ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงาน

"อุ๊ย... หรือว่าความลับเรื่องนั้น... จะแตกซะแล้วล่ะเนี่ย?" น้ำเสียงกลั้วหัวเราะของคุณพิมดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศที่ตึงเครียดราวกับเส้นลวดที่ถูกดึงจนเกือบขาด รวินท์สะดุ้งสุดตัว สติที่กระจัดกระจายจากการปะทะคารมเมื่อครู่กลับเข้าร่างทันที สถาปนิกหนุ่มรีบชักแขนตัวเองออกจากอุ้งมือหนาของธันวาราวกับโดนไฟลวก แม้ว่าสัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของวิศวกรหนุ่มจะยังคงหลงเหลือความร้อนผ่าวไว้บนผิวเนื้อก็ตามที ธันวาเองก็ไหวตัวทัน เขาแสร้งทำเป็นกระแอมไอเบาๆ แล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง ทว่าสายตาคมกริบที่มักจะใช้มองกวนประสาทคนอื่นกลับเหลือบมองรวินท์ด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "ความลับอะไรเหรอครับคุณพิม ไม่มีอะไรสักหน่อย..." รวินท์รีบปฏิเสธเสียงสูง มือเรียวยกขึ้นจัดปกเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ "พวกผมแค่... เถียงเรื่องสเปกวัสดุกันเฉยๆ ครับ วิศวกรเขาก็เป็นแบบนี้แหละครับ ชอบดื้อด้านกับดีไซน์ที่ผมคิดไว้ตลอด" "อ๋อเหรอจ๊ะ..." คุณพิมลากเสียงยาว นัยน์ตาคมกริบกวาดมองคนทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มรู้ทัน "แต่ท่าทางเมื่อกี้... เหมือนคนกำลังจะกินกันมากกว่าจะเถียงเรื่องวัสดุก่อสร้างนะจ๊ะธันวา" "เปล่าสักหน่อยครับพี่พิม รวินท์เขาต่างหากที่ชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่" ธันวาตอบกลับหน้าตาย พร้อมกับส่งยิ้มกวนๆ ไปให้คนตัวเล็กที่ยืนกัดริมฝีปากล่างด้วยความเจ็บใจ "ผมก็แค่วิ่งเข้าไปช่วยจับแขนกลัวเขาจะสะดุดกระดาษพวกนี้ล้มหัวฟาดพื้นต่างหาก หวังดีหรอกนะเนี่ย" "ใครใช้ให้มาช่วยไม่ทราบ!" รวินท์หันขวับไปค้อนใส่ตาคว่ำ "ผมทรงตัวได้ดีพอ ไม่จำเป็นต้องมาจับเนื้อต้องตัวผมหรอกครับคุณธันวา" "โอ๊ะๆ ๆ เริ่มดุเป็นแมวหงุดหงิดอีกแล้วนะครับคุณสถาปนิก ระวังหน้าแก่เร็วนะครับถ้าขมวดคิ้วบ่อยๆ" "นี่คุณ!" "พอๆๆ จ่ะเด็กๆ เลิกกัดกันเป็นเด็กอมมือได้แล้ว" คุณพิมหัวเราะร่วน ยกมือขึ้นห้ามศึกก่อนที่ทั้งสองคนจะเปิดฉากวางมวยกันรอบสอง หัวหน้าโครงการสาวถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึ้น "ที่ฉันเดินมาหาเนี่ย ไม่ได้จะมาแซวเล่นหรอกนะ... พอดีมีเรื่องด่วนจากทางสำนักงานใหญ่" บรรยากาศในห้องประชุมย่อยพลันเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันตาเห็น รวินท์กับธันวาต่างหุบปากฉับแล้วหันมาให้ความสนใจกับเจ้านายสาว "เรื่องอะไรเหรอครับคุณพิม?" รวินท์เอ่ยถาม น้ำเสียงเจ้าระเบียบกลับมาเป็นปกติ "โครงการรีโนเวทตึกเก่าโซน C..." คุณพิมเว้นจังหวะนิดหนึ่ง กวาดสายตามองหน้าสถาปนิกและวิศวกรคู่กัด "บอร์ดบริหารลงความเห็นแล้วว่า... พวกเธอสองคน 'ต้อง' ย้ายไปทำงานภาคสนามหน้างานจริงด้วยกันที่ไซต์งานต่างจังหวัด เป็นเวลาสามเดือนเต็ม เริ่มต้นสัปดาห์หน้า" *กริบ...* ราวกับมีเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงลงกลางห้องประชุม รวินท์เบิกตากว้าง อ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ ขณะที่ธันวาถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ "อะไรนะครับ/ครับ?!" เสียงของทั้งคู่ประสานกันโดยไม่ได้นัดหมาย "ฟังไม่ผิดหจ๊ะ สามเดือนเต็ม หน้างานจริง ไม่มีข้อแม้" คุณพิมยิ้มหวานหยดย้อย ส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้ "หวังว่าเคมีที่พวกเธอพยายามปฏิเสธนักหนาเนี่ย... จะเข้ากันได้ดีขึ้นที่ต่างจังหวัดนะจ๊ะ... ขอตัวไปเคลียร์เอกสารก่อนล่ะ" พูดจบ คุณพิมก็หมุนตัวเดินนارتออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้สถาปนิกจอมเนี้ยบกับวิศวกรสายลุยยืนนิ่งค้างอยู่ท่ามกลางกองกระดาษแปลนงานที่เกลื่อนพื้น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รวินท์ยืนตัวแข็งทื่อ สมองกำลังประมวลผลคำว่า *'สามเดือนเต็มที่ต่างจังหวัดด้วยกัน'* วนซ้ำไปซ้ำมา แค่เจอหน้ากันที่ออฟฟิศวันละแปดชั่วโมงเขาก็แทบจะประสาทกินอยู่แล้ว แต่นี่ต้องไปกิน นอน และทำงานร่วมกันในไซต์งานต่างจังหวัด... มันไม่ต่างอะไรกับการตกนรกทั้งเป็นชัดๆ! "ไปต่างจังหวัด... สามเดือน..." รวินท์พึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหวานเริ่มซีดเผือด "ผมไม่ไป... ผมจะไปคุยกับคุณพิม เดี๋ยวนี้เลย!" สถาปนิกหนุ่มหมุนตัวหมายจะวิ่งตามหัวหน้าโครงการไป ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวขาออก ร่างสูงใหญ่ของธันวาก็ยกแขนขึ้นมาขวางทางไว้เสียก่อน รวินท์ชะงักเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหงุดหงิด "หลบไปนะคุณธันวา ผมจะไปเคลียร์กับคุณพิม!" "จะรีบไปไหนล่ะครับคุณรวินท์..." ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าแววตาคู่นั้นกลับมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ ซึ่งรวินท์ไม่สามารถอ่านออกได้ในเสี้ยววินาทีนั้น "ก็ผมไม่อยากไปทำงานร่วมกับคุณสามเดือนไง! แค่นี้ยังคิดไม่ได้เหรอวิศวกรสมองกล" รวินท์ตอกกลับอย่างไม่ลดละ พยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ธันวากลับก้าวเข้ามาประชิดตัวเร็วกว่า มือหนาเอื้อมไปคว้าขอบโต๊ะทำงานด้านหลังของรวินท์ไว้ เป็นการกักตัวคนตัวเล็กให้อยู่ในอ้อมแขนกลายๆ โดยอัตโนมัติ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ ของคนตัวโตเป่ารดอยู่เหนือกลุ่มผมสีเข้ม ทำให้หัวใจของสถาปนิกหนุ่มเต้นรัวผิดจังหวะอย่างกะทันหัน "ถอย... ถอยไปไกลๆ เลยนะคุณธันวา มายืนประชิดแบบนี้หมายความว่ายังไง!" รวินท์โวยวาย พยายามดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายออก แต่ทว่าร่างกายของธันวากลับมั่นคงราวกำแพงหิน "ทำไมล่ะครับ..." ธันวาก้มหน้าลงมามองสบตา ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านยาก ทั้งกวนประสาทและ... จริงจังในเวลาเดียวกัน "กลัวเหรอครับ... หรือว่ากลัวใจตัวเอง?" "เพ้อเจ้ออะไรของคุณ ใครกลัว! หลบไปนะ!" รวินท์หน้าแดงซ่านด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเพราะความเขินที่เจ้าตัวไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับ) พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นที่ร้อนแรงเกินกว่าจะสบตาตรงๆ "ไม่ได้เพ้อเจ้อสักหน่อย..." ธันวาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ "สามเดือนที่ต่างจังหวัด... ผมว่ามันก็ไม่ได้แย่นะครับ สำหรับการได้แกล้งคุณทุกวันแบบนี้..." รวินท์หันขวับกลับมาเพื่อจะด่ากราดใส่ความหน้ามึนของอีกฝ่าย ทว่าริมฝีปากที่กำลังจะอ้าออกกลับต้องหยุดชะงัก เมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขานั้นใกล้กันจนน่าใจหาย ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง ความหงุดหงิดที่เคยมีเมื่อครู่ราวกับถูกแผดเผาจนมลายหายไป เหลือเพียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวโครมครามจนดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ธันวาชะوกหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดอย่างช้าๆ ราวกับจะทดสอบความอดทนของคนตรงหน้า ขณะที่รวินท์สมองขาวโพลน ร่างกายแข็งทื่อ ขยับหนีไปไหนไม่ได้ราวกับถูกสะกดด้วยมนต์สะกดสายตาคู่นั้น ทว่า... ก่อนที่ระยะห่างอันตรายนั้นจะถูกทลายลงด้วยบางสิ่งที่มากกว่าคำพูด *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูกระจกห้องประชุมดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของน้องฝึกงานในทีมที่เปิดประตูพรวดเข้ามาหน้าตาตื่น "พ... พี่รวินท์คะ! แบบแปลนโครงสร้างโซน A ที่เพิ่งพิมพ์ออกมาใหม่ หมึกมันเลอะเปียกน้ำหมดเลยค่ะ! พี่ธันวาต้องรีบไปดูด่วนเลยค่ะ!" ธันวาผละถอยหลังออกห่างจากรวินท์อย่างเสียดายเล็กน้อย รวินท์สะดุ้งสุดตัว รีบสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อดึงสติตัวเองกลับมา ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดด้วยความตื่นตระหนก สถาปนิกหนุ่มรีบก้มหน้ามองพื้นเพื่อซ่อนแววตาที่ยังคงสั่นไหวและหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ วิศวกรหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปมองน้องฝึกงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาซุกซนเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงมาดวิศวกรหนุ่มผู้รับผิดชอบงาน "ครับ เดี๋ยวผมออกไปดูเดี๋ยวนี้แหละ" ธันวาตอบรับเสียงเรียบ ก่อนจะหันกลับมามองรวินท์ที่ยังคงยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่ เขาโน้มตัวลงไปกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน "เรื่องของเรา... ไว้เราค่อยไปเคลียร์กันต่อยาวๆ สามเดือนเต็ม... ที่ต่างจังหวัดนะครับ คุณสถาปนิก" พูดจบ ธันวาก็ส่งยิ้มมุมปากแบบที่รวินท์เกลียดนักหนาก่อนจะเดินผละออกจากห้องไป ทิ้งให้รวินท์ยืนกำมือแน่นอยู่ลำพัง ใบหน้าร้อนผ่าว และหัวใจที่เต้นกระหน่ำรัวไม่เป็นจังหวะ... --- *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความป่วนชวนฟินนี้นะครับ!*