การปะทะครั้งแรกกับเงา

เสียงโลหะกระทบกันดัง *เคร้ง!* สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใต้ดินอันอับชื้น กลิ่นอายของฝุ่นละอองและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก สารวัตรกรณ์เบี่ยงตัวหลบคมมีดพับอเนกประสงค์ที่พุ่งเข้ามาเฉียดใบหูไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมจากการตวัดอาวุธทำให้เส้นผมของเขาไหววูบ สมองส่วนหน้าทำงานด้วยความเร็วสูง คำนวณองศาการเคลื่อนไหว น้ำหนักตัว และจุดศูนย์ถ่วงของคู่ต่อสู้ในเสี้ยววินาทีนี้ มือขวาของฆาตกรรายนี้ไม่ใช่คนธรรมดา การฝึกฝนทักษะการต่อสู้ระยะประชิด (CQC) ของอีกฝ่ายอยู่ในระดับทหารกองกำลังพิเศษ ร่างกายกำยำภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิทเคลื่อนไหวอย่างไร้เสียง ราวกับเงาสะท้อนในความมืดที่ไร้ตัวตน "คุณประเมินสถานการณ์พลาดไปหน่อยนะครับ สารวัตร" เสียงทุ้มต่ำลอดออกมาจากหน้ากากกันฝุ่นครึ่งหน้า รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายปริศนา กรณ์ไม่ตอบคำถามนั้น ลมหายใจของเขาถูกควบคุมให้อยู่ในจังหวะสม่ำเสมอตามหลักการยุทธวิธี หัวใจที่เต้นรัวจากความตื่นตัวถูกกดให้สงบลงด้วยสติสัมปชัญญะอันเยือกเย็น ในฐานะโปรไฟล์เลอร์มือฉมัง เขารู้ดีว่าความโกรธคือความผิดพลาดที่แย่ที่สุดในการต่อสู้เชิงกายภาพ คู่ต่อสู้ตรงหน้าจงใจยั่วโมโหเพื่อดึงให้เขาหลุดจากกระบวนการคิดเชิงตรรกะ *เปรี้ยง!* กำปั้นหนักหน่วงพุ่งตรงมาที่ลิ้นปี่ กรณ์ยกแขนขึ้นไขว้กันเป็นรูปตัวเอ็กซ์เพื่อรับแรงกระแทก แรงปะทะทำให้เขากระเด็นถอยหลังไปสามก้าว รองเท้าหนังส่งเสียงเสียดสีกับพื้นคอนกรีตขัดมันจนเกิดประกายไฟจางๆ ความเจ็บแปล๊บแล่นริ้วขึ้นมาจากแขนซ้าย แต่นั่นไม่ใช่เวลามาใส่ใจ ดร.รินรดา ซึ่งหลบอยู่หลังเสาคอนกรีตห่างออกไปไม่遠นัก สบตากับเขาผ่านความมืด แววตาของเธอนิ่งสงบแต่เต็มไปด้วยการคำนวณ ในมือเรียวบางของเธอกำแท่งเหล็กสั้นที่ฉวยมาจากกองขยะอุตสาหกรรมไว้แน่น แม้เธอจะเป็นนักจิตวิทยาอาชญากรรม แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและความเข้าใจในพฤติกรรมมนุษย์ของเธอกลับเฉียบคมยิ่งกว่าตำรวจสนามบางนาย *เขากำลังปกป้องมุมอับด้านซ้าย... เพราะบาดแผลเก่าจากการฝึกภาคสนาม* รินส่งสัญญาณมือสากลที่เคยตกลงกันไว้ให้กรณ์เห็นอย่างรวดเร็ว กรณ์พยักหน้ารับในเสี้ยววินาที ข้อมูลจิตวิทยาที่รินวิเคราะห์ตรงกับโปรไฟล์ที่เขาประเมินไว้พอดิบพอดี มือขวาของฆาตกรรายนี้มีความหยิ่งทะนงในฝีมือการต่อสู้ระยะประชิด มักจะใช้ท่าทางซ้ำๆ เมื่ออีกฝ่ายถอยหลังในมุมทแยง เมื่อเงาสวมชุดดำพุ่งเข้ามาประชิดอีกครั้งพร้อมกับคมมีดที่หวาดเสียวจะปลิดชีพ กรณ์แกล้งทิ้งน้ำหนักตัวไปทางซ้ายตามสัญชาตญาณล่อลวงของอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อรอจังหวะที่สมบูรณ์แบบที่สุด *ตอนนี้แหละครับ!* แทนที่จะถอยหนี กรณ์กลับพุ่งตัวเข้าไปหาคมมีดอย่างอาจหาญ ปัดข้อมือของมือสังหารด้วยมุม 45 องศาตามหลักวิชาฟิสิกส์แรงเหวี่ยง แรงปะทะถูกเบี่ยงเบนออกไปด้านข้างอย่างเฉียดฉิว ในขณะเดียวกัน เขาก็ตวัดขาเตะตัดข้อพับของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ *ตุบ!* เสียงร่างหนาล้มกระแทกพื้นดังสนั่น มือสังหารเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าตำรวจหนุ่มมาadผู้ขึ้นชื่อเรื่องมันสมองจะมีความเด็ดขาดในการต่อสู้ระยะประชิดถึงเพียงนี้ กรณ์ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาทาบเข่าลงล็อกหัวไหล่ขวาของอีกฝ่ายไว้ทันที พร้อมกับบิดข้อมือเพื่อปลดอาวุธ "จบเกมแล้วครับ พาตัวไปสอบสวนที่กองปราบฯ ดีกว่านะครับ" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามไรผม ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์ควรจะคลี่คลาย รอยยิ้มเย็นเยียบกลับผุดขึ้นบนใบหน้าที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากของเชลยใต้ร่าง มือสังหารไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างน่าขนลุก "แกคิดว่า... นี่คือตัวจริงหรือครับ สารวัตรกรณ์?" สิ้นเสียงนั้น แสงไฟนีออนกะพริบไหวรุนแรงสามครั้งติด ก่อนจะดับสนิทลงกลายเป็นความมืดมิดสมบูรณ์ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินดังลั่น "ตี๊ด... ตี๊ด... ตี๊ด..." บ่งบอกถึงการทำงานของระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติที่ถูกแฮกจากภายนอก รินรดาพุ่งตัวเข้ามาหาร่างของกรณ์ด้วยความเร็วสูง มือเรียวคว้าแขนเขาไว้แน่นสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปฉับพลัน "กรณ์! ถอยออกมา... นั่นไม่ใช่คนขององค์กรนั้น แต่มันคือ..." ก่อนที่ประโยคของนักจิตวิทยาสาวจะจบลง หน้าจอคอมพิวเตอร์แม่ข่ายร้างในมุมห้องก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีแหล่งจ่ายไฟ ตัวอักษรสีแดงฉานนับร้อยบรรทัดวิ่งพล่านบนจอภาพ ก่อนจะปรากฏสัญลักษณ์รูป "เงาสีดำกางปีก" อันเป็นเครื่องหมายของเป้าหมายสูงสุดที่พวกเขาตามล่ามานานแรมปี พร้อมกันนั้น เสียงกระซิบแหบพร่าผ่านเครื่องส่งสัญญาณวิทยุที่ถูกซ่อนไว้ใต้ปกเสื้อของมือสังหาร ก็ดังขึ้นขัดจังหวะลมหายใจของทั้งคู่ *[ระบบปฏิบัติการ: ตรวจพบเป้าหมายระดับ SSS เข้าสู่พื้นที่ปิดตาย... การประเมินสถานะ: ความน่าจะเป็นในการรอดชีวิต 3.14%... เริ่มต้นนับถอยหลังสู่การทำลายล้าง]* -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ