วิศวกรจอมดื้อ

"คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่ครับ คุณธันวา?" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของรวินท์ดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นปูนและเสียงเครื่องเจาะกระแทกของไซต์งานรอบด้าน ดวงตาคู่คมหลังกรอบแว่นสายตาโลหะสีเงินกำลังจ้องมองกระดาษพิมพ์เขียวในมือสลับกับหน้าจอแท็บเล็ตอย่างเอาเรื่อง รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจนคนงานรอบบริเวณต้องรีบเดินเลี่ยงหนี ธันวา วิศวกรหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีเข้มเปื้อนฝุ่นดิน ยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เขาพิงสะโพกกับโต๊ะสนามชั่วคราวแล้วกอดอกมองสถาปนิกหนุ่มคนเก่งที่กำลังหัวเสียจนใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ "ไม่ได้เล่นตลกสักหน่อยครับ คุณสถาปนิก... ผมแค่กำลังแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้มันจบๆ ต่างหาก" ธันวาตอบเสียงเอื่อยเฉื่อย แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความท้าทาย "แก้ปัญหา? นี่คุณเรียกว่าการแก้ปัญหาเหรอครับ!" รวินท์สะบัดกระดาษในมือใส่โต๊ะเสียงดังสนั่น จนแก้วกาแฟกระดาษบนโต๊ะสั่นสะเทือน "ในแบบแปลนระบุไว้ชัดเจนว่าต้องใช้หินอ่อนนำเข้าเกรดพรีเมียมจากอิตาลีเพื่อความต่อเนื่องของลวดลายในโถงรับแขก แต่ที่คุณสั่งของมาลงหน้างานวันนี้มันคืออะไรครับ? หินแกรนิตท้องถิ่นเกรดรองลงมาเนี่ยนะ!" รวินท์ก้าวเข้าไปประชิดตัววิศวกรหนุ่มผู้มีส่วนสูงเหนือกว่าเล็กน้อย ความโกรธทำให้เขาลืมระยะห่างระหว่างกันไปเสียสนิท ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับแผงอกกว้างที่เปื้อนฝุ่นของอีกฝ่าย กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการลุยงานกลางแดดตีเข้าจมูกรวินท์จนสมองแอบสะดุดไปชั่วเสี้ยววินาที แต่ความดื้อรั้นก็ยังทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม สถาปนิกหนุ่มแหงนหน้าขึ้นจ้องตาอีกฝ่ายไม่ลดละ "ถ้าเรารอหินนำเข้าจากอิตาลีตามสเปกเป๊ะๆ อย่างที่คุณต้องการ โครงการนี้มีหวังได้เลื่อนส่งมอบไปอีกสามเดือนครับคุณรวินท์ เรือสินค้าติดมรสุม ใบอนุญาตนำเข้ามีปัญหา และที่สำคัญ... งบประมาณบานปลายจนคุณพิมคงเรียกเราไปเฉ่งหัวหลุดทั้งคู่แน่" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากทีเล่นทีจริงเป็นจริงจังขึ้นมาทันที "ผมเป็นวิศวกรโครงสร้างและคุมหน้างาน หน้าที่ของผมคือทำให้ตึกนี้มันสร้างเสร็จจริงและปลอดภัย ไม่ใช่แค่สวยอยู่บนกระดาษวาดรูปของคุณ" "แต่นั่นมันทำลายวิสัยทัศน์ทั้งหมดของงานดีไซน์นะึครับ!" รวินท์เถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตาเรียวรีวาวโรจน์ด้วยความคับแค้นใจ "ผมใช้เวลาเป็นเดือนในการเลือกวัสดุชุดนี้เพื่อให้มันสะท้อนความหรูหราและมินิมอลตามที่ลูกค้าต้องการ คุณเอาหินแกรนิตลายพร้อยนี่มาแทน มันจะกลายเป็นบ้านจัดสรรเกรดบีไปทันที!" "ไม่หรอกครับ..." ธันวาผ่อนลมหายใจยาว แววตาที่มองสถาปนิกตรงหน้าอ่อนแสงลงอย่างรวดเร็ว ความดื้อรั้นในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยปาก "ถ้าช่างฝีมือดีพอ เราสามารถเจียรขอบและจัดวางลายให้มันเนียนตาจนดูแพงไม่แพ้หินอิตาลีได้... เชื่อมือผมสักครั้งเถอะครับ รวินท์" การเรียกชื่อห้วนๆ โดยไม่มีคำว่า 'คุณ' นำหน้า ทำให้รวินท์ชะงักไป หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ความโกรธที่คุโชนอยู่เมื่อครู่ถูกแช่แข็งด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นข้างหู ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง รวินท์มองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาสีนิลคู่นั้น ชัดเจน และมีตัวตนอยู่แค่เพียงคนเดียว ห้องพักคนงานชั่วคราวรอบด้านเงียบสงบลงราวกับโลกหยุดหมุน เสียงเครื่องมือกลไกภายนอกกลายเป็นเพียงเสียงอื้ออึงที่อยู่ไกลแสนไกล รวินท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวที่กำหมัดแน่นข้างลำตัวค่อยๆ คลายออกทีละน้อย ความรู้สึกต่อต้านพังทลายลงอย่างราบคาบภายใต้สัมผัสแห่งความห่วงใยที่ซ่อนอยู่หลังคำพูดกวนประสาทเหล่านั้น "คุณ... บ้าที่สุดเลย ธันวา" รวินท์พึมพำเสียงแผ่วเบา ใบหน้าเนียนเบนหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความไหวหวั่นที่เริ่มตีตื้นขึ้นมาบนพวงแก้ม ธันวาแอบอมยิ้มบางๆ กับท่าทีจำนนที่ไม่ยอมพูดออกมาตรงๆ ของสถาปนิกคนเก่ง มือหนาเอื้อมออกไป หมายจะแตะลงบนไหล่บางเพื่อปลอบประโลมความเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวัน ทว่า... "อุ๊ย! ฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย?" เสียงใสแจ๋วของคุณพิม หัวหน้าโครงการผู้กุมความลับและชนวนเหตุของความวุ่นวายทั้งหมด ดังแทรกขึ้นตรงหน้าประตูห้องพักคนงานที่เปิดกว้างอยู่ รวินท์และธันวาผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต ใบหน้าของสถาปนิกหนุ่มแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ขณะที่วิศวกรหนุ่มกระแอมไอออกมาสองครั้งเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า คุณพิมยืนกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าคมคาย เธอหรี่ตามองคนทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยความรู้ทัน ก่อนจะยกแท็บเล็ตในมือขึ้นชูให้ดู "พอดีเลยค่ะคุณรวินท์ คุณธันวา... ลูกค้ารายใหญ่เพิ่งโทรมาแจ้งด่วนเมื่อกี้ บอกว่าอยากขอเปลี่ยนคอนเซปต์ภายในทั้งหมดใหม่ตั้งแต่ต้น... เป็นสไตล์ลอฟท์ดิบๆ แบบที่หน้างานกำลังทำอยู่นี่พอดีเลยล่ะค่ะ!" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ