ความซึนที่ไม่แนบเนียน

"ถ้ายังยืนยิ้มเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่แบบนี้ งั้นโปรเจกต์รีโนเวทตึกเก่าฝั่งย่านเก่าคงต้องให้คนอื่นไปทำแทนแล้วล่ะมั้งครับ คุณรวินท์... แล้วก็คุณธันวา" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววตารู้ทันดังขึ้น ทำลายบรรยากาศตึงเครียดรอบโต๊ะอาหารให้พังทลายลงในพริบตา รวินท์สะดุ้งสุดตัว รีบขยับถอยหลังออกจากรัศมีประชิดตัวของธันวาโดยอัตโนมัติ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบนิ่งจนเดาอารมณ์ไม่ออก บัดนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหูอย่างรวดเร็ว แม้เจ้าตัวจะพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธก็ตามที บุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ "คุณพิม" หัวหน้าโครงการสาวใหญ่ผู้กุมอำนาจชีวิตการทำงานทั้งหมดของพวกเขานั่นเอง เธอกำลังยืนกอดอก ปรายตามองคนทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกว่ากำลังเอ็นดูหรือเตรียมแจกใบเตือนกันแน่ "คุณพิม..." ธันวาเป็นฝ่ายขยับตัวบังหน้ารวินท์ไว้ครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการปกป้อง แม้รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าจะยังอยู่ครบถ้วน แต่แววตาส่อประกายความระแวดระวังชัดเจน "มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย หรือว่ายืนดูพวกเราซ้อมรับรางวัลสถาปนิกดีเด่นคู่ขวัญแห่งปีอยู่ตั้งนานแล้ว" "มาทันได้ยินตอนที่คุณธันวาบอกว่า *'ถ้าไม่อยากให้ใครเห็นตอนเขิน ก็มาหลบหลังผม'* พอดีเลยล่ะครับ" คุณพิมจงใจเน้นเสียงประโยคหลังด้วยสำเนียงล้อเลียน ทำเอารวินท์ที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับเม้มปากแน่นกว่าเดิม ดวงตาคมกริบส่งค้อนวงใหญ่ไปให้วิศวกรหนุ่มจอมกะล่อนทันที "ผมไม่ได้เขิน!" รวินท์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงแข็งกระด้างเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวบนพวงแก้ม "ผมแค่... รำคาญฝุ่นตรงมุมตึกต่างหาก คุณธันวาต่างหากที่ยืนเกะกะขวางทางเดิน!" "อ๋อ... รำคาญฝุ่นที่หน้าผมเหรอครับคุณสถาปนิก" ธันวาหันกลับมาเลิกคิ้วกวนใส่ แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความท้าทาย "เมื่อกี้ยังตัวสั่นหลบอยู่ข้างหลังผมอยู่เลยนะ" "ธันวา!" รวินท์กัดฟันกรอด สรรพนามเปลี่ยนระดับความสนิททันทีเมื่อความอดหมดสิ้นสุดลง มือเรียวภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนกำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้ อยากจะหยิบม้วนกระดาษไขฟาดหน้าผากหนาๆ ของอีกฝ่ายสักทีสองทีให้หายแค้น "พอเลยทั้งสองคน" คุณพิมยกมือขึ้นปรามด้วยรอยยิ้มขบขัน ก่อนจะกวาดสายตามองสภาพของคนทั้งคู่ที่ดูอย่างไรก็เกินเลยคำว่า 'เพื่อนร่วมงาน' ไปไกลโขแล้ว "จะเถียงกันไปถึงไหน งานที่ไซต์งานฝั่งโน้นเคลียร์เรียบร้อยแล้วหรือยัง ถึงได้มาสวีท... เอ๊ย มายืนเคลียร์พื้นที่กันตรงนี้" คำว่า 'สวีท' ที่ถูกเน้นเสียงทำเอารวินท์แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เรียกสติและความเป็นมืออาชีพกลับคืนมา จัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วปรับสีหน้ากลับเป็นโหมดสถาปนิกเจ้าระเบียบโดยพลัน "งานโครงสร้างฝั่งแปลนชั้นสองที่ผมรับผิดชอบ ปรับแก้ตามที่คุณธันวาเสนอเรียบร้อยแล้วครับคุณพิม ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง" รวินท์รายงานด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ กลบเกลื่อนร่องรอยความเขินอายเมื่อครู่ได้อย่างแนบเนียน สมกับเป็นมืออาชีพที่ผ่านศึกหนักมาโชกโชน "แน่ใจเหรอครับว่าแก้เรื่องโครงสร้างอย่างเดียว..." ธันวาพึมพำเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของคนตัวบาง จนรวินท์ต้องรีบศอกกลับไปที่สีข้างของอีกฝ่ายอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ แต่ธันวาไวกว่า เอี้ยวตัวหลบได้ทันพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมา "อุ๊ย ดูท่าทางพวกคุณสองคนจะเข้าขากạน... เอ๊ย! เข้ากันได้ดีขึ้นเยอะเลยนะครับเนี่ย" เสียงแซวจากด้านหลังดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ทั้งรวินท์และธันวาต้องหันขวับไปมอง ไม่ใช่แค่คุณพิมคนเดียวเสียแล้ว... ตอนนี้ รอบๆ โต๊ะทำงานชั่วคราวบริเวณไซต์งาน เต็มไปด้วยเพื่อนร่วมทีม ทั้งทีมสถาปนิกและทีมวิศวกรโยธาอีกราวๆ ห้าคนที่ยืนจับกลุ่มกระซิบกระซาบและส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้ ชัดเจนว่าพวกเขาทั้งหมดคงยืนดู 'ละครฉากใหญ่' นี้มาได้สักพักใหญ่แล้ว "เอ้า! มองอะไรกันครับ แยกย้ายไปทำงานกันได้แล้วมั้ง แบบแปลนห้องน้ำชั้นสามแก้เสร็จกันหมดแล้วหรือไง ถึงมามุงดูความรัก... เอ๊ย ดูความคืบหน้าของโปรเจกต์อยู่ตรงนี้" ธันวาตีเนียนเปลี่ยนเรื่อง กลบเกลื่อนความเขินของตัวเองด้วยการโบกมือไล่เพื่อนร่วมงานเสียงดังกลบเกลื่อน "แหม, วิศวกรธันวาของเรานี่หวงก้าง เอ๊ย! หวงพื้นที่ทำงานเก่งจังเลยนะครับ" หนึ่งในทีมวิศวกรหนุ่มรุ่นน้องเอ่ยแซwขึ้นมาท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของคนอื่นๆ "ตั้งแต่มีคุณรวินท์มาช่วยคุมแบบเนี่ย เห็นอยู่ติดกันตลอด 24 ชั่วโมงเลยนะพี่ เคลียร์แบบหรือเคลียร์ใจกันแน่ครับเนี่ย" "นั่นสิคะคุณรวินท์ ปกติเห็นดุสถาปนิกทุกคนที่ส่งแบบช้า แต่วันก่อนเห็นยอมแก้แบบให้คุณธันวารอบที่สี่ในคืนเดียว... โห รัก... เอ๊ย ร่วมมือกันทำงานดีเด่นมากเลยค่ะ" สถาปนิกสาวรุ่นน้องอีกคนสมทบด้วยรอยยิ้มล้อเลียน รวินท์รู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอีกสิบองศา ใบหน้าที่เคยเยือกเย็นมาตลอดการทำงานเริ่มคุมโทนไม่อยู่ เขาไม่ใช่คนปากหวานและไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตาของใคร ยิ่งมาโดนแซwเรื่องความสัมพันธ์กับผู้ชายปากเสียอย่างธันวาด้วยแล้ว มันยิ่งทำให้ความซึนในตัวทำงานอย่างหนักหน่วง "ถ้าว่างกันมากนัก..." รวินท์กดเสียงต่ำ แววตาคมกริบกวาดมองทีมงานทุกคนที่ยืนยิ้มร่า "งั้นผมรบกวนขอรีพอร์ตความคืบหน้าของโครงสร้างเหล็กทั้งหมดบนโต๊ะทำงานผมภายในสิบห้านาทีนี้ด้วยนะครับ ถ้าใครช้า... ผมจะให้คุณธันวาเซ็นอนุมัติให้ไปคุมงานหน้าไซต์กลางแดดเปรี้ยงๆ ทั้งอาทิตย์" สิ้นคำประกาศิตของสถาปนิกหนุ่มเจ้าระเบียบ เหล่าเพื่อนร่วมงานต่างพากันหน้าซีดเผือด แยกย้ายสลายตัวกลับโต๊ะทำงานของตัวเองราวกับนกแตกตื่นในพริบตา ไม่มีใครกล้าลองดีกับโหมดโหดของรวินท์เวลาเอาจริงสักคน แม้แต่ธันวายยังต้องหลุดขำพรืดออกมาเบาๆ กับท่าทีแก้เขินด้วยการใช้อำนาจขู่คนอื่นของคนตัวบาง "โหดชะมัด..." ธันวาแกล้งกระซิบเบาๆ ขณะที่ทุกคนเดินแยกย้ายกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงเขากับรวินท์ยืนอยู่สองต่อสองกับคุณพิมที่ยังคงอมยิ้มบางๆ อยู่มุมห้อง "แบบนี้ใครเขาจะกล้าขัดใจคุณอีกรวินท์ล่ะครับ ดุซะขนาดนี้" "ถ้าไม่อยากโดนแบบเดียวกับพวกนั้น ก็หุบปากแล้วไปหยิบแฟ้มหน้างานมาให้ผมเลยครับคุณธันวา" รวินท์ตวัดสายตาดุๆ ใส่ แต่ใบหูที่แดงก่ำกลับทรยศคำพูดทั้งหมดอย่างสิ้นเชิง คุณพิมมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนขบขัน หญิงสาวส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตัดบทขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก "เอาล่ะๆ เลิกสวีท... เอ๊ย เลิกเคลียร์งานกันได้แล้ว เพราะเย็นนี้เรามีเรื่องสำคัญต้องคุยกัน" คุณพิมเว้นจังหวะนิดหนึ่ง กวาดสายตามองหน้าสถาปนิกและวิศวกรหนุ่มทีละคน "ท่านประธานบริษัทใหญ่ เพิ่งโทรมาแจ้งด่วนเมื่อกี้เลยครับ ว่าเขาจะเดินทางมาตรวจไซต์งานนี้ด้วยตัวเองแบบเซอร์ไพรส์ และ... เย็นนี้เขานัดพวกเราทุกคนไปทานข้าวด้วย" รวินท์ขมวดคิ้วมุ่นทันที "ท่านประธาน? ปกติท่านไม่เคยลงมาตรวจไซต์เล็กๆ แบบนี้เองนี่ครับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า" "นั่นแหละครับที่น่าสงสัย..." คุณพิมยิ้มแปลกๆ แววตาส่อประกายความลับบางอย่างที่ยังไม่ยอมพูดออกมา "แถมท่านยังกำชับเป็นพิเศษด้วยว่า... อยากเจอ *'คู่หูสถาปนิก-วิศวกรตัวอย่าง'* ของโปรเจกต์นี้แบบตัวเป็นๆ ซะด้วยสิครับ" คำว่า 'คู่หูตัวอย่าง' ที่คุณพิมจงใจเน้นย้ำ ทำให้รวินท์และธันวาสบตากันโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ยังไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยปากถามอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธันวาก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ วิศวกรหนุ่มหยิบขึ้นมาดูหน้าจอ แววตาสองตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า "ว่าไงครับ..." ธันวากดรับสาย เปิดสపీกเกอร์โฟนให้ได้ยินกันทั่ว ("ธันวาเหรอ... ฉันเองนะ") ปลายสายคือเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของท่านประธานบริษัทที่เพิ่งถูกกล่าวถึง ("พอดีฉันมาถึงกรุงเทพฯ เร็วกว่ากำหนด ตอนนี้ฉันยืนอยู่... ด้านหลังพวกเธอแล้วล่ะ") รวินท์และธันวารlอกตาหันขวับกลับไปมองทางด้านหลังพร้อมกันทันที! ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนี๊ยบเฉียบของชายวัยกลางคนผู้กุมบังเหียนบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ กำลังยืนกอดอกจ้องมองพวกเขาอยู่ตรงประตูทางเข้า พร้อมกับรอยยิ้มที่ทรงพลังและ... คุ้นตาอย่างน่าประหลาด! หัวใจของรวินท์กระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อใบหน้านั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง... เขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนเดียวกับคนที่รวินท์เพิ่งปฏิเสธข้อเสนอโปรเจกต์ใหญ่ไปเมื่อสัปดาห์ก่อน และที่สำคัญที่สุด... เขาคือ "พ่อ" ของธันวาเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและร่วมลุ้นไปกับความซึนของสถาปนิกคนนี้ด้วยกันนะครับ!