ค่ำคืนอันตรายในตรอกมืด

กลิ่นอับชื้นของคราบน้ำมันเครื่องและเศษขยะเปียกโชกในตรอกแคบย่านเมืองเก่า ไม่ได้ช่วยลดทอนความตึงเครียดของอากาศยามวิกาลลงเลยแม้แต่น้อย สารวัตรกรณ์ยืนนิ่งสนิทอยู่หลังเงาของเสาไฟส่องถนนสีส้มสลัว สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองสำรวจทุกตารางนิ้วเบื้องหน้าอย่างละเอียดรอบคอบ ตามหลักการประเมินพื้นที่ทางจิตวิทยา (Behavioral Crime Scene Analysis) ที่เขาฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ทุกรายละเอียดของสภาพแวดล้อมถูกประมวลผลผ่านสมองอันปราดเปรื่อง ระยะห่างระหว่างถังขยะ สันนิษฐานมุมอับสายตา และเส้นทางหลบหนีที่เป็นไปได้ ทั้งหมดถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระบบในโครงสร้างความคิดของเขา "คุณกำลังคิดว่าเขากำลังดูเราอยู่... ใช่ไหมล่ะคะ เอ๊ย... ใช่ไหมครับสารวัตร" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เจือรอยยิ้มซุกซนดังขึ้นจากด้านข้าง ดร.รินรดาขยับตัวเข้ามาชิดเล็กน้อยเพื่อหลบละอองฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา เสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มทำให้เธอกลมกลืนไปกับความมืด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสุกใสและเปี่ยมด้วยประกายความตื่นเต้น ราวกับเด็กสาวกำลังสนุกสนานกับเกมไขปริศนาชิ้นใหญ่ มากกว่าการเผชิญหน้ากับฆาตกรต่อเนื่องมือฉมัง กรณ์เหลือบมองคู่หูสาวแวบหนึ่งโดยไม่ขยับใบหน้า "ความเงียบในยามวิกาลไม่ได้แปลว่าปลอดภัย ดร.รินรดา และการที่ฆาตกรเลือกตรอกนี้ ไม่ได้เป็นเรื่องบังเอิญตามหลักสถิติ... เขากำลังทดสอบปฏิกิริยาของเรา" "โอ้โห ใช้หลักสถิติมาอ้างอีกแล้วนะคะ... เอ๊ย... อีกแล้วนะครับ" รินรดาแกล้งทำเสียงล้อเลียนอย่างอารมณ์ดี แม้ในสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิต เธอก็ยังคงรักษาความสดใสและมุมมองนอกกรอบเอาไว้ได้เสมอ "แต่ฉันเห็นด้วยกับคุณครึ่งหนึ่งค่ะ... เอ้ย! ครับ ฆาตกรรายนี้ไม่ได้แค่อยากฆ่าเพื่อความสะใจ แรงจูงใจของเขาซับซ้อนกว่านั้น เขามีความต้องการทางจิตวิทยาในการควบคุมสถานการณ์ เขาอยากเห็นเหยื่อ... หรือแม้กระทั่งตำรวจอย่างพวกเรา วิ่งตามเกมที่เขากำหนด" กรณ์ไม่ได้ตอบคำโต้แย้งนั้นในทันที นิ้วเรียายาวเคาะเบาๆ ลงบนวิทยุสื่อสารขนาดพกพาที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อ เป็นจังหวะที่ตกลงกันไว้เพื่อยืนยันสถานะความปลอดภัยกับทีมสนับสนุนที่จอดรถเนียนไปกับบรรยากาศห่างออกไปสองช่วงตึก แต่เขารู้ดีว่า ในสถานการณ์แบบนี้... พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับเป้าหมายตามลำพัง ตามทฤษฎีการวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากร ฆาตกรประเภทนี้มักมีรูปแบบพฤติกรรม (Modus Operandi) ที่แน่ชัด แต่วันนี้มีบางอย่างผิดปกติ รูปแบบการเคลื่อนไหวของเป้าหมายในระบบติดตามดาวเทียมจำลองที่รินรดาร่างขึ้นมาแสดงให้เห็นความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ราวกับว่าอีกฝ่ายรู้ตัวว่ากำลังถูกล่า และกำลังพลิกสถานการณ์กลับมาเป็นผู้ล่าเสียเอง ตรอกมืดเบื้องหน้าทอดยาวไปสู่โกดังร้างเก่า ความชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กเตะจมูกชัดเจนขึ้นทุกขณะ กรณ์ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่ผ่านสมรภูมิคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วนส่งเสียงเตือนภัยลั่นในหัว เสียงฝีเท้าที่สะท้อนก้องมาจากมุมตึกฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่เสียงของลมหรือแมวป่าอย่างแน่นอน "ระวังตัวด้วยครับ" กรณ์เอ่ยเสียงต่ำพร้อมกับขยับตัวบังวิถีสายตาให้รินรดาเล็กน้อย มือขวากระชับด้ามปืนพกในซองใต้ร่มผ้าอย่างมั่นคง รินรดาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัว ตรงกันข้าม เธอกลับหรี่ตาลงเล็กน้อย วิเคราะห์สถานการณ์ด้วยสายตานักจิตวิทยา "จังหวะการเดินแบบนั้น... น้ำหนักลงที่ส้นเท้าซ้ายเล็กน้อย แสดงว่ามีอาการบาดเจ็บที่ข้อต่อ หรือไม่ก็... จงใจเดินล่อให้เราตามไปติดกับ" ทันใดนั้นเอง ไฟกระพริบสีแดงฉานจากระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินในสมาร์ทโฟนของรินรดาก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงเตือนระบบภารกิจพิเศษที่ดังแทรกความเงียบของค่ำคืน *ติ๊ง!* [ระบบปฏิบัติการภาคสนาม: ตรวจพบการเปลี่ยนแปลงของเป้าหมายระดับ SSS] [เงื่อนไขภารกิจ: เคลียร์พื้นที่ตรอกมืดและจับกุมผู้ต้องสงสัยก่อนเวลา 02:00 น.] [คำเตือน: ความเสี่ยงในการสูญเสียกำลังพลสูงถึง 85% - โปรดใช้ไหวพริบและสัญชาตญาณขั้นสูงสุด] แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้าตึงเครียดของทั้งคู่ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไปแทนที่ด้วยความจริงจัง ขณะที่กรณ์หรี่ตามองลึกลงไปในความมืดมิดของปลายตรอก ที่ซึ่งเงาร่างหนึ่งกำลังก้าวออกมาอย่างช้าๆ พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่แม้แต่แสงไฟสลัวก็ไม่อาจซ่อนไว้ได้ "ดูเหมือนว่า... แผนของเราจะถูกอ่านขาดตั้งแต่เริ่มต้นแล้วล่ะครับสารวัตร" รินรดากระซิบเสียงเครียด กรณ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองของเขาทำงานด้วยความเร็วสูง คำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในเสี้ยววินาที "ไม่หรอกครับ ดร.ริน... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับพวกเขานะครับ