามร่างกำลังใช้เครื่องมือเจาะกลอนประตูเข้ามาอย่างเงียบเชียบ! ลมหายใจของคาร์ลอสสะดุดกึกในทันที ร่างกายทั้งร่างชาดิ่งด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ดวงตาสีเทาเข้มลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความตาย เขาลืมสติสัมปชัญญะทั้งหมดสิ้น เมื่อรู้ว่าเหยื่ออันโอชะที่เขาเพิ่งฝากฝังรอยรักไว้ กำลังตกเป็นเป้าสังหารของพวกมัน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!