คำเตือนที่มองไม่เห็น

“อยู่นิ่งๆ... และอย่าส่งเสียง” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจการสั่งการดังก้องขึ้นเหนือศีรษะของเอเลน่า พร้อมกับสัมผัสหยาบกร้านของฝ่ามือใหญ่ที่กระชากตัวเธอให้หลบเข้าไปหลังเสาหินอ่อนหนาหนัก ความเย็นเยียบของผนังหินปะทะเข้ากับแผ่นหลังจนเธอสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่เบียดชิดจนแทบไร้ช่องว่าง แสงไฟสีแดงฉานสลับกับความมืดสลัวในห้องนิรภัยฉายชัดให้เห็นแววตาของคาร์ลอสที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แววตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความกระหายเสน่หาเหมือนเมื่อครู่ แต่มันดุดันราวกับสัตว์ป่าที่กำลังถูกต้อนให้จนมุม *ปัง! ปัง!* เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งกรูเข้ามาพร้อมกับเสียงปลดล็อกปืนดังขึ้นเป็นระยะ คาร์ลอสไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากลับยกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ทำให้หัวใจของเอเลน่ากระตุกวูบ มันคือยิ้มของผู้ล่าที่รู้ดีว่าเหยื่อกำลังเดินเข้ามาหาความตายด้วยตัวเอง “พวกมันมาตามหาคุณใช่ไหม?” เอเลน่ายกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งเบาๆ แววตาของเธอยังคงมีความกล้าหาญซ่อนอยู่ภายใต้ความตื่นตระหนก “คนของโดมินิค” คาร์ลอสไม่ตอบ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมสันแตะเข้ากับขมับของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนหอมกลิ่นยาสูบจางๆ ปะทะเข้ากับผิวแก้ม “อย่าได้แสดงความอ่อนแอให้พวกมันเห็น เอเลน่า... เพราะถ้าผมตายวันนี้ คนที่ต้องเผชิญหน้ากับนรกขุมสุดท้าย คือคุณ” เขาผละออกไปอย่างรวดเร็วราวกับเงาพราย ก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว มือหนาคว้าเข้าที่คอเสื้อของบอดี้การ์ดคนหนึ่งที่โผล่พ้นมุมมืดเข้ามาพอดี คาร์ลอสใช้ทักษะการต่อสู้ที่ดุดันและเฉียบขาดหักข้อมือฝ่ายตรงข้ามอย่างไร้ความปราณี เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังชัดเจนในความเงียบ ก่อนที่เขาจะใช้ปืนพกเก็บเสียงปลิดชีพลูกน้องของโดมินิคด้วยกระสุนเพียงนัดเดียวเข้าที่กลางหน้าผาก ร่างนั้นร่วงลงสู่พื้นอย่างเงียบเชียบ เลือดสีเข้มค่อยๆ ไหลนองออกมาจากแผลฉกรรจ์ “เก็บกวาดให้เรียบร้อย...” คาร์ลอสสั่งเสียงเย็นชา เขาหันกลับมามองเอเลน่าที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังเสา แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่สั่งสมมานาน “ผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่ แต่จำไว้... ถนนทุกสายที่ผมเดินหลังจากนี้ คือทางที่ไม่มีวันหวนกลับ” เขายื่นมือมาตรงหน้าเธอ นิ้วยาวเรียวที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นนั้นไม่ได้สื่อถึงความอ่อนโยน แต่มันคือคำสัญญาของความคุ้มครองที่แลกมาด้วยเลือด เอเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของความรักแสนหวาน แต่มันคือพันธสัญญาของสงครามที่มีชีวิตของเธอเป็นเดิมพัน เธอวางมือลงบนอุ้งมือของเขา ความอุ่นของเขาส่งผ่านเข้ามาจนเธอรับรู้ได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวภายใต้อกข้างซ้ายที่แข็งแกร่งนั่น “ฉันไม่มีที่ไปอยู่แล้ว...” เอเลน่าตอบรับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่หนักแน่น เธอเลือกแล้วที่จะกระโดดลงสู่หลุมพรางที่เขาขุดไว้ ทั้งคู่ก้าวออกไปจากมุมมืด ทิ้งศพที่ไร้ลมหายใจไว้เบื้องหลัง คาร์ลอสพานางเดินลัดเลาะผ่านทางเดินลับของหอศิลป์ แสงจันทร์สาดส่องผ่านกระจกบานสูง เผยให้เห็นรอยเลือดที่เปื้อนแขนเสื้อของคาร์ลอส แต่มือของเขายังคงกุมข้อมือเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสูญหายไปในเงามืด “คุณเจ็บ...” เอเลน่ากระซิบเมื่อสังเกตเห็นรอยแผลที่ต้นแขนของเขาที่เริ่มซึมเป็นวงกว้าง “เรื่องแค่นี้เทียบไม่ได้กับสิ่งที่ผมทำกับคนพวกนั้นมาตลอดชีวิต” คาร์ลอสกระชากเสียงต่ำ เขาหยุดเดินกะทันหันก่อนจะดันร่างบางเข้าชิดผนังหินอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน มันมีความโหยหา ความอาวรณ์ และความบ้าคลั่งปนเปกัน “เอเลน่า... ถ้าหากวันหนึ่งผมหายไป คุณต้องมีชีวิตอยู่ต่อ... ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อความจริงที่คุณถือครองอยู่” “คาร์ลอส คุณกำลังพูดเหมือนว่า...” ยังไม่ทันที่เอเลน่าจะได้พูดจบ ประตูห้องนิรภัยที่พวกเขาเพิ่งจากมาก็ถูกถีบออกด้วยแรงมหาศาล เสียงรองเท้าบูทหลายคู่กระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับกระบอกปืนนับสิบที่เล็งตรงมายังทิศทางที่พวกเขาอยู่ คาร์ลอสยกยิ้มเหยี้ยม เขาดึงตัวเอเลน่าเข้ามาซบที่อกแกร่งพลางกระซิบข้างใบหูที่ทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของเธอพรรณลุกซู่ “ความลับที่ทำให้คุณเกือบตาย กำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า... แต่น่าเสียดาย ที่คนที่คุณคิดว่าเป็นศัตรู อาจเป็นคนเดียวที่รู้ว่า... พ่อของคุณไม่ได้หายสาบสูญไปอย่างที่โดมินิคบอกไว้หรอกนะ” ร่างสูงผละออกแล้วกระชากปืนขึ้นเล็งไปเบื้องหน้าในเสี้ยววินาทีเดียวกับที่เงามืดปริศนาที่ยืนอยู่หลังกลุ่มคนเหล่านั้นก้าวออกมาพร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน “เล่นสนุกกันพอหรือยัง คาร์ลอส?” น้ำเสียงเย็นยะเยือกที่เอเลน่าจำได้แม่นยำดังก้องขึ้น คนที่ก้าวออกมาคือโดมินิค เขามองทั้งสองด้วยสายตาสมเพช “คุณคิดหรือว่าคนอย่างผม จะปล่อยให้หนูสองตัววิ่งพล่านอยู่ในกรงของตัวเองโดยไม่รู้อะไรเลย?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงอันตรายไปกับกุหลาบอาบแสงจันทร์นะคะ