ไม่มีวันลงรอย

สมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดในมือของรวินท์แทบจะแหลกคามือ แรงบีบจากปลายนิ้วที่ข้อต่อขึ้นเป็นสีขาวบ่งบอกถึงพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายในอก ประโยคประกาศิตจากปลายสายเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่ปัญหาเล็กน้อย แต่มันคือหายนะระดับโครงสร้างที่กำลังจะพังทลายโปรเจกต์รีสอร์ทมูลค่าหลายร้อยล้านลงมาต่อหน้าต่อตา "คุณหมายความว่ายังไงที่บอกว่าโครงสร้างรับน้ำหนักของคานหลักไม่ผ่าน?" รวินท์เค้นเสียงถาม ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกน "แบบแปลนชุดนี้ผมคำนวณและตรวจสอบด้วยตัวเองทุกมิลลิเมตร ไม่มีทางที่จะเกิดความผิดพลาดแบบนั้นขึ้นเด็ดขาด" *(ติ๊ด!)* เสียงสัญญาณตัดสายดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอที่ดับวูบลง รวินท์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเดือดดาลที่พุ่งพล่านขึ้นมาจุกอก สมองของสถาปนิกหนุ่มเจ้าระเบียบกำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ใครเป็นคนแตะต้องแบบแปลนชุดนี้? ใครคือไอ้ตัวปัญหาที่กล้าเข้ามาแก้สเปกวัสดุโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขาก่อน? ปึง! ประตูห้องประชุมใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปร่งของวิศวกรหนุ่มก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟเย็น ส่วนมืออีกข้างยัดไว้ในกระเป๋ากางเกงสแล็ค ท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวนั้นช่างตัดกับบรรยากาศมาคุในห้องราวฟ้ากับเหว "อ้าว สถาปนิกคนเก่ง ทำไมหน้าดำครึมอย่างนั้นล่ะครับ? หรือว่ากาแฟไม่อร่อย" ธันวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามเคย ดวงตาคมปลาบกวาดมองใบหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่ายด้วยความนึกสนุก โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังเดินเข้าสู่รัศมีระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ รวินท์ค่อยๆ วางสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น ดวงตาสีเข้มหรี่ลงจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "ธันวา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ "คุณช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม ว่าทำไมสเปกเหล็กโครงสร้างของโซนวิลล่าริมผา ถึงถูกเปลี่ยนจากเหล็กเกรดพรีเมียมนำเข้า เป็นเหล็กเกรดพาณิชย์ทั่วไปตามคำสั่งของคุณ" ธันวาชะงักไปนิด รอยยิ้มกวนๆ บนมุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความแปลกใจระคนจริงจัง เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะก่อนจะยักไหล่เบาๆ อย่างไม่ี่สาหัส "ก็อธิบายตามหลักวิศวกรรมไงครับคุณรวินท์... งบประมาณส่วนกลางของโครงการมันถูกบีบลงจากทางบอร์ดบริหาร ถ้ายังดื้อใช้เหล็กนำเข้าราคาแพงหูฉี่แบบที่คุณออกแบบมา รีสอร์ทคงได้เจ๊งตั้งแต่ยังไม่ทันตอกเสาเข็ม ผมแค่ปรับให้มันสมเหตุสมผลและอยู่ในงบที่ควบคุมได้ โดยที่โครงสร้างยังมีความปลอดภัยตามมาตรฐานวิศวกรรมทุกประการ" "ความปลอดภัย?" รวินท์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเยียบเย็นจนน่ากลัว "คุณเอามาตรฐานบ้าบออะไรมาวัด ความปลอดภัยมันไม่ใช่เรื่องของการประหยัดงบนะธันวา! แบบที่ผมดีไซน์ไว้ มันต้องรับแรงปะทะจากลมทะเลและแผ่นดินไหวระดับเจ็ดได้ เหล็กที่คุณเปลี่ยนเข้ามามันบางกว่าที่ผมกำหนดไว้เกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าเกิดพายุเข้าแล้วโครงสร้างยุบตัวลงมา คุณจะเอาชีวิตคนนับร้อยไปแลกกับงบประมาณที่ประหยัดไปได้ยังไง!" "นี่คุณกำลังดูถูกจรรยาบรรณวิศวกรของผมอยู่เหรอ?" ธันวาหมดความใจเย็น ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงแค่คืบ ดวงตาคมก้าวร้าวสบประสานกับนัยน์ตาดุดันของสถาปนิกหนุ่มอย่างไม่มีใครยอมใคร "ผมทำงานสายนี้มากี่ปี ผมรู้ว่าอะไรรับน้ำหนักได้แค่ไหน อย่าเอาความยึดติดกับดีไซน์เพ้อเจ้อของคุณมาครอบงำความเป็นจริงทางกายภาพนะรวินท์!" "ดีไซน์เพ้อเจ้ออย่างงั้นเหรอ?" รวินท์ลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง แรงอารมณ์ทำให้หน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ใบหน้าหวานคมที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ "ทุกเส้นสาย ทุกองศา และทุกวัสดุที่ผมเลือก มันผ่านการคิดวิเคราะห์มาแล้วว่ามันทั้งสวยงามและมั่นคงที่สุด! แต่คุณ... คุณมันไอ้พวกวิศวกรหัวทึบที่มองเห็นแต่ตัวเลขในกระดาษ โดยไม่เคยสนใจเลยว่างานศิลปะที่ผมสร้างมันกำลังจะถูกทำลายด้วยความมักง่ายของคุณ!" "เฮ้ย! พูดให้มันดีๆ นะครับ" ธันวาตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิดขาดผึ่งลงทันที "ผมไม่ได้มักง่าย ผมกำลังแก้ปัญหาให้คุณต่างหาก ถ้าไม่มีผมคอยเช็ดก้นเรื่องงบประมาณให้ ป่านนี้คุณโดนคุณพิมเฉดหัวออกจากโปรเจกต์นี้ไปนานแล้ว!" "ผมไม่เคยขอร้องให้คุณมาช่วยเช็ดอะไรให้ทั้งนั้น!" รวินท์ตะโกนสวนกลับทันควัน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บใจ และลึกๆ แล้ว... มันมีความหวาดกลัวบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าว บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธของคนทั้งคู่ที่ยืนจ้องหน้ากันเขม็ง ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนรวินท์สามารถรับรู้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่ายได้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นกาแฟลอยเข้ามาแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นด้วยความโมโห กลับเริ่มรวนเรและเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด ธันวากวาดสายตามองใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธ ดวงตาสั่นระริกราวกับเด็กน้อยที่กำลังจะร้องไห้แต่พยายามกลั้นเอาไว้ มันไม่ใช่ภาพของสถาปนิกผู้เย่อหยิ่งและเจ้าระเบียบที่เขาเคยเห็น แต่มันคือผู้ชายคนหนึ่งที่ทุ่มเทหัวใจให้กับงานชิ้นนี้จนหมดตัว และเขาก็คือคนที่เพิ่งจะเอามีดไปแทงเข้าที่กลางใจของอีกฝ่ายทางอ้อม ความกรุ่นโกรธในแววตาของวิศวกรหนุ่มค่อยๆ มลายหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและซับซ้อนยิ่งกว่า มือหนายื่นออกไปโดยอัตโนมัติ หมายจะคว้าแขนเรียวที่สั่นเทาเพื่อดึงเข้ามาปลอบประโลม แต่ทว่า... แกร๊ก! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อมกับร่างอวบอิ่มของคุณพิม หัวหน้าโครงการผู้กุมความลับทั้งหมดก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารหนาเตอะในมือ โดยไม่ทันสังเกตเห็นบรรยากาศชวนอึดอัดและระยะห่างระหว่างคนทั้งสองที่ยืนประชิดกันจนแทบจะสิงร่าง "ตายจริง... มาประชุมกันพร้อมหน้าพอดีเลย" คุณพิมเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสภาพของธันวาที่ยืนโน้มตัวเข้าหารวินท์เกือบจะชิด ขณะที่รวินท์กำลังเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยแววตาตื่นตะลึงและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น "เอ่อ... ฉันขัดจังหวะอะไรพวกคุณหรือเปล่าคะ?" คุณพิมกะพริบตาปริบๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ธันวาชะงักค้างกลางอากาศ รีบชักมือกลับแล้วถอยหลังออกห่างหนึ่งก้าวทันที ขณะที่รวินท์รีบเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ก่อนที่ใครจะได้ทันอ้าปากแก้ตัว คุณพิมก็วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม พร้อมกับทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางวงสนทนา "ช่างเรื่องวัสดุก่อนเถอะค่ะ... เพราะตอนนี้เรามีเรื่องที่ใหญ่กว่านั้นมาก ทางสำนักงานใหญ่เพิ่งส่งอีเมลแจ้งด่วนมาเมื่อกี้... มีคำสั่งให้ *'ระงับการก่อสร้างทั้งหมดชั่วคราว'* จนกว่าจะเคลียร์ปัญหาเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินของรีสอร์ทให้จบเรียบร้อย!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์สุดป่วนนี้นะครับ