ความจริงที่ต้องปะทะ

"คุณกล้าดียังไงถึงแก้แปลนโครงสร้างตรงนี้โดยไม่บอกผม... ธันวา!" เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานดังสนั่นจนเศษฝุ่นแทบจะร่วงหล่นลงมาจากเพดานห้องประชุมโครงการ รวินท์ยืนจังก้าด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองวิศวกรหนุ่มรุ่นพี่ที่กำลังนั่งไขว่ห้างหมุนเก้าอี้ไปมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ธันวาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ต มุมปากหยักยกยิ้มกวนประสาทตามสไตล์เจ้าตัว เขายื่นมือไปหยิบกาแฟกระป๋องขึ้นมาจิบอึกหนึ่งก่อนจะปรายตามองกระดาษแปลนสถาปัตยกรรมที่ถูกไฮไลต์สีแดงเถือกด้วยฝีมือของคนตรงหน้า "เรียกซะเต็มยศเชียวนะสถาปนิก... ใจเย็นก่อนสิครับคุณรวินท์ นั่งลงหายใจเข้าลึกๆ ก่อน เดี๋ยวริ้วรอยบนหน้าผากคุณมันจะลึกเกินเยียวยานะครับ" "ผมไม่ได้มาเล่นตลกกับคุณนะ!" รวินท์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ มือเรียวบางกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนยับยู่ยี่ "นี่มันโครงสร้างรับน้ำหนักของเสาหลักโซน C ที่ผมคำนวณสัดส่วนความสมบูรณ์แบบมาเป็นเดือนๆ เพื่อให้รับกับดีไซน์กระจกโค้งฟรีฟอร์มที่คุณพิมต้องการ แต่คุณ... คุณกล้าดียังไงมาหั่นเหล็กเสริมความหนาออกไปตั้งสิบเปอร์เซ็นต์แบบนี้!" "ก็เพราะว่าถ้าไม่หั่น... ตึกมันจะถล่มลงมาทับหัวคนนั่งทำงานก่อนที่คุณจะได้โชว์ผลงานชิ้นเอกนี้น่ะสิครับ" รอยยิ้มขี้เล่นของธันวาเลือนหายไปในพริบตา แววตาคมปลาบเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่น่าเกรงขาม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนรวินท์ต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "คุณมองแต่ความงามของเส้นสาย แต่วิศวกรรมเขาดูความปลอดภัยของชีวิตคน รวินท์" คำพูดที่เรียบเฉยแต่เฉียบคมนั้นทำให้รวินท์ชะงักไปชั่วขณะ แต่ความถือดีและศักดิ์ศรีในฐานะหัวหน้าทีมดีไซน์ก็ทำให้เขาเชิดหน้าขึ้นทันที "อย่ามาอ้างเรื่องความปลอดภัยเพื่อกลบเกลื่อนความมักง่ายของคุณนะ! แปลນนี้ผ่านการตรวจสอบมาตรฐานสากลมาแล้ว ทำไมคนอื่นดูแล้วไม่มีปัญหา แต่คุณถึงเรื่องมากอยู่คนเดียวฮึ?" "เพราะผมไม่ใช่ 'คนอื่น' ไงครับ" ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนรวินท์ได้กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ ที่คุ้นจมูก "ผมคือคนที่ต้องเซ็นชื่อรับผิดชอบชีวิตของทุกคนในตึกนี้... และที่สำคัญที่สุด ผมคือคนที่ไม่อยากเห็นคุณต้องมานั่งร้องไห้เสียใจทีหลัง ถ้าเกิดดีไซน์ที่ว่า 'สมบูรณ์แบบ' ของคุณมันพังครืนลงมาเพราะแรงลมพายุแค่ครั้งเดียว" หัวใจของรวินท์กระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นพล่านขึ้นมาที่พวงแก้ม แต่นั่นไม่ใช่เวลามาใจเต้นแรง เขาผลอกอกแกร่งของอีกฝ่ายออกห่างด้วยแรงทั้งหมดที่มี "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องพูดจานอกลู่นอกทางนะธันวา! เรื่องนี้ผมไม่ยอมเด็ดขาด พรุ่งนี้เช้าผมจะเอาเรื่องนี้ไปรายงานคุณพิม ให้เขาตัดสินว่าระหว่างสถาปนิกกับวิศวกร ใครกันแน่ที่ทำลายโปรเจกต์นี้!" รวินท์สะบัดหน้าหนีเตรียมจะหมุนตัวเดินพ้นประตูห้องประชุม แต่เสียงทุ้มต่ำของธันวาที่ดังไล่หลังมาก็ทำให้ฝีเท้าของเขาต้องหยุดชะงักลง "ถ้าคุณไปฟ้องคุณพิมตอนนี้... คุณจะได้รู้ความจริงอีกอย่างหนึ่ง ที่คุณพิมไม่ได้บอกคุณตั้งแต่แรก" รวินท์หันกลับมาทันที แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยระคนระแวง "ความจริงอะไร?" ธันวาถอนหายใจยาวนาน เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวรวินท์ในระยะที่ห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตาทั้งคู่ประสานกันนิ่งสนิท ท่าทีที่เคยทะเล้นหายวับไป เหลือเพียงความจริงจังที่หนักอึ้ง "ความจริงที่ว่า... แบบแปลนที่คุณถืออยู่นั่น ไม่ใช่แบบที่คุณออกแบบเองตั้งแต่แรก" ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ยิ่งกว่าเสียงเข็มนาฬิกาตกพื้น รวินท์เบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน "คุณ... คุณหมายความว่ายังไง?" เสียงของรวินท์สั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว "หมายความว่า คนที่แก้แปลนนั้นคนแรก... ไม่ใช่ผม" ธันวาเว้นจังหวะ สายตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มไหวระริก "แต่เป็น 'คุณพิม' ต่างหากล่ะครับ... และเธอก็เป็นคนสั่งให้ผมช่วยแก้ต่อให้เนียนที่สุด โดยที่คุณไม่มีวันรู้ตัว" เพล้ง! ราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า รวินท์รู้สึกชาไปทั้งร่าง มือที่กำกระดาษแปลนไว้แน่นค่อยๆ คลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง เอกสารสำคัญร่วงหล่นลงสู่พื้นพรมทีละแผ่น ชายหนุ่มก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ใบหน้าซีดเผือด ไร้คำพูดใดๆ จะหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนแน่น ธันวาเห็นท่าไม่ดี เอื้อมมือคว้าแขนเรียวของรวินท์ไว้เพื่อพยุงไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น แต่ในวินาทีที่ปลายนิ้วอุ่นแตะโดนผิวเนื้อนั้นเอง... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่บานไม้สีทึบจะถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างเพรียวระหงของคุณพิมก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมใจบนใบหน้า แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเยียบเย็นจนน่าขนลุก "คุยอะไรกันอยู่จ๊ะเด็กๆ ดูท่าทางเคร่งเครียดกันจังเลยนะ..." คุณพิมกวาดสายตามองกระดาษที่เกลื่อนพื้น ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่มือของธันวาซึ่งยังคงกุมแขนของรวินท์เอาไว้แน่น "อุ๊ย... หรือว่าความลับเรื่องนั้น... จะแตกซะแล้วล่ะเนี่ย?" โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ