ในห้องมืด

กลิ่นฟอร์มาลีนจาง ๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นกายเย็นเยียบของเขา – คีรินทร์ ศัลยแพทย์หนุ่มผู้กุมความลับดำมืดของโรงพยาบาลแห่งนี้ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาปิดประตูกลอนห้องดับจิตลงด้วยเสียง ‘คลิก’ ที่ดังบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของรินรดา ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดกึก เธอยืนพิงโต๊ะสแตนเลสเย็นเฉียบ แผ่นหลังแนบชิดกับความตาย ขณะที่สายตาคมกริบดั่งคมมีดผ่าตัดของเขากำลังจดจ้องมาที่เธอราวกับนักล่ากำลังพิจารณาเหยื่อในกรง "คุณล้ำเส้นเกินไปแล้ว รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังขึ้น ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าบาง คีรินทร์เคลื่อนกายเข้ามาใกล้ ช้า ๆ ทว่ามั่นคง ทุกย่างก้าวของเขาทำให้พื้นที่หายใจของเธอลดน้อยลงจนแทบไม่เหลือ รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระส่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก เธอกวาดสายตามองเขาด้วยความท้าทาย ซ่อนความสั่นไหวไว้ภายใต้เปลือกนอกอันสุขุม "ฉันแค่ทำหน้าที่ของฉัน... ในสิ่งที่ ดร.อคิน และคุณพยายามปกปิดต่างหากล่ะคะ... เอ้ย... ต่างหากล่ะ" เธอเผลอหลุดคำพูดออกมาด้วยความประหม่าเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบเดียว คีรินทร์ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น มือหนาเอื้อมไปทาบลงบนขอบโต๊ะสแตนเลสทั้งสองข้าง กักขังร่างของเธอไว้ตรงกลางอย่างสมบูรณ์ กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นหอมเย้ายวนปะปนกับความอันตราย—โอบล้อมรินรดาไว้จนเธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "หน้าที่เหรอ?" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน "หน้าที่ของคุณในห้องนี้... มีเพียงการจดจำกลิ่นแห่งความตาย และการยอมจำนนต่อผมเท่านั้น รินรดา" แรงกดดันจากอำนาจมืดของเขาทำให้สติของหญิงสาวพร่าเลือนชั่วขณะ รินรดารู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วผิวหนังเมื่อนิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสอันทรงพลัง ดวงตาสีดำสนิทของคีรินทร์เต็มไปด้วยประกายปรารถนาอันดิบเถื่อนและดุดัน ซึ่งขัดแย้งกับภาพลักษณ์สุภาพบุรุษชุดกราฟฟิกขาวอย่างสิ้นเชิง "ปล่อยฉันนะ..." เธอพยายามเปล่งเสียงปฏิเสธ ทว่ามันช่างเบาหวิวและขาดห้วงราวกับคนหมดแรง "ผมไม่เคยปล่อยสิ่งที่ผมต้องการ... โดยเฉพาะคนที่กำความลับที่ผมอยากรู้เอาไว้ทั้งหมด" คีรินทร์กระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม รสสัมผัสจากการจู่โจมอย่างไร้ความปรานีเริ่มต้นขึ้นอย่างกะทันหัน ริมฝีปากหนาครอบครองเรียวปากอิ่มของเธอด้วยความเร่าร้อนและดุดัน บดขยี้ความดื้อรั้นทั้งหมดให้พังทลายลงในพริบตา รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือบางระดมทุบลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงเพียงน้อยนิดนั้นกลับยิ่งโหมไฟปรารถนาในตัวเขาให้ลุกโชนยิ่งขึ้น มือใหญ่เลื่อนลงมาโอบรั้งเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวแนบแน่น บังคับให้ร่างทั้งสองแนบชิดติดกันจนไร้ช่องว่าง ความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าทะลุเข้ามาถึงผิวเนื้อ รินรดารู้สึกราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งเสน่หาที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน สมองที่เคยมีเหตุผลของนักนิติวิทยาศาสตร์สาวเริ่มหลอมละลาย กลิ่นฟอร์มาลีนรอบตัวถูกแทนที่ด้วยกลิ่นกายหอมเย้ายวนของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของเธอ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและคุกคามค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงทิศทาง ลึกซึ้งขึ้น เร่าร้อนขึ้น และเรียกร้องมากขึ้น คีรินทร์ผ่อนปรนจังหวะลงเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้หายใจ ทว่าดวงตาคมกริบยังคงจดจ้องสะกดรอยลึกเข้าไปถึงวิญญาณ รินรดาหอบหายใจรัว สติสัมปชัญญะของเธอกำลังพังทลายลงภายใต้สัมผัสอันช่ำชองและทรงอำนาจของเขา ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับเริ่มอ่อนระทวย มือที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว "คุณมัน... ปีศาจ..." เธอกระซิบเสียงพร่ามัวริมฝีปากของเขา ขณะที่ความรู้สึกยอมจำนนเริ่มกัดกินหัวใจทีละน้อย "ใช่... และคุณก็คือเหยื่อผู้แสนหวานของปีศาจตนนี้" คีรินทร์ยิ้มหยันอย่างพอใจ ก่อนจะประกบจูบลงมาซ้ำอีกครั้ง หนักหน่วงและยาวนานยิ่งกว่าเดิม มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้า บีบเค้นสัดส่วนโค้งเว้าด้วยความหลงใหล ความตึงเครียดทางเพศระหว่างคนทั้งคู่ระเบิดออกในความมืดมิดของห้องดับจิต เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนแรงถึงขีดสุดและไร้ซึ่งทางหนี รินรดากำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับห้วงอารมณ์ที่เขาชักนำ ทว่า... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหันจากภายนอก ทำลายความเงียบงันและดึงสติทั้งคู่กลับมา "คุณคีรินทร์ครับ... ดร.อคิน ต้องการพบคุณด่วนที่สุดครับ เรื่องผลชันสูตรของศพปริศนาถูกเคลื่อนย้าย..." คีรินทร์ชะงักฝีปากเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหันไปมองทางประตูด้วยแววตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูของหญิงสาวที่กำลังหอบสะท้านด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เรายังเคลียร์กันไม่จบ... รินรดา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่หุบเหวแห่งความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ