ร่องรอยในความมืด

กลิ่นอับของความชื้นและคราบน้ำมันเครื่องที่ฝังแน่นมานานนับทศวรรษ ลอยปะทะเข้ากับโสตประสาททันทีที่ประตูเหล็กม้วนสนิมเขรอะถูกดันขึ้นจนสุด เสียงเสียดสีของโลหะที่กรีดร้องแหลมสูงบาดหูเปรียบเสมือนสัญญาณเตือนภัยกลายๆ ว่า พื้นที่เบื้องหน้านี้ไม่ได้ต้อนรับผู้มาเยือนจากโลกภายนอก ย่านการค้าเก่าแก่ฝั่งธนบุรีในยามวิกาลเช่นนี้ เงียบสงบจนน่าขนลุก อาคารพาณิชย์สูงสามชั้นที่ปลูกติดกันเป็นแถวยาว ปิดตายด้วยไม้กระดานผุพังและป้ายประกาศขายที่ซีดจางจนแทบอ่านไม่ออก แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ อยู่ตรงหัวมุมถนน ส่องกระทบละอองฝนที่โปรยปรายลงมาบางเบา สร้างเงาทอดยาวประหลาดบนพื้นถนนคอนกรีตที่แตករ้าว สารวัตรกรณ์ยืนนิ่งอยู่หน้าทางเข้าโกดังหมายเลข 4 สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจโครงสร้างและสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียด ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มที่ถอดเสื้อนอกออกพาดบ่า ปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอแกร่งและหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมจากการเดินเท้าเข้ามาในตรอกแคบๆ สมองส่วนหน้าของเขาทำงานอย่างหนักหน่วงด้วยกระบวนการคิดวิเคราะห์เชิงประจักษ์ (Empirical Analysis) "ร่องรอยการงัดแงะที่บานพับประตูด้านล่าง... รอยขูดขีดเป็นแนวเฉียงทำมุมประมาณสี่สิบห้าองศา แรงกระทำไม่ต่ำกว่าสี่สิบกิโลกรัม นํ้าหนักและทิศทางแบบนี้ไม่ใช่ฝีมือของพวกโจรย่องเบาสมัครเล่นอย่างแน่นอนครับ ดร.รินรดา" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง นัยน์ตาสีเข้มยังคงจับจ้องรอยแผลเป็นบนบานประตูเหล็ก โดยไม่หันไปมองคู่สนทนา ด้านข้างของเขา ดร.รินรดา ในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเบจและกางเกงสแลคเข้ารูป กำลังย่อตัวลงใช้ไฟฉายขนาดเล็กส่องกราดไปตามพื้นผิวคอนกรีต เธอยกมือขึ้นดันกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่เจือด้วยความทึ่งและความสนุกสนานอย่างปิดไม่มิด "คุณนี่ช่างสังเกตสมกับเป็นมือหนึ่งแห่งกองปราบจริงๆ ค่ะ... เอ๊ย ขออภัยครับ ติดปากไปหน่อย" รินรดาแกล้งแซวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นคิ้วเข้มของอีกฝ่ายกระตุกขึ้นเล็กน้อย "หมายถึง... สมกับที่คุณสารวัตรวิเคราะห์ไว้ไม่มีผิดครับ" กรณ์ถอนหายใจยาวอย่างอ่อนอกอ่อนใจกับความขี้เล่นที่ไม่ถูกเวลาของนักจิตวิทยาหญิงสาวผู้นี้ แม้ว่าพวกเขาจะร่วมงานกันมาหลายคดีแล้ว แต่ความกวนประสาทที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์นักวิชาการผู้ปราดเปรื่องของเธอก็ยังคงทำให้เขาต้องตั้งรับอยู่เสมอ "เรากำลังแข่งกับเวลาและจิตใจที่บิดเบี้ยวของฆาตกรนะครับ ดร.รินรดา ไม่ใช่เวลามาเล่นสนุก" กรณ์เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่จริงจัง พร้อมกับก้าวเท้าล่วงล้ำเข้าไปในความมืดมิดของโกดัง "ฉันไม่ได้เล่นสนุกสักหน่อยค่ะ... เอ๊ย ครับ!" รินรดาแก้คำพูดทันควันเมื่อเห็นสายตาคาดโทษเล็กๆ จากชายหนุ่ม "ฉันกำลังใช้วิธี 'Empathy Profiling' ต่างหากล่ะคะ... อะแฮ่ม! ครับ! ฉันกำลังบอกว่า ฆาตกรรายนี้ไม่ได้เลือกสถานที่แห่งนี้โดยบังเอิญ รอยขีดข่วนพวกนั้นบอกเล่าความเร่งรีบและความวิตกกังวล เขากำลังพยายามซ่อนบางสิ่งบางอย่างที่เชื่อมโยงกับอดีต อดีตที่เจ็บปวดและถูกกลบฝังมานานหลายปี" ภายในโกดังอบอวลไปด้วยกลิ่นอับของกระดาษเก่า ฝุ่นละออง และกลิ่นเคมีจางๆ ที่ชวนให้วิงเวียนศีรษะ แสงไฟฉายจากมือถือของทั้งคู่สาดส่องตัดความมืด เผยให้เห็นลังสินค้าไม้ที่วางระเกะระะ และเศษซากเครื่องจักรกลที่ขึ้นสนิมเขรอะ กรณ์เดินลึกเข้าไปตรงใจกลางโกดัง บริเวณที่มีร่องรอยการถูกเผาไหม้บางส่วนบนพื้นปูน เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือยางแตะเบาะแสชิ้นสำคัญ เศษกระดาษสีเทาที่ไหม้เกรียมจนเกือบกลายเป็นเถ้าถ่าน แต่ตัวอักษรบางส่วนที่ยังหลงเหลืออยู่ทำให้ดวงตาคมกริบของโปรไฟล์เลอร์หนุ่มหรี่แคบลง "นี่คือ... รายงานการชันสูตรพลิกศพ" กรณ์พึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงจริงจังขึ้นหลายส่วน "ไม่ใช่เอกสารทั่วไป แต่เป็นสำนวนคดีเก่าเมื่อแปดปีก่อน คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในย่านโรงงานร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งปิดคดีไปโดยระบุว่าเป็นอุบัติเหตุเพลิงไหม้" รินรดารีบก้าวเข้ามาใกล้ คุกเข่าลงข้างๆ เขา ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกวาดมองเศษกระดาษที่เหลือรอด รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเธอหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความเคร่งขรึมและแววตาสั่นไหววูบหนึ่งที่ยากจะคาดเดา "คดีนั้น... คดีที่ทำให้สารวัตรสูญเสีย... เพื่อนสนิทไปใช่ไหมคะ?" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเป็นห่วงฉายชัดอยู่ในแววตาคู่สวยที่มักจะซ่อนคมคิดเสมอ กรณ์ชะงักไปชั่วขณะ สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ภาพเหตุการณ์ในอดีตเมื่อแปดปีก่อน แสงเพลิงสีส้มแดงที่แผดเผาร่างของเพื่อนร่วมงานและรุ่นพี่ที่เคารพรัก เสียงกรีดร้อง และความรู้สึกไร้พลังในการช่วยเหลือ พรั่งพรูเข้ามาในห้วงความคิดราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ แม้กาลเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่บาดแผลในใจของโปรไฟล์เลอร์หนุ่มไม่เคยจางหาย เขายึดมั่นในความเงียบขรึมเพื่อปกปิดรอยร้าวภายใน "อดีตก็คืออดีตครับ สิ่งสำคัญคือปัจจุบัน เรากำลังเผชิญหน้ากับเลียนแบบ (Copycat) หรือตัวจริงที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์ครั้งนั้นกันแน่" กรณ์ปรับน้ำเสียงให้กลับมานิ่งสนิทเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้อารมณ์ส่วนตัวมาบดบังการสืบสวน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองไปรอบๆ โกดังอีกครั้งด้วยมุมมองที่กว้างขึ้น ทันใดนั้น สายตาก็สะดุดเข้ากับบางสิ่งบนผนังปูนด้านในสุด "ริน ดูนั่นสิครับ" กรณ์พยักเพยิดหน้าให้อีกฝ่ายมองตาม บนผนังปูนทาสีขาวที่กะเทาะร่อน มีรอยขูดขีดด้วยของมีคมเป็นตัวเลขชุดหนึ่ง "8-12-4" เขียนซ้ำไปซ้ำมานับสิบครั้ง วนเวียนเป็นวงกลมราวกับบทสวดมนต์ของคนเสียสติ กลิ่นอายความวิปริตและจิตวิทยาเชิงลึกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเลขเหล่านั้น รินรดาลุกขึ้นยืนตาม เธอเดินเข้าไปใกล้ผนัง ยื่นมือออกไปสัมผัสรอยขูดขีดเบาๆ สัญชาตญาณนักจิตวิทยาอาชญากรรมทำงานทันที ลมหายใจของเธอสะดุดไปเล็กน้อย "ไม่ใช่แค่เลียนแบบค่ะสารวัตร... นี่คือ ลายเซ็น (Signature) ของฆาตกรคนเดิม ตัวเลขพวกนี้คือจำนวนวัน... ไม่ใช่สิ มันคือพิกัด... หรือว่า..." รินรดาหันขวับมามองกรณ์ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "มันคือวันครบรอบที่เหยื่อรายต่อไปจะ..." ยังไม่ทันที่รินรดาจะพูดจบประโยค เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเข้าโกดัง พร้อมกับเสียงกระชากเหล็กม้วนที่ถูกดึงปิดลงอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว *แกร๊ก! ปัง!* แสงสว่างจากภายนอกถูกตัดขาดในพริบตา ความมืดโรยตัวเข้าปกคลุมทั่วบริเวณทันที มีเพียงแสงไฟฉายในมือของทั้งคู่ที่สาดส่องตัดความมืด กรณ์คว้าแขนเรียวของรินรดาดึงเข้ามาหลบหลังเสาปูนใหญ่อย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณการต่อสู้ถูกปลุกเร้า มือแกร่งแตะลงที่ซองปืนพกข้างลำตัวอย่างเตรียมพร้อม สายตากวาดมองฝ่าความมืดไปยังทิศทางของประตูทางเข้า ในความเงียบสงบที่น่าอึดอัด มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังสะท้อนก้องไปทั่วโกดัง ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง และก่อนที่ทั้งคู่จะได้ตั้งตัว เสียงกระซิบแหบพร่าเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก ก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า ขัดจังหวะลมหายใจของพวกเขาจนแทบหยุดเต้น *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... สารวัตรกรณ์... นายรอคอยการพบกันครั้งนี้มานานเท่าไหร่แล้วล่ะ?”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขคดีไปกับเรานะครับ