กับดักจิตวิทยา

"อย่าแตะต้องอะไรทั้งสิ้น... ริน! ถอยออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!" เสียงทุ้มต่ำของสารวัตรกรณ์ตวาดก้องผ่านความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ท่ามกลางบรรยากาศงานเลี้ยงริมสระว่ายน้ำหรูหราที่แปรเปลี่ยนเป็นสุสานไร้เสียงแขกนับร้อยชีวิตฟุบหมดสติอยู่บนพื้นกระเบื้องโมเสก ร่างของพวกเขานอนเรียงรายไร้การเคลื่อนไหวราวกับใบไม้ร่วงหล่นจากขั้ว ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่ความโกลาหลของการจลาจล แต่เป็นความนิ่งสนิทที่ถูกจัดฉากไว้อย่างประณีตโดยฝีมือของจิตแพทย์อาชญากรผู้ไร้ความปรานี ดร.รินรดาชะงักเท้าที่กำลังก้าวเข้าใกล้ร่างของชายวัยกลางคนสวมสูทหรูเบื้องหน้า เธอย่อตัวลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองคราบสารเคมีสีใสที่เจือจางอยู่บนขอบแก้วไวน์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับโปรไฟล์เลอร์หน้านิ่งที่กำลังสาวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัว "ฟูโรไนด์ (Flunitrazepam) ผสมสารสังเคราะห์ออกฤทธิ์เร็ว... กลิ่นจางมากจนระบบรับกลิ่นของมนุษย์ปกติแยกไม่ออก" รินรดากล่าวน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววตื่นตัว เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับปัดมือเบาๆ "คนร้ายไม่ได้ต้องการฆ่าล้างบางเพื่อชิงทรัพย์ เพราะกระเป๋าและเครื่องเพชรของแขกในงานยังอยู่ครบ... มันกำลังส่งสัญญาณเตือน" กรณ์ไม่ตอบคำถามทันที เขากวาดสายตาดุจเหยี่ยวสำรวจพื้นที่โดยรอบด้วย "ระบบความคิดเชิงประจักษ์" ที่ผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวดจากหน่วยสืบสวนพิเศษ ระยะห่างระหว่างจุดปล่อยสารเคมี ทิศทางลมจากเครื่องปรับอากาศรอบสระว่ายน้ำ และตำแหน่งที่แขกแต่ละคนล้มลง ล้วนถูกคำนวณและประมวลผลในสมองของเขาอย่างรวดเร็วราวกับคอมพิวเตอร์ "ไม่ใช่แค่สัญญาณเตือน" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุม เยือกเย็น ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังใจกลางสระว่ายน้ำ "มันคือ 'เวที' ที่ถูกออกแบบมาเพื่อท้าทายเราโดยเฉพาะ ดูที่ฐานของเสาไฟประดับนั่นสิครับ" รินรดาหันขวับตามปลายนิ้วของเขาไป บริเวณเสาหินอ่อนสีขาวสลักลวดลายวิจิตร มีวัตถุบางอย่างถูกวางทิ้งไว้อย่างโดดเด่น มันคือสมุดบันทึกปกหนังสีดำสนิท ผูกด้วยริบบิ้นสีแดงสดราวกับหยดเลือด บนหน้าปกมีตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เขียนด้วยลายมือบรรจงอย่างประหลาด: *“แด่ผู้พิทักษ์ผู้โง่เขลา... ความจริงซ่อนอยู่ใต้ก้นบึ้งที่พวกท่านไม่มีวันเอื้อมถึง”* กรณ์เดินเข้าไปใกล้สมุดเล่มนั้นอย่างระมัดระวัง เขาใช้ถุงมือยางหยิบมันขึ้นมาพลิดูเบื้องหลัง ในขณะที่รินรดาก้าวตามมาติดๆ สายตาของนักจิตวิทยาหญิงกวาดมองตัวอักษรเหล่านั้น วิเคราะห์โครงสร้างทางภาษาและรูปแบบการเขียน (Modus Operandi) อย่างละเอียดถี่ถ้วน "ลายมือแบบนี้..." รินรดาพึมพำเบื้องหลัง "การเว้นวรรคและการลงน้ำหนักปากกา บ่งบอกถึงความหลงตัวเองในระดับสูง (Narcissistic Personality Disorder) คนร้ายไม่ได้ซ่อนตัวด้วยความหวาดกลัว แต่มันกำลังมองดูเราจากที่ไหนสักแห่ง... มันต้องการให้เรารู้สึกว่าเรากำลังเล่นเกมของมันอยู่" "ถูกต้องครับ" กรณ์เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานนั้น เขาสวมแว่นตาพิเศษที่ติดตั้งระบบสแกนลายนิ้วมือและความร้อนเบื้องต้น "แต่คนระดับนี้มักมีความยโสเป็นจุดอ่อน พวกมันมักจะทิ้งร่องทางจิตวิทยา (Psychological Footprint) ไว้เสมอเพื่อรอให้โปรไฟล์เลอร์อย่างเราไปแกะรอย" กรณ์เปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นออก หน้ากระดาษด้านในว่างเปล่า มีเพียงรูปถ่ายโพลลาอยด์ใบเดียวแปะไว้ตรงกลาง ภาพถ่ายโพลลาอยด์ที่เพิ่งถูกถ่ายเมื่อไม่กี่นารีก่อน... ภาพของตัวเขาและรินรดากำลังยืนอยู่หน้าสระว่ายน้ำแห่งนี้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา ความหนาแน่นของออกซิเจนในอากาศคล้ายจะลดลงเมื่อตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่พวกเขาเดินสำรวจที่เกิดเหตุ สายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องทุกย่างก้าวของพวกเขาอยู่จริงๆ "ริน" กรณ์เอ่ยเสียงต่ำ เตือนสติสหายร่วมรบ "ฉันรู้แล้วค่ะ... เอ๊ย! ผมรู้แล้วครับ" รินรดาเผลออุทานออกมาด้วยความคุ้นชิน ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงและสีหน้าให้กลับมาจริงจังเมื่อเห็นสายตาเชิงตำหนิเล็กๆ จากโปรไฟล์เลอร์หน้านิ่ง "เอิ่ม... ผมหมายถึง ฉันหมายถึงว่า... ดูภาพสะท้อนในน้ำสิคะกรณ์!" รินรดาชี้ไปยังผืนน้ำนิ่งสงบของสระว่ายน้ำเบื้องล่าง ที่ซึ่งแสงไฟนีออนใต้น้ำกำลังสะท้อนภาพเงาของตึกสูงระฟ้าฝั่งตรงข้าม แต่ทว่า... บนดาดฟ้าตึกร้างแห่งนั้น มีเงาร่างหนึ่งกำลังยืนถือกล้องส่องทางไกล พร้อมกับยกมือขึ้นโบกทักทายมายังพวกเขาอย่างช้าๆ ในวินาทีนั้นเอง หน้าจออินเตอร์เฟซระบบวิเคราะห์คดีลึกลับที่ซ่อนอยู่เบื้องลึกในสมองของกรณ์ ก็ส่งเสียงแจ้งเตือนเฉียบพลันพร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่กระพริบเตือนรัวเราราวกับสัญญาณชีพใกล้ดับ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเป้าหมายระดับ SSS - "สถาปนิกเงา" อยู่ในระยะรัศมี 300 เมตร]* *[คำเตือน: กับดักจิตวิทยาขั้นที่สองกำลังทำงาน นับถอยหลัง 60 วินาที...]* ก่อนที่กรณ์จะทันได้เปล่งเสียงตะโกนเตือน ร่างของนายตำรวจยศนายร้อยผู้ติดตามที่ยืนเฝ้าปากทางเข้าก็ล้มฟุบลงไปกองกับพื้น พร้อมกับเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวที่ดังขึ้นจากห้องควบคุมระบบไฟฟ้าใต้ดิน แรงสั่นสะเทือนทำให้สระน้ำเบื้องหน้าเกิดคลื่นซัดสาดกระเซ็น และในความมืดที่โรยตัวลงมาอย่างกะทันหัน เสียงหัวเราะทุ้มต่ำอันน่าขนลุกก็ดังสะท้อนก้องผ่านลำโพงบลูทูธที่ถูกซ่อนไว้โดยไม่มีใครคาดคิด *“ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริง... สารวัตร”* ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้ไปพร้อมกับพวกเรานะครับ