รอยร้าวครั้งใหม่

"ดูเหมือนว่า... ข้อเสนอโปรเจกต์ใหญ่ที่ผมเคยคุยไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน น่าจะต้องรื้อมาคุยกันใหม่อีกรอบเสียแล้วล่ะครับ... คุณรวินท์" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของผม แม้ว่าเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนจนถึงข้อศอก จะเดินผ่านไหล่ผมไปนั่งพับเพียบลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานตัวยาวในห้องประชุมใหญ่เรียบร้อยแล้วก็ตาม รวินท์ สถาปนิกหนุ่มผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบทุกลมหายใจอย่างผม กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตการณ์ที่รับมือยากที่สุดในชีวิต... ไม่ใช่ปัญหาเรื่องรอยร้าวของโครงสร้างตึกระฟ้า หรือการคำนวณแรงเฉือนที่ผิดพลาดของเหล็กเสริมคอนกรีต แต่เป็น 'ธันวา' วิศวกรโยธาตัวแสบที่ชอบทำลายระเบียบวินัยอันงดงามของผมให้พังครืนลงมาไม่เป็นท่าทุกครั้งที่เข้าใกล้ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกดความกรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาบริเวณลำคอ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพื้นโต๊ะกระจกใสเบาๆ เป็นจังหวะเพื่อควบคุมสติ "รื้อใหม่เหรอครับ คุณธันวา?" ผมทวนคำ เสียงเรียบสนิทจนเกือบจะเย็นชา "แบบแปลนโครงการมิกซ์ยูสบล็อก C ผ่านการอนุมัติจากคณะกรรมการควบคุมอาคารมาสามรอบแล้ว รายละเอียดทุกมิลลิเมตรถูกเซ็นรับรองโดยสถาปนิกอาวุโส... คุณเอาสมองส่วนไหนมาคิดว่ามันต้องรื้อ แค่เพราะคุณอยากเปลี่ยนแนวท่อระบายน้ำหนีเสาเข็มต้นเดียวเนี่ยนะ" ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นช่างระคายหูผมเหลือเกิน ร่างสูงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดูล้อเลียนเสียจนผมอยากจะหยิบปากกาเคอร์ซิฟขว้างใส่หน้าผากสักที สองมือหนายกขึ้นกอดอก มองตรงมาที่ผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "สมองส่วนที่คิดจะช่วยไม่ให้ตึกของคุณถล่มลงมาทับหัวคนอื่นตายไงครับ คุณสถาปนิกจอมเนี้ยบ" ธันวาตอบสวนกลับทันควัน น้ำเสียงกวนประสาทแต่แฝงไปด้วยความจริงจังที่ผมเกลียดชะมัด "ลองไปดูหน้างานจริงกับผมสักรอบไหมล่ะครับ หรือว่ากลัว... กลัวว่ารองเท้าหนังราคาแพงคู่นั้นจะเปื้อนโคลนจนเสียบุคลิกอันสูงส่งของคุณกันแน่" นั่นไง... ประโยคยั่วโมโหที่ตั้งใจขุดหลุมรอให้ผมกระโดดลงไป รวินท์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้ากวนๆ ของอีกฝ่ายตั้งแต่สันจมูกโด่งเป็นสันคม ไล่ลงมาถึงริมฝีปากหยักลึกที่มักจะมีรอยยิ้มเย้าแหย่ประดับอยู่เสมอ และหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงคู่นั้น... ดวงตาที่มักจะทำให้จังหวะการเต้นในอกของผมเริ่มรวนเรอย่างไร้สาเหตุอยู่เรื่อย ให้ตายสิ... รวินท์ แกกำลังเสียการควบคุม คำเตือนนี้ดังซ้ำๆ ในหัวสมองมาตลอดสัปดาห์ ตั้งแต่วันที่เราต้องติดอยู่ในห้องเก็บวัสดุก่อสร้างแคบๆ ด้วยกันจากอุบัติเหตุประตูค้าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝุ่นปูนและเหงื่อจางๆ ในคืนนั้น ยังคงตามมาหลอนผมในยามค่ำคืนที่พยายามข่มตาหลับ ภาพใบหน้าที่อยู่ใกล้กันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดแก้ม และปลายนิ้วหยาบกร้านที่เผลอแตะลงบนพวงแก้มของผมเพื่อปัดเศษฝุ่น... ทุกอย่างมันชัดเจนเกินไป ชัดเจนจนน่ากลัว "ผมไม่ว่างขนาดนั้นหรอกครับ" ผมดึงสติกลับมา เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาเกียรติของหัวหน้าทีมออกแบบ "ถ้าคุณมีปัญหาเรื่องหน้างาน ก็เขียนรายงานส่งมาตามระบบ bureaucratic ปกติ ไม่ใช่มานั่งกวนประสาทผมถึงในห้องประชุมส่วนตัวแบบนี้" "ระบบเหรอครับ?" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของผมทีละนิด ความกดอากาศรอบตัวลดฮวบลงอย่างรวดเร็วเมื่อระยะห่างระหว่างเราเริ่มแคบลงเรื่อยๆ จนผมต้องเผลอเอนตัวถอยหลังตามสัญชาตญาณ "ระบบของคุณมันใช้ไม่ได้กับหน้างานจริงหรอกครับ คุณรวินท์... เหมือนกับที่คุณกำลังใช้ระเบียบข้อบังคับสารพัด มากั้นกำแพงระหว่างเราอยู่นี่แหละ" กึก! สะโพกของผมชนเข้ากับขอบโต๊ะด้านหลังอย่างจังเมื่อธันวาเดินมาหยุดยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้า มือข้างหนึ่งของวิศวกรหนุ่มวางทับลงบนพื้นโต๊ะกระจก กักตัวผมไว้ตรงกลางระหว่างแผงอกของเขาและพนักเก้าอี้ กลิ่นกายสะอาดๆ เจือความอบอุ่นแบบผู้ชายลุยๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนผมเผลอกลั้นหายใจ ใกล้เกินไปแล้ว... "คุณธันวา ถอยไปเดี๋ยวนี้เลยนะ" ผมเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามดันไหล่กว้างนั้นออก แต่แรงของผมดูเหมือนจะไม่ระคายเคืองร่างหนาเลยแม้แต่น้อย เขากลับยิ่งโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน "ทำไมล่ะครับ?" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมใบหู ปลุกกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดให้แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง "กลัวว่าถ้าเข้าใกล้มากกว่านี้ แล้วคุณจะควบคุมตัวเองไม่ได้... หรือว่ากลัวผมกันแน่ครับ?" คำพูดทิ่มแทงใจดำทำเอาผมชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาของเราประสานกันนิ่งในระยะประชิด ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องประชุมกว้าง รวินท์รู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล หัวใจเต้นแรงโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันประท้วงความตื่นตระหนกนี้ มือหนาของธันวาเลื่อนขึ้นมาแตะเบาๆ ที่คางของผม บังคับให้ผมเงยหน้าขึ้นรับสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน... แววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังและประกายความปรารถนาบางอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า "ผมไม่ได้กลัว..." ผมเถียงเสียงสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ แม้พยายามจะดึงความเยือกเย็นกลับมา แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดนั้นลูบไล้กรอบหน้าของผมอย่างแผ่วเบา "ปากแข็งจังนะครับ..." ธันวายิ้มมุมปาก สายตาทอดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่าของผม "งั้นพิสูจน์ให้ผมดูหน่อยสิครับ ว่าคุณไม่ได้รู้สึกอะไรเลยจริงๆ..." รวินท์เบิกตากว้างเมื่อใบหน้าคมคายนั้นโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ช่องว่างระหว่างเราถูกลดทอนลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ กลิ่นอายความดุดันและเอาแต่ใจของวิศวกรหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาครอบงำสติสัมปชัญญะทั้งหมดของผม สมองที่เคยมีแต่ระเบียบวินัยและแปลนสถาปัตยกรรมตอนนี้ขาวโพลนว่างเปล่า มือเรียวที่พยายามจะผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว จังหวะที่ริมฝีปากของเรากำลังจะแนบชิดกันตามแรงดึงดูดอันมหาศาลนั้นเอง— แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารกองโต "คุณรวินท์คะ... เรื่องงบประมาณโปรเจกต์ใหม่ที่คุยกับคุณพิมไว้เมื่อครู่..." ธันวาผละตัวออกห่างจากผมในเสี้ยววินาทีอย่างรวดเร็วราวกับติดสปริง ใบหน้าคมคายกลับมาตีสีหน้าเรียบเฉยได้อย่างแนบเนียนในพริบตาเดียว ขณะที่ผมต้องรีบยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าและแว่นตาของตัวเองให้เข้าที่ด้วยความทุลักทุเล หัวใจยังคงเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนกปนเสียดายอย่างบอกไม่ถูก ผมหันไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนทำหน้าเลิกลั่กอยู่ตรงประตู ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบนเอกสารด่วนพิเศษที่ 'คุณพิม' วางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้า "มีเรื่องใหญ่แล้วล่ะค่ะคุณรวินท์... ทางเทศบาลเพิ่งส่งหนังสือแจ้งด่วนที่สุดมาเมื่อกี้ว่า 'แบบแปลนโครงสร้างทั้งหมดของตึกเรา มีปัญหาความขัดแย้งกับกฎหมายผังเมืองใหม่ที่เพิ่งประกาศใช้เมื่อเช้านี้... และคนที่จะต้องเซ็นอนุมัติแก้ปัญหานี้ร่วมกับคุณ มีเพียงคนเดียวเท่านั้น'" คุณพิมเว้นจังหวะหายใจนิดหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองหน้าวิศวกรหนุ่มที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของผมหยุดหมุน "คุณธันวา... ในฐานะหัวหน้าทีมวิศวกรควบคุมพิเศษครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ