ความลับใต้ชุดกาวน์

กลิ่นอายของฟอร์มาลีนและเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่ลึกที่สุดของแผนกศัลยกรรม รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าตู้กระจกนิรภัยหนาเตอะ ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสเตอริลสัมผัสผิวโลหะเย็นเฉียบของแฟ้มประวัติคนไข้ที่ถูกเก็บงำเป็นความลับสุดยอด แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนเอกสารชุดหนึ่ง... เอกสารที่ระบุชื่อของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายในคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง ซึ่งมีร่องรอยการผ่าตัดอันประณีตบรรจงราวกับผลงานศิลปะชั้นครู และไม่มีใครในโรงพยาบาลแห่งนี้กล้าแตะต้องมัน ยกเว้นเจ้าของห้องผู้ทรงอิทธิพล "คุณกำลังเล่นกับไฟ, คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดบริเวณมุมห้อง รินรดาสะดุ้งเฮือก หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจแต่ยังคงฝืนรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ เธอหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกมาจากเงาสลัว คีรินทร์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีและรอยสักเลือนราง แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นกำลังจ้องมองเธอราวกับเสือดาวที่กำลังสนุกสนานกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "ฉันแค่ทำหน้าที่ตามหาความจริง... ในฐานะนักนิติวิทยาศาสตร์ ฉันมีสิทธิ์ที่จะตรวจสอบทุกซอกทุกมุมของคดีนี้" "สิทธิ์งั้นหรือ?" คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วชนิดที่เธอไม่ทันตั้งตัว แผ่นหลังบางชนเข้ากับตู้กระจกเย็นเยียบ ด้านหน้าถูกกักขักไว้ด้วยอ้อมแขนแกร่งที่ทาบลงบนกระจกทั้งสองข้าง กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นหอมเย็นของเมนทอลผสมกลิ่นอายความดาร์กอันเป็นเอกลักษณ์—โถมเข้าใส่จนสติของเธอเกือบหลุดลอย "ในอาณาจักรของผม... กฎหมายเดียวที่มีค่าคือคำสั่งของผม" ศัลยแพทย์หนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน "และคุณ... กำลังล้ำเส้นเข้ามาในเขตหวงห้ามที่ลึกเกินกว่าจะถอนตัว" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกลิ่นอายความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความกระหายใคร่รู้ในตัวเธอที่คีรินทร์ไม่เคยปิดบัง สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมที่หลุดลุ่ยข้างใบหูของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นกลับสร้างกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วสันหลังจนเธอดốcตัวเกร็ง "คุณซ่อนอะไรไว้หลังรอยยิ้มสุภาพพวกนั้นกันแน่, คุณคีรินทร์?" เธอตัดสินใจสวนกลับด้วยสายตาท้าทาย แม้ว่าเสียงของเธอจะเริ่มสั่นพร่าเมื่อปลายนิ้วของเขาเลื่อนต่ำลงมาสัมผัสที่ลำคอระหง ชีพจรใต้ผิวหนังเต้นระรัวราวกับกลองศึก "อยากรู้หรือครับ?" คีรินทร์กระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย มืออีกข้างรวบเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างไร้ความปราณี บังคับให้ร่างแนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง ความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ออก ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันร้อนแรงที่พร้อมจะแผดเผาทั้งคู่ให้มอดไหม้ รินรดาพยายามจะผลักอกแกร่งออก แต่แรงเผลอไผลทำให้เธอยิ่งจนมุม ปากอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก และนั่นคือจังหวะที่คีรินทร์รอคอย ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธออย่างดุดันและเอาแต่ใจ เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจการครอบครองและการลงทัณฑ์ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่สติปัญญาและความแข็งกระด้างทั้งหมดจะพังทลายลงภายใต้รสสัมผัสอันช่ำชองและวาบหวาม เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่ยอมให้เธอได้พักหายใจ มือหนาเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกมนภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง บังคับให้เธอแอ่นกายเข้าหาร่างหนาอย่างจำยอม สัมผัสของเขาดุดัน ดิบเถื่อน แต่กลับเย้ายวนจนเธอแทบละลาย ร่างกายของรินรดาร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลือนหายไปในพริบตา เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดที่ประสานกันอยู่ในความเงียบของห้องทำงานมืดทึบนี้ คีรินทร์ผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบสะท้านด้วยใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยความปรารถนาที่ยังค้างคา "นี่คือด้านมืดที่คุณอยากเห็นไงล่ะครับ, รินรดา" เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น พรมจูบหนักหน่วงสร้างรอยสثาวาสสีแดงจางไว้บนผิวเนื้อนุ่ม "และคุณก็ชอบมัน... ยอมรับมาสิว่าคุณกำลังเสพติดมัน" รินรดากัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด ความรู้สึกพ่ายแพ้และตื่นกลัวตีรวนอยู่ในอก แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากปฏิเสธ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด ขัดจังหวะบรรยากาศอันเร่าร้อนลงอย่างไม่คาดฝัน "คุณคีรินทร์ครับ... ผู้อำนวยการอคินต้องการพบคุณด่วนที่สุดที่ห้องใต้ดิน มีปัญหาใหญ่เกิดขึ้นกับโครงการวิจัยลักลอบของพวกเราครับ!" เสียงรายงานจากลูกน้องหน้าห้องทำให้คีรินทร์ชะงัก ดวงตาคมกริบผละออกจากใบหน้าของรินรดาอย่างไม่สบอารมณ์ เขากระซิบประโยคสุดท้ายข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจจนเธอต้องขนลุกซู่ "เกมของเรายังไม่จบแค่นี้... รอผมตรงนี้ ห้ามไปไหนเด็ดขาด" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่หุบเหวแห่งความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ