รอยร้าวของความเย็นชา

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ปะปนอยู่กับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงบนเรือนร่างของเอเลน่า คือสิ่งเดียวที่คาร์ลอสตระหนักรู้ในวินาทีนี้ ปืนสั้นเก็บเสียงในมือของเขาร้อนผ่าวราวกับมันมีชีวิต และยิ่งร้อนขึ้นไปอีกเมื่อดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองร่างระหงที่กำลังสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะการทรยศหักหลังที่กรีดแทงลึกลงไปในขั้วหัวใจของเธอ เงาร่างสุดท้ายที่ก้าวพ้นประตูเหล็กกล้าเข้ามาในห้องนิรภัยใต้ดิน ไม่ใช่ศัตรูจากองค์กรของโดมินิค แต่มันคือ "มาร์ค" ชายผู้เคยสวมกอด เอเลน่าด้วยความอ่อนโยน และเป็นคนที่เธอคิดมาตลอดว่าติดอยู่ห่างจากดินแดนสังหารแห่งนี้เป็นพันไมล์! ดวงตากลมโตของเอเลน่าเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีด ลมหายใจของเธอขาดห้วงไปในทันที ร่างบางเซถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางเอกสารเหล็ก เสียงแฟ้มร่วงหล่นดังสนั่น แต่มันช่างเบาหวิวเหลือเกินเมื่อเทียบกับเสียงแตกสลายในอกของเธอ "มาร์ค..." เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบา เจือความเจ็บปวดจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของภัณฑารักษ์สาวผู้มั่นใจในตัวเอง "นาย... นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง..." มุมปากของชายหนุ่มผู้สวมสูทเนี๊ยบกริบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เอเลน่าเคยคิดว่ามันอบอุ่น แต่วันนี้มันกลับเย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคมมีด "แปลกใจเหรอที่รัก?" มาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือข้างหนึ่งปลดกระดุมเสื้อสูทออกอย่างใจเย็น เปิดเผยให้เห็นซองปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอว "เธอคิดจริงๆ เหรอว่าบัญชีลับมูลค่าหลายพันล้านนั่น จะปล่อยให้ผู้หญิงธรรมดาถือครองไว้โดยไม่มีใครจับตาดูตั้งแต่แรก... โดมินิคไม่ได้ต้องการแค่ตัวเลข แต่เขาต้องการคนที่ไว้ใจได้มาส่งมอบมันถึงมือ และฉันก็ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่นั้น... ตั้งแต่วันแรกที่เราพบกันแล้ว" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมหอกที่เสียบทะลุหัวใจ เอเลน่ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ความไว้วางใจทั้งหมดที่เธอเคยมีถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี น้ำตาใสไหลรินอาบแก้มอย่างควบคุมไม่ได้ แต่เธอกลับกัดริมฝีปากจนห่อเลือดเพื่อไม่ให้ตัวเองส่งเสียงสะอื้นออกมาน่าสมเพช แต่ก่อนที่มาร์คจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ ร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสก็พุ่งเข้ามาขวางกั้นไว้ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ *ปัง!* กระสุนนัดหนึ่งเจาะฝังลงที่พื้นหินห่างจากรองเท้าของมาร์คเพียงไม่กี่เซนติเมตร คาร์ลอสไม่ได้ลั่นไกสังหาร แต่แววตาคมกริบของนักฆ่ามือหนึ่งกำลังลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่ดิบเถื่อนและอันตรายยิ่งกว่าสิ่งใด กล้ามเนื้อทุกมัดภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตหนังเกร็งเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างกายของเขาสแคนความเคลื่อนไหวทุกองศาเพื่อปกป้องผู้หญิงที่อยู่ข้างหลัง—ผู้หญิงที่เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า... หัวใจของเธอกำลังถูกฉีกกระชาก "ถอยไปซะ มาร์ค" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของคาร์ลอสคำรามลอดไรฟัน มันเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้อากาศในห้องแทบหยุดนิ่ง "ถ้าไม่อยากให้สมองของแกกระจายติดผนังห้องนี้" มาร์คหัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว "โอ้... ดูเขาสิ นักฆ่าผู้ไร้พ่ายผู้รับใช้โดมินิคมาตลอดชีวิต ตอนนี้กลับทำตัวเป็นสุนัขหวงก้าง ปกป้องผู้หญิงที่เป็นเป้าหมายขององค์กรซะแล้ว นายเปลี่ยนไปนะ คาร์ลอส หรือว่า... ร่างกายอุ่นๆ ของเธอกำลังทำให้นายลืมหน้าที่ของตัวเองไปหมดแล้ว?" คำพูดเยาะเย้ยนั้นทำให้คาร์ลอสพุ่งเข้าประชิดตัวมาร์คด้วยความเร็วปานสายฟ้า มือหนาคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายกระชากเข้ามาใกล้จนใบหน้าเกือบชนกัน แรงปะทะที่รุนแรงทำให้มาร์คชะงัก รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าเลือนหายไปทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับความดุดันและกลิ่นอายความตายที่แผ่ออกมาจากร่างของคาร์ลอส "แกคิดว่าฉันทำงานให้โดมินิคเพราะภักดีงั้นเหรอ?" คาร์ลอสกระซิบเสียงต่ำชิดใบหูของมาร์ค แววตาร้าวลึกเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากอดีตที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันอยู่มานานพอที่จะรู้ว่าใครคือหมาก และใครคือคนชักใย... และตอนนี้ ฉันเริ่มเบื่อที่จะเล่นตามเกมของมันเต็มทีแล้ว" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง คาร์ลอสก็เริ่มตั้งคำถามกับเป้าหมายของภารกิจ คำสั่งที่ได้รับมอบหมายให้มากำจัดเอเลน่าและชิงบัญชีลับกลับคืนสู่องค์กร มันไม่สมเหตุสมผลอีกต่อไป ทำไมโดมินิคถึงต้องส่งคนใกล้ตัวมาหลอกใช้เธอ? ทำไมองค์กรถึงต้องทำลายล้างผู้บริสุทธิ์เพื่อปกปิดความสกปรกของตัวเอง? และที่สำคัญที่สุด... ทำไมความคิดที่จะปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้หนีรอดไป หรือแม้แต่การพาเธอหนีไปด้วยกัน ถึงได้ผุดขึ้นมาในหัวของนักฆ่าผู้ไม่เคยมีความปรานีคนนี้อย่างห้ามไม่อยู่? คาร์ลอสเหลือบสายตากลับมามองเอเลน่าที่ยืนพิงชั้นวางเอกสารอยู่เบื้องหลัง แววตาของเธอที่มองมาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความเจ็บปวด และความสับสน แต่ในความเปราะบางนั้น มันกลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดให้เขาก้าวเข้าไปหา แรงปรารถนาอันตรายที่ปะปนอยู่กับความโกรธเกรี้ยวทำให้ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว ร่างกายของเขากระหายที่จะสัมผัส ซ่อนเร้น และโอบกอดเธอไว้จากโลกที่โหดร้ายใบนี้ แม้ว่ามันหมายถึงการหันหลังให้องค์กรทั้งหมดที่สร้างเขาขึ้นมาก็ตาม "ถอยออกไปจากที่นี่ซะ มาร์ค" คาร์ลอสออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ไร้ซึ่งความลังเลอีกต่อไป "บอกโดมินิคว่าเป้าหมายนี้... หายสาบสูญไปแล้ว" มาร์คหรี่ตามองนักฆ่าหนุ่มด้วยความตกใจและระแวง "แกกำลังทรยศองค์กร คาร์ลอส นายรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่? โดมินิคไม่มีทางปล่อยนายไว้แน่!" "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันที่จะจัดการกับเขา" คาร์ลอสพูดจบก็สะบัดมือปล่อยมาร์คกระเด็นไปชนกับโต๊ะทำงาน ก่อนจะหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับเอเลน่าที่ยังคงยืนตัวสั่น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนิรภัยชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ คาร์ลอสสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างบางทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม ดวงตาสีเทาเข้มจ้องมองริมฝีปากที่สั่นระริกและรอยน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างลึกซึ้ง เอเลน่าถอยหลังจนมุม ชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ทั้งความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ และแรงดึงดูดทางเพศที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของชายหนุ่มตรงหน้า มันหลอมรวมกันจนทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก คาร์ลอสยื่นมือหนาขึ้นมา วางทาบลงบนผนังข้างศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความเป็นชายที่ดุดันรุนแรงโอบล้อมเธอไว้จนแทบสิ้นสติ ปลายนิ้วหยาบกร้านที่มีรอยแผลเป็นจากการถือปืนค่อยๆ เกลี่ยไล้คราบน้ำตาบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบາ—สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับแววตาดิบเถื่อนคู่นั้นอย่างสิ้นเชิง "กลัวฉันไหม... เอเลน่า?" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ เอเลน่าเม้มปากแน่น หัวใจเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่ได้ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่มือเรียวเล็กยกขึ้นวางบนแผงอกกว้างของเขาเพื่อดันตัวออก แต่สัมผัสจากมัดกล้ามเนื้อใต้ร่มผ้ากลับทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังสัมผัสกับไฟที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้มอดไหม้ "นาย... นายจะฆ่าฉันด้วยไหม..." เธอเอ่ยถามเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจในชะตากรรมของตัวเอง คาร์ลอสไม่ตอบทันที เขาก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกโด่งคมเฉียดผ่านแก้มเนียน กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของเธอกำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยอันตรายและแรงปรารถนาอันเร่าร้อนที่ยากจะควบคุม "ถ้าฉันอยากจะฆ่าเธอ..." คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเย้ายวนจนหัวใจเธอกระตุกวูบ "ฉันคงทำมันไปตั้งแต่คืนแรกที่เราเจอกันแล้ว... แต่ตอนนี้ ฉันเปลี่ยนใจแล้วล่ะ" เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกันในความมืดสลัวของห้องนิรภัย "จากนี้ไป... เธอคือ 'เป้าหมาย' เดียวที่ฉันจะไม่มีวันยอมปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง แม้แต่โดมินิคก็ไม่มีสิทธิ์" ทว่า ในขณะที่ริมฝีปากของคาร์ลอสกำลังจะทาบทับลงบนเรียวปากอิ่มเพื่อปิดกั้นคำถามทั้งหมด เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบห้องนิรภัยแห่งนี้จากทุกทิศทุกทาง! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ไปด้วยกันนะคะ