รอยนิ้วมือบนแผ่นหลัง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและฟอร์มาลีนจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศเย็นเฉียบของห้องสืบสวนส่วน แต่มันกลับเจือจางลงอย่างน่าประหลาดเมื่อเทียบกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของบุรุษที่ยืนค้ำโต๊ะโลหะอยู่เบื้องหน้า รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่กำลังทรยศ เธอคือนักนิติวิทยาศาสตร์ผู้คุ้นเคยกับความตาย แต่วินาทีนี้ ความตายกลับมีชีวิต มีลมหายใจ และกำลังใช้สายตาดุจนักล่าจ้องมองเหยื่อในกรงขัง "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทรงอำนาจและเย็นเยียบจนแผ่นหลังของเธอยะเยือก คีรินทร์ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบ กลิ่นกายปะปนกับกลิ่นหอมลึกลับของน้ำหอมราคาแพงรุกรานประสาทสัมผัส จนเธอแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ "ฉันไม่ได้เล่นอะไรทั้งนั้น ฉันแค่ทำตามหน้าที่... สิ่งที่ฉันเจอในแล็บใต้ดินนั่น มันไม่ใช่การทดลองทางการแพทย์ แต่มันคือการฆาตกรรม" น้ำเสียงของเธอยังคงแข็งกร้าว แม้เรียวขาจะสั่นเทาจนแทบทรุด คีรินทร์ยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความเหี้ยมเกรียมและเย้ายวนในคราเดียวกัน มือหนายื่นออกไปอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่เธอจะทันตั้งตัว นิ้วเรียวยาวทรงพลังเอื้อมไปแตะที่ต้นคอระหง ไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนนุ่มจนเธอสะท้านเฮือก ขนลุกชันไปทั่วร่างด้วยความหวาดกลัวผสมผสานกับแรงดึงดูดประหลาดที่เธอเกลียดชังตัวเองนักที่เธอกำลังพ่ายแพ้ "หน้าที่งั้นหรือ..." เขากระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนเธอต้องเบือนหน้าหนี แต่คีรินทร์กลับใช้อีกมือหนึ่งล็อกเอวบางไว้แน่น ดึงร่างเธอลอยเข้ามาชิดจนแผ่นอกกว้างแนบสนิทกับเรือนร่างของเธอ "คุณรู้ไหมว่าความรู้อยากรู้อยากเห็นของคุณ กำลังจะทำให้ใครต่อใครเดือดร้อน... รวมถึงตัวคุณเองด้วย" รินรดาพยายามดันอกแกร่งออกสุดแรง แต่แรงของเธอกลับไร้ความหมายเมื่อเทียบกับอ้อมแขนที่ดุจดั่งปลอกเหล็กกล้า แรงกดดันจากอำนาจมืดที่เขามีในมือ บีบคั้นให้เธอรู้สึกราวกับหายใจไม่ออก "ปล่อยฉันนะ คีรินทร์! คุณไม่มีสิทธิ์มาขู่ฉัน..." "ผมมีสิทธิ์ทุกอย่าง เหนือชีวิต และเหนือลมหายใจของคุณในตอนนี้" คำพูดนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่การขู่ แต่มันคือประกาศิต คีรินทร์ก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความโกรธขึง ก่อนที่เขาจะฉวยโอกาสครอบครองเรียวปากเธอบดขยี้อย่างเอาแต่ใจ รสจูบครั้งนี้ไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์ ดิบเถื่อน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า รินรดากัดฟันขัดขืน ทุบตีไหล่หนาด้วยกำปั้นน้อย ๆ แต่ยิ่งเธอต่อต้าน คีรินทร์กลับยิ่งรุกหนักขึ้น ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ มือหนาเลื่อนขึ้นไปขยำเส้นผมยาวสลวยเพื่อตรึงใบหน้าของเธอให้รับจูบอันวาบหวามนี้อย่างจำนน ความตึงเครียดทางเพศแปรเปลี่ยนเป็นไฟสวาทที่แผดเผาร่างกายทั้งสองจนร้อนรุ่ม รินรดารู้สึกได้ถึงความอ่อนยวบของเรียวขาตนเอง สัมผัสจากมือของเขาที่ลูบไล้ลงมาตามแผ่นหลังภายใต้เสื้อกาวน์สีขาว ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอล่องลอยไปไกล ร่างกายของเธอกำลังทรยศสมอง มันตอบสนองต่อสัมผัสอันทรงพลังของอัลฟ่าหนุ่มผู้นี้อย่างน่าอัปยศ เมื่อเขาผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งไว้เพียงรอยแดงช้ำและหอบหายใจกระชั้นชิด คีรินทร์ก็ก้มลงกระซิบที่ข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าพร่าที่สั่นระริกด้วยอารมณ์ "จำไว้ว่ารอยนิ้วมือบนแผ่นหลังของคุณตอนนี้... คือตราประทับว่าคุณเป็นของใคร ถ้าไม่อยากให้ ดร.อคิน หรือใครก็ตามรู้เรื่องในแล็บนั้น ทางเดียวที่คุณต้องทำคือ... เงียบปากซะ และทำตามที่ผมสั่ง" รินรดายืนตัวสั่นเทา หอบหายใจรดแผ่นอกเขา ดวงตาคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้กล่าวคำใดตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "คุณคีรินทร์ครับ... ผู้อำนวยการอคินกำลังมาทางนี้ครับ" เสียงลูกน้องหน้าห้องตะโกนรายงานเข้ามา คีรินทร์ผละตัวออกช้า ๆ สายตาคมกริบยังคงจดจ้องร่างที่กำลังยืนหอบสะท้านของเธออย่างพึงพอใจ เขายกมือขึ้นปัดเส้นผมที่ปรกลงมาทัดหูให้เธออย่างเบามือ ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น "อย่าทำให้ผมต้องใช้กำลังมากกว่านี้เลยนะ คนสวย... หวังว่าคุณจะฉลาดพอ" พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินหายลับออกไปจากห้องสืบสวนทางประตูลับด้านหลัง รินรดาทรุดตัวลงพิงกับโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ มือเรียวสั่นเทายกขึ้นสัมผัสริมฝีปากที่ยังคงบวมช้ำและแผ่นหลังที่ร้อนผ่าวจากสัมผัสของเขา ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะตั้งสติได้นั้นเอง ประตูห้องสืบสวนด้านหน้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของ ดร.อคิน ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยน่ากลัว ดวงตาสสีคู่นั้นกวาดมองสภาพอันยุ่งเหยิงของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะแย้มยิ้มเย็นยะเยือกที่ทำให้เลือดในกายเธอกลายเป็นน้ำแข็ง "ดูเหมือนคุณจะต้อนรับแขกคนสำคัญของเราเป็นอย่างดีสินะครับ... คุณรินรดา" ดร.อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนขนหัวลุก "และหวังว่า... คุณคงยังไม่ได้บอกอะไรเขาเกี่ยวกับ 'ตัวอย่างทดลอง' ชิ้นล่าสุดที่เราเพิ่งย้ายไปหรอกนะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่หุบเหวแห่งความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ