กาแฟแก้วนั้นที่ไม่ได้ตั้งใจ

อีเมลฉบับนั้นบนหน้าจอแท็บเล็ตยังคงเรืองแสงสีฟ้าสะท้อนกับกรอบแว่นสายตาของรวินท์ ตัวหนังสือฟอนต์มาตรฐานที่ระบุคำสั่ง *'ระงับการก่อสร้างทั้งหมดชั่วคราว'* นอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับค้อนเหล็กที่ถูกเหวี่ยงลงมาทุบกลางศีรษะของสถาปนิกหนุ่มผู้ยึดมั่นในไทม์ไลน์และดีไซน์มาตลอดชีวิตการทำงาน ความเงียบงันแผ่ซ่านเข้ามาในห้องประชุมชั่วคราวหน้าไซต์งานจนแทบจะได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ กำลังครางฮือ รวินท์ยังคงนั่งนิ่งหลังตรงเป๊ะ สันกรามคมสันขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน นิ้วเรียวยาวที่ถือปากกาสไตลัสอยู่สั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความโกรธระคนหงุดหงิดที่พุ่งพล่านจนเกือบจะทะลุจุดเดือด "ระงับเหรอ... พูดบ้าอะไรวะเนี่ย" เสียงทุ้มห้าวที่ติดจะหงุดหงิดดังขึ้นทำลายความเงียบ ธันวาซึ่งยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ขยับตัวออก ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปวิศวกรเปื้อนฝุ่นก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวยาว รอยยิ้มกวนประสาทที่มักจะประดับอยู่บนมุมปากหนาในยามปกติมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาคมกริบที่ฉายความจริงจังแบบที่หาดูได้ยาก "คุณพิมเอาอะไรคิดวะเนี่ย งานฐานรากกำลังเดินหน้าไปได้สวยแท้ๆ จู่ๆ จะให้เบรกหัวทิ่มเนี่ยนะ" รวินท์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ถอดแว่นสายตาออกแล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดัง *'กริ๊ก'* เพื่อระบายอารมณ์ ดวงตาคู่คมที่มักจะซ่อนความเย่อหยิ่งไว้หลังเลนส์กระจกตอนนี้จ้องมองวิศวกรหนุ่มเขม็ง "คุณควรจะถามตัวเองมากกว่านะวิศวกรธันวา ว่าทำไมเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินถึงยังเคลียร์ไม่จบ ทั้งๆ ที่มันควรจะเป็นขั้นตอนแรกสุดก่อนที่เราจะตอกเสาเข็มต้นแรกเสียอีก!" รวินท์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเย็นแต่เชือดเฉือนทุกอณู "อย่าบอกนะว่าคุณมัวแต่สนใจความลาดเอียงของคอนกรีตจนลืมเช็กเอกสารทางกฎหมายน่ะ" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าวหนึ่งจนระยะห่างระหว่างเขากับรวินท์เหลือเพียงไม่กี่คืบ ความสูงที่ได้เปรียบกว่าทำให้ร่างสูงต้องก้มลงมองสถาปนิกหนุ่มที่นั่งเชิดหน้าสู้สายตาอย่างไม่ลดละ "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมนะคุณสถาปนิก" ธันวาหรี่ตามองริมฝีปากบางเฉียบที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ "เรื่องที่ดินน่ะ ฝ่ายกฎหมายของสำนักงานใหญ่ต่างหากที่รับผิดชอบ ผมมันแค่ไอ้หนุ่มวิศวกรตากแดดตากลมที่ต้องมาคอยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้คุณต่างหากล่ะ เลิกโยนขี้ให้ผมสักวัน จะตายไหมครับคุณรวินท์" "ผมไม่ได้โยน! แต่นี่มันคือความรับผิดชอบร่วมกัน..." รวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะเตี้ยกว่าอีกฝ่ายอยู่ช่วงไหล่ แต่รัศมีแผ่รังสีความไม่ยอมคนของเจ้าตัวกลับไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยสักนิด "ถ้าคุณรอบคอบกว่านี้สักนิด เราคงไม่ต้องมานั่งเครียดกับอีเมลเฮงซวยนี่!" "โอ้โห แรงมาก..." ธันวาแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นกุมหน้าอกราวกับโดนยิงเข้าที่หัวใจ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความกวนประสาทที่กลับมาอีกครั้งเมื่อเห็นอีกฝ่ายหัวเสียจนใบיหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ "ด่าผมซะยับเยินขนาดนี้ หัวใจวิศวกรตาดำๆ มันบอบช้ำนะรู้ไหมครับเนี่ย" รวินท์พ่นลมหายใจพรืดเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ เขาเบือนหน้าหนีใบหน้ารกหนวดเคราจางๆ ที่ส่งยิ้มทะเล้นมาให้ มือเรียวยัดแท็บเล็ตใส่กระเป๋าเอกสารอย่างแรงก่อนจะคว้าแฟ้มแบบแปลนขึ้นมาถือ "ถ้าไม่มีอะไรจะพูดที่มีสาระมากกว่านี้ ก็เชิญออกไปจากห้องของผมได้แล้วครับ ผมต้องเคลียร์ตารางงานใหม่ทั้งหมดเพราะความผิดพลาดครั้งนี้" "เดี๋ยวสิ ใจร้อนเป็นไฟแบบนี้ เดี๋ยวแก่เร็วนะครับคุณสถาปนิก" ธันวาไม่ยอมขยับเขยื้อn แถมยังทิ้งน้ำหนักตัวพิงขอบโต๊ะทำงานของรวินท์หน้าตาเฉย ก่อนที่มือหนาจะล้วงหยิบอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อช็อป "เห็นหน้ายุ่งๆ เป็นตูดแบบนี้แล้วขัดตา... เอ้า รับไป" แก้วกาแฟกระดาษสีน้ำตาลอ่อนแบบมีปลอกกันความร้อนถูกวางกระแทកเบาๆ ลงบนกองเอกสารแปลนก่อสร้างตรงหน้ารวินท์ กลิ่นหอมกรุ่นของเอสเพรสโซ่เข้มข้นผสมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ลอยเตะจมูกทันทีที่ฝาแก้วถูกเปิดออก รวินท์ชะงัก ขมวดคิ้วมุ่นมองแก้วกาแฟตรงหน้าสลับกับใบหน้าของวิศวกรหนุ่ม "อะไรของคุณ? ผมไม่ได้สั่ง" "ใครบอกว่าคุณสั่ง ผมซื้อให้ต่างหาก" ธันวาตอบหน้าตาย น้ำเสียงเจือความกวนประสาทระคนเอ็นดูที่เจ้าตัวอาจจะไม่ได้ตั้งใจแสดงออก "เห็นนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอ่านอีเมลจนตาจะทะลักออกมาจากเบ้าแล้วเวทนา กลัวว่าโปรเจกต์ยังไม่ทันพัง สถาปนิกแถวนี้จะเส้นเลือดในสมองแตกตายคาโต๊ะซะก่อน" "ผมไม่ได้ขอให้คุณมาเวทนา!" รวินท์ตวาดแว้d มือเรียวผลักแก้วกาแฟออกห่างตัวเล็กน้อยด้วยความรำคาญ "แล้วนี่อะไร... กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล? คุณก็รู้ว่าผมกินกาแฟขมๆ แบบนี้ไม่ได้!" "อ้าวเหรอ ลืมไป... นึกว่าคนปากจัดๆ อย่างคุณจะชอบอะไรรสชาติขมๆ ซะอีก" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ผิดกับรวินท์ที่ตอนนี้คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม "กวนประสาท!" รวินท์กัดฟันกรอด จ้องมองแก้วกาแฟบนโต๊ะด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งหงุดหงิด... แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากลิ่นหอมๆ ของมันกำลังช่วยบรรเทาความตึงเครียดในสมองที่ประมวลผลมาทั้งวันลงได้บ้าง "ชิมดูสิ รับรองว่าตาสว่างหายเครียดแน่นอน" ธันวาเลิกคิ้วท้าทาย ขยับเข้ามาใกล้รวินท์อีกนิดจนระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและกลิ่นฝุ่นจางๆ จากไซต์งานลอยเข้ามาปะปนกับกลิ่นกาแฟ ทำให้บรรยากาศในห้องแคบๆ เริ่มเจือความร้อนระอุแปลกๆ รวินท์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เขาหลบสายตาคมกริบคู่นั้นที่มองตรงมาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก มือเรียวยื่นไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาถือไว้ปลายนิ้วสัมผัสกับความอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านกระดาษเคลือบ "ถ้ามันไม่อร่อยอย่างที่คุณโม้..." รวินท์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งในระยะประชิด "ผมจะเทราดหัวคุณแน่ๆ วิศวกรธันวา" ธันวาไม่ได้ถอยหนี รอยยิ้มมุมปากจางลงเล็กน้อย เหลือเพียงแววตาสื่อความหมายลึกซึ้งที่มองตรงเข้ามาในดวงตาของสถาปนิกจอมเนี้ยบ "เชิญตามสบายเลยครับ..." ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มของรวินท์ "แต่อาการใจสั่นหลังจากนี้... ผมไม่รับประกันนะว่ามันมาจากคาเฟอีนหรือมาจากอะไรกันแน่" ยังไม่ทันที่รวินท์จะได้สวนคำพูดเผ็ดร้อนใดกลับไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างรวดเร็วก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเปิดออกผางโดยไม่รออนุญาต "คุณรวินท์คะ! คุณธันวา! แย่แล้วค่ะ!" เสียงหอบสะท้านของเลขานุการสาวหน้าตาตื่นดังแทรกขึ้นกลางบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดและชวนใจเต้นระทึก "ทางสำนักงานใหญ่โทร.มาด่วนที่สุด บอกว่า... บอกว่าที่เราโดนระงับงานเนี่ย ไม่ใช่เพราะเรื่องที่ดินแล้วค่ะ!" รวินท์ชะงัก มือที่ถือแก้วกาแฟค้างกลางอากาศ สายตาละจากใบหน้าของธันวาหันไปมองเลขานุการสาวทันที "แล้วมันเรื่องอะไร?" รวินท์ถามเสียงเครียด เลขานุการสาวกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ สีหน้าซีดเผือกราวกับเห็นผี "มีคนส่งเอกสารลับเรื่องการฮั้วประมูลออกแบบรีสอร์ทให้ ป.ป.ช. แล้วค่ะ... และชื่อของ *'คุณพิม'* หัวหน้าโครงการของเรา กำลังจะถูกออกหมายเรียกในฐานะผู้ต้องหาคนสำคัญ!" รวินท์นิ่งอึ้ง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะในขณะที่แก้วกาแฟในมือเกือบจะหลุดร่วงลงพื้น ส่วนธันวาที่ยืนอยู่ข้างๆ หรี่ตาลงอย่างอันตราย รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากร่างสูงทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "นาโนบอทมาsters" เสมอมานะครับ