เหตุการณ์ไม่คาดฝันที่ไซต์งาน

"ถ้าคุณรวินท์ยังยืนยันจะใช้มิติของคานตัวนี้รับน้ำหนักโครงสร้างฝ้าเพดานแบบนั้น ผมแนะนำให้ไปเปิดตำราเรียนวิศวะปีหนึ่งใหม่ดีกว่านะครับ... เผื่อจะจำได้ว่าแรงเฉือนมันไม่ได้ใจดีกับดีไซน์สวยหรูของคุณหรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทของธันวาเอ่ยขึ้น ท่ามกลางเสียงเจาะปูนและเสียงเครื่องจักรในไซต์งานก่อสร้างที่ดังสนั่นหวั่นไหว รวินท์สะบัดหน้าขวับ ดวงตาเรียวรีภายใต้แว่นตากรอบเงินวาววโรจน์ด้วยความไม่พอใจ สถาปนิกหนุ่มมาดเนี้ยบในชุดเซฟตี้สีส้มทับเสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบกริบขยับเข้าประชิดตัววิศวกรหนุ่มร่างสูงทันที ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงคืบ จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ปะปนกับกลิ่นฝุ่นปูน "นี่คุณธันวา! ถ้าคุณอ่านแบบแปลนของผมให้ละเอียดสักนิด ไม่ใช่เอาแต่มองหาจุดผิดเพื่อจะมาเถียงผมฉอดๆ คุณก็จะรู้ว่าผมเผื่อค่าเผื่อความปลอดภัยไว้เกินมาตรฐานตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์!" รวินท์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความถือดีและเย่อหยิ่งตามประสาคนเจ้าระเบียบที่ยอมหักไม่ยอมงอ "ความปลอดภัยมันวัดกันที่ตัวเลขทางคณิตศาสตร์ครับคุณสถาปนิก ไม่ใช่ความมั่นใจหน้าตาเฉยของคุณ" ธันวาเลิกคิ้วกวนๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างจงใจยั่วโมโห ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนรวินท์ต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ แต่ทว่า... จังหวะนั้นเองที่ความซวยมาเยือนอย่างไร้เสียงเตือน *เคร้ง! โครม!* เหล็กฉากโครงสร้างท่อนใหญ่ที่วางพิงไว้ลวกๆ บริเวณคานชั้นสองเกิดลื่นไถลด้วยแรงสั่นสะเทือนจากเครื่องเจาะด้านล่าง มันร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นคอนกรีตเสียงดังสนั่น ก่อนจะสะท้อนพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่! "ระวัง!" ธันวาตาดาวโรจน์ สัญชาตญาณวิศวกรสนามพุ่งพล่าน ร่างสูงใหญ่กระโจนเข้าใส่รวินท์เต็มแรง แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกับพื้นปูนหยาบๆ ร่างของวิศวกรหนุ่มโอบกอดสถาปนิกคนเก่งไว้แน่น ใช้แผ่นหลังของตัวเองเป็นเกราะกำบังรับเศษปูนและฝุ่นผงที่ร่วงกราวลงมาจากด้านบน *ตุบ!* ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่บริเวณนั้นชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ ธันวานอนคร่อมทับอยู่บนร่างของรวินท์ มือข้างหนึ่งยันพื้นคอนกรีตไว้เพื่อไม่ให้น้ำหนักตัวทับอีกฝ่ายจนเกินไป ขณะที่มืออีกข้างโอบเอวสอบไว้แน่น ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น รวินท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลในอก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความห่วงใยเจือความดุ "คุณ... คุณบ้าหรือเปล่าเนี่ย!" รวินท์ละล่ำละลักเอ่ยออกไป น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวสั่นเครือเล็กน้อย ใบหน้าขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อลามไปถึงใบหู ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธ ความตกใจ หรือเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากมือหนาที่แนบอยู่ตรงเอวกันแน่ "ปากเก่งนักนะ... พอเจอของจริงเข้าหน่อย ทำเป็นพูดไม่ออกเลยหรือไงครับคุณสถาปนิก" ธันวาเอ่ยเสียงพร่า สายตาทอดมองริมฝีปากบางเฉียบที่กำลังขยับเถียง สติสัมปชัญญะของวิศวกรหนุ่มเริ่มกระเจิงเมื่อกลิ่นกายหอมละมุนลอยเข้าจมูกท่ามกลางกลิ่นอับชื้นของไซต์งาน ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายยิ่งกว่าเหล็กหล่นเมื่อครู่เสียอีก "ปล่อยผมได้แล้ว... ลุกขึ้นไปเลยนะ!" รวินท์ทุบอกแกร่งเบาๆ เป็นการประท้วง แต่ไร้ซึ่งแรงขัดขืนอย่างที่เคยเป็น มือเรียวพยายามยดันไหล่กว้างออก แต่ธันวากลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับ ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ไม่ปล่อยครับ... จนกว่าคุณจะยอมรับว่าแบบแปลนของคุณมันต้องแก้ตามที่ผมบอก" ธันวากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความเจ้าเล่ห์ ทำเอารวินท์หน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาอีกครั้งด้วยความฮึดสู้ รวินท์เม้มริมฝีปากแน่น เตรียมจะอ้าปากด่ากราดให้สมกับความน่าหมั่นไส้ของคนตรงหน้า แต่ทว่าก่อนที่สงครามปะทะฝีปากรอบใหม่จะเริ่มต้นขึ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกอันคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน "ธันวา! รวินท์! พวกเธอสองคนทำบ้าอะไรกันอยู่ตรงนั้น! รู้ไหมว่าข้างบนเขาแจ้งว่าท่อประปาหลักรั่วไหลทะลักลงมาแล้ว!" เสียงของคุณพิม หัวหน้าโครงการผู้กุมความลับและเรื่องปวดหัวทั้งหมดดังแว่วมาพร้อมกับร่างท้วมที่วิ่งกระหืดกระหอบเลี้ยวเข้ามาที่มุมเสา ธันวาชะงัก รีบพยุงร่างของรวินท์ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล พร้อมกับปัดฝุ่นตามเสื้อผ้ากลบเกลื่อนพิรุธ รวินท์รีบจัดเสื้อเชื้อและแว่นตาให้เข้าที่ ใบหน้ายังคงแดงก่ำด้วยความเขินอายปนหงุดหงิด คุณพิมกวาดสายตามองลูกน้องตัวแสบทั้งสองคนสลับไปมาด้วยสายตาจับผิด หญิงสาวหรี่ตามองรอยฝุ่นที่เปื้อนเสื้อของธันวาและท่าทางกระอักกระอ่วนของรวินท์ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างรู้ทัน "เอ... ฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่านะ? หน้าแดงเชียว... หรือว่าเพดานมันถล่มลงมาทับความลับอะไรเข้าอีกล่ะเนี่ย?" รวินท์สะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับไปมองหน้าคุณพิมทันที หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับเต้นแรงขึ้นมาอีกระลอกเมื่อถูกจับตามองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ของหัวหน้าโครงการ ธันวาไหวไหล่เบาๆ มุมปากยกยิ้มกริ่มอย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังเหลือบสายตากลับมามองรวินท์ด้วยแววตาแพรวพราวที่สื่อความหมายลึกซึ้งบางอย่าง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ