พายุที่กำลังก่อตัว

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายความเย็นเยียบของฟอร์มาลีนในห้องดับจิตยามวิกาล ไม่ได้น่าสะพรึงกลัวเท่ากับกลิ่นอدرีนาลีนที่กำลังหลั่งพล่านอยู่ในกระแสเลือดของรินรดาเวลานี้ แฟ้มเอกสารลับสีชาที่เธอเพิ่งขโมยมาจากห้องทำงานของ ดร.อคิน ถูกกำไว้แน่นจนมุมกระดาษยับยู่ยี่ หัวใจของเธอดำดิ่งลงสู่เหวลึกเมื่อดวงตาคู่งามกวาดอ่านบรรทัดสุดท้ายของบันทึกการทดลอง... โครงการที่เธอกำลังร่วมมืออยู่ ไม่ใช่การชันสูตรเพื่อหาความจริง แต่เป็นการสร้าง 'เครื่องมือ' มนุษย์ดัดแปลงที่มีประสาทสัมผัสเหนือมนุษย์เพื่อผลประโยชน์มืด และเธอ... คือหนูทดลองตัวสำคัญที่สุด "คิดจะเล่นเกมซ่อนหาโดยไม่บอกผมก่อนหรือครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ที่ดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกكنทันที ร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์ก้าวออกมาจากเงาสลัว แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความดุดันและประกายไฟแห่งความครอบครองที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับตู้แช่ศพสแตนเลสเย็นเฉียบ เธอยกแฟ้มในมือขึ้นราวกับมันเป็นโล่กำบัง "คุณรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก... คีรินทร์ คุณรู้ว่าอคินกำลังทำอะไรกับฉัน แต่คุณก็ยังปล่อยให้ฉันเดินเข้ามาในหลุมพรางนี้!" ก้าวเท้าของเขาหนักแน่นและมั่นคง ทุกย่างก้าวที่คีรินทร์เข้าประชิดเสมือนการบีบพื้นที่ให้อากาศในปอดของเธอน้อยลงเรื่อยๆ มือใหญ่เอื้อมมากระชากแฟ้มเอกสารออกจากมือเธออย่างง่ายดาย ก่อนจะโยนมันทิ้งลงบนพื้นอย่างไร้ใยดี "โลกใบนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญหรอกนะครับ รินรดา" คีรินทร์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบชิดกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ สัญชาตญาณการดมกลิ่นของเธอบอกชัดเจนว่าเขากำลังโกรธ... โกรธที่เธอริอาจหาญกล้าขุดคุ้ยความลับที่เขาปกป้องไว้ "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดพอที่จะหนีพ้นจากกรงขังของผมหรือไง หืม?" "คุณมันก็ไม่ต่างจากเขา! เป็นปีศาจที่สวมเสื้อกราวตาบอด!" เธอตวาดเสียงสั่นเครือ พยายามผลักอกแกร่งของเขาออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่สำหรับคีรินทร์แล้ว แรงของเธอก็ไม่ต่างอะไรกับการลูบไล้ ศัลยแพทย์หนุ่มไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือเรียวทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียวตรึงติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ส่วนมืออีกข้างช้อนคางคางมนให้เงยขึ้นรับจูบอันดุกดันและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ รสจูบที่ร้อนรุ่มปะทะกับความเย็นยะเยือกของบรรยากาศรอบตัวสร้างความปั่นป่วนจนรินรดาสติแทบหลุดลอย ริมฝีปากหนาบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างหิวกระหาย ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ากวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปาก รสชาติของความหวาดกลัวและความปรารถนาหลอมรวมกันจนแยกไม่ออก "อื้ม..." เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อมือใหญ่เลื่อนต่ำลงมาสัมผัสเอวคอดกิ่ว ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนสะท้านไปทั้งร่าง แรงดึงดูดทางเพศที่คีรินทร์สร้างขึ้นไม่เคยปรานีใคร ยิ่งเธอพยายามขัดขืน เขาก็ยิ่งเพิ่มน้ำหนักการกดทับจนแผ่นอกแนบชิดกับความแข็งแกร่งของเขาอย่างไร้ช่องว่าง ความเร่าร้อนภายใต้ห้องดับจิตอุณหภูมิติดลบพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดเดือด สัมผัสจากเรียวปากของเขาไล้ต่ำลงมาที่ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มเบาๆ จนเธอบิดเร้าด้วยความเสียวซ่าน รินรดารู้สึกว่าเข่าของตัวเองแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกแผดเผาจนมอดไหม้เหลือเพียงเพลิงสิเน่หาที่เธอไม่อาจปฏิเสธ "จำไว้นะครับรินรดา..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมใบหู ขณะที่มือของเขาปลดกระดุมเสื้อกราวของเธอออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่กำลังสั่นระริก "ไม่ว่าคุณจะค้นพบความลับดำมืดแค่ไหน... ร่างกายและจิตวิญญาณของคุณ ก็เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว" ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขากำลังจะประทับลงบนยอดอกผ่านชุดชั้นในลูกไม้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาทางกระจกบานใหญ่ก็ทำให้ทั้งคู่ชะงัก "ดร.อคินกำลังมาที่นี่ครับ..." เสียงกระซิบเตือนจากบุคคลที่สามที่ก้าวออกมาจากมุมมืดอีกด้านหนึ่งของห้องดับจิต ทำให้คีรินทร์ต้องผละออกจากร่างของรินรดาอย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบของคีรินทร์หันไปมองผู้มาใหม่ ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่กำลังหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหวด้วยแววตาลึกล้ำที่อ่านไม่ออก "เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นนะครับ... ที่รัก" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุอารมณ์อันมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ