ความจริงที่มาพร้อมกลิ่นดิน

คราบดินสีน้ำตาลเข้มที่ร่วงหล่นจากปลายนิ้วเรียว ไม่ได้บอกเล่าเพียงแค่เรื่องราวของธรณีวิทยา หากแต่มันส่งกลิ่นอายเน่าเฟะของความลับที่ถูกฝังกลบอย่างเร่งรีบ—กลิ่นที่รินรดาไม่มีวันลืม แผ่นกระดาษชิ้นเล็กที่เธอแอบดึงออกมาจากเตาเผาขยะด้านหลังห้องดับจิต ยับยู่ยี่และเกือบจะกลายเป็นเถ้าถ่าน หากปลายนิ้วของเธอไม่ไวต่อสัมผัสของเซลล์ผิวที่ยังหลงเหลือร่องรอยของสารเคมีบางชนิด มันคือบันทึกการจ่ายยาที่คีรินทร์พยายามทำลายทิ้งด้วยมือของเขาเอง ยาตัวเดียวกันกับที่พบในกระแสเลือดของเหยื่อรายล่าสุด "คิดจะหาทางออกไปจากกรงของผมด้วยหลักฐานชิ้นนี้อย่างนั้นหรือครับ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากความมืดมุมห้องทำงาน ทำให้ร่างบางสะท้านเฮือก เปลวไฟจากกองเพลิงสะท้อนในแววตาดุจปีศาจของคีรินทร์ ศัลยแพทย์หนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละน้อย ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ปลายรองเท้าหนังขัดเงาหยุดลงตรงหน้าเธอ กลิ่นอายความเป็นชายผสมผสานกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านกดดันจนอากาศรอบตัวแทบเบาบาง รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอซ่อนกระดาษแผ่นนั้นไว้ข้างลำตัว แสร้งทำเป็นนิ่งสงบแม้หัวใจจะเต้นระส่ำราวกับกลองศึก "คุณเผาทำไม... หรือกลัวว่าความจริงเรื่องการทดลองของ ดร.อคิน จะสาวมาถึงมือคุณด้วย คีรินทร์" "ความจริง?" คีรินทร์หัวคิ้วกระตุกเล็กน้อย รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนมุมปากหนา ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะพุ่งเข้าประชิดตัวในเสี้ยววินาที มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางบีบจนกระดาษในมือร่วงหล่นลงพื้น แรงปะทะทำให้แผ่นหลังของเธอกระแทกเข้ากับชั้นหนังสือเสียงดังทึบ "โอ๊ย!... ปล่อยฉันนะ" รินรดาร้องประท้วง พยายามบิดข้อมือหนีแต่ไม่เป็นผล แรงอธิปไตยของอัลฟ่าหนุ่มเหนือกว่าเธอทุกประตู "คุณมันดื้อด้านเกินไปแล้ว รินรดา" คีรินทร์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบชิดกับซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนเธอขนลุกชัน "ผมเตือนคุณกี่ครั้งแล้วว่าอย่าขุดคุ้ยเรื่องนี้... แต่คุณก็ยังรั้นอยากจะเอาตัวเองเข้ามาแลกกับความพินาศ" ปลายนิ้วแข็งแกร่งเลื่อนขึ้นจากข้อมือ ไล้เรื่อยผ่านข้อศอก ลาดไหล่ และหยุดอยู่ที่ต้นคอระหง บีบคลึงเบาๆ แต่อัดแน่นด้วยพลังอำนาจที่ทำให้เธอแทบละลาย ร่างกายของรินรดาสั่นเทิ้มด้วยความโกรธปนความวาบหวามที่ถูกปลุกเร้าอย่างไร้ความปรานี แรงดึงดูดระหว่างพวกเขาราวกับแม่เหล็กต่างขั้วที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "ถ้าฉันพินาศ... คุณก็ต้องฉิบหายไปด้วยเหมือนกัน" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้ดวงตาจะฉายแววหวาดหวั่นแต่ก็ยังดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ คีรินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่จนน่ากลัว "ปากเก่งเสียจริง... งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมครับว่า ระหว่างความลับของผม กับร่างกายของคุณ อะไรมันจะแตกสลายก่อนกัน" ไม่รอให้หญิงสาวได้เอ่ยปฏิเสธ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มทันที ความดุดันและเร่าร้อนไร้ซึ่งความอ่อนโยน รินรดาพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวลิ้นร้อนที่รุกรานเข้ามาอย่างเอาแต่ใจกลับทำให้เรี่ยวแรงของเธอมลายหายไปในพริบตา รสจูบที่ลึกซึ้งและดึงดูดดั่งมนמהสะกด สูบ  วิญญาณและความคิดต่อต้านทั้งหมดให้หลอมละลายไปกับสัมผัสอันตราย มือหนาเลิกชายเสื้อกาวน์สีขาวของเธอขึ้น เคล้นคลำผิวเนียนนุ่มผ่านชุดด้านในอย่างอุกอาจ ร่างกายของรินรดากระตุกเกร็งด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง สติสัมปชัญญะที่เคยมีพังทลายลงภายใต้เกมอำนาจและอารมณ์ปรารถนาที่คีรินทร์เป็นผู้กำหนด ความหวานล้ำจากการถูกครอบครองทำให้เธอเผลอแอ่นกายเข้าหาอย่างลืมตัว มือเรียวที่เคยขัดขืนเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความวาบหวาม คีรินทร์ผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวด้วยความเร่าร้อน นัยน์ตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างที่สะท้อนแสงไฟสีส้มด้วยความพึงพอใจ "ร่างกายของคุณซื่อสัตย์กว่าปากเยอะนะ รินรดา... มันร่ำร้องหาผมตลอดเวลา" "คน... คนสารเลว" เธอกระซิบเสียงพร่า ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและแรงปรารถนาที่ยังค้างคา ทว่า ก่อนที่คีรินทร์จะได้ลิ้มรสความหอมหวานจากเธอนานกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนเอ่ยเรียกเข้ามา "คุณคีรินทร์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ศพในห้องดับจิตห้องที่สาม... มีคนแอบเข้าไปสับเปลี่ยนผลชันสูตร!" คีรินทร์ชะงัก นัยน์ตาคมเข้มหันขวับไปมองที่ประตูก่อนจะก้มลงมองหน้าหญิงสาว รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มันกลับแฝงไปด้วยความระแวงที่ซ่อนไม่มิด "ดูเหมือนว่า... จะมีหนูสกปรกอีกตัวแอบเข้ามาในเกมของเรานะครับ รินรดา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่วังวนแห่งความมืดมิดนี้นะครับ