กลิ่นอายความตาย

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นในห้องดับจิตยามวิกาลไม่เคยทำให้รินรดาหวาดหวั่นเท่ากับกลิ่น 'บางอย่าง' ที่ลอยอวลอยู่เหนือร่างไร้วิญญาณบนเตียงสเตนเลส ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงจดบันทึกร่องรอยบาดแผลบนลำคอของศพชายนิรนาม ทว่าสัญชาตญาณลึกล้ำที่ติดตัวเธอมาแต่กำเนิดกลับกำลังกรีดร้อง ประสาทสัมผัสทางกลิ่นของเธอมันละเอียดอ่อนเกินกว่ามนุษย์ทั่วไป และในวินาทีที่ประตูห้องผ่าตัดเปิดออกพร้อมร่างสูงสง่าของนายแพทย์คีรินทร์ กลิ่นนั้น—กลิ่นโลหะเจือสนิมเหล็กและมัสก์ราคาแพงที่อบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเขา—ก็พุ่งเข้าปะทะโสตประสาทของเธออย่างจัง ร่างสูงก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเงาสลัว ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากกายแกร่ง คีรินทร์ไม่เคยเคาะประตู และเขาไม่เคยรักษาพิธีรีตองใดๆ เมื่ออยู่ในอาณาจักรแห่งความตายที่เขาคือผู้กุมกฎ "ดึกดื่นเช่นนี้ คุณยังเพลิดเพลินกับการชำแหละซากมนุษย์อยู่อีกหรือครับ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่น่าฟังดังขึ้นเหนือศีรษะ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่กลับพบว่าปอดของเธอกลับพองโตด้วยกลิ่นกายของเขาเสียเอง กลิ่นอันตรายที่ชวนให้นึกถึงนักล่าผู้กระหายเลือด "ฉันกำลังทำหน้าที่ของนักนิติวิทยาศาสตร์ค่ะ... เอ้ย... ครับ" รินรดาเผลอหลุดคำสามัญออกไปวูบหนึ่งด้วยความประหม่า ก่อนจะรีบแก้ไขสรรพนามให้ถูกต้องเมื่อสายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวของเขาเหล่มองมาด้วยความขบขัน "ผมกำลังตรวจสอบร่องรอยการตายตามหน้าที่ต่างหากล่ะครับ คุณคีรินทร์" คีรินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอของเธอโดยไม่มีสัญญาณเตือน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผ่านเส้นผมระต้นคอจนขนลุกเกรียว เขากวาดสายตามองรอยแผลบนศพแวบหนึ่ง ก่อนจะโน้มต่ำลงกระซิบชิดใบหู "หน้าที่... หรือว่าคุณกำลังสอดรู้สอดเห็นเรื่องของผมกันแน่ รินรดา" กลิ่นแปลกปลอมที่เธอพบในช่องปากของศพชายคนนี้... มันคือกลิ่นน้ำหอมสูตรพิเศษเฉพาะตัวที่ผสมผสานกับสารเคมีระงับกลิ่นกาย ซึ่งมีเพียงคนเดียวในโรงพยาบาลแห่งนี้เท่านั้นที่ใช้มัน นั่นคือคีรินทร์! รินรดาหัวใจเต้นรัวระรัว มือที่ถือปากกาเผลอกำแน่นจนสั่นเทา เธอหันขวับกลับมาประจันหน้ากับเขา ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายแม้กายสาวจะสั่นสะท้านด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาลที่เขาสาดใส่ "ศพคนไข้รายนี้มีกลิ่นของคุณ คีรินทร์... คุณอธิบายได้ไหมว่าทำไมสารเคมีในตัวเขาถึงตรงกับน้ำหอมบนตัวคุณ หรือว่าคุณเป็นคนลงมือฆ่าเขาเพื่อปกปิดความลับบางอย่างในโครงการของ ดร.อคิน" รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับปีศาจจำแลง คีรินทร์ไม่ตอบคำถาม แต่เขากลับก้าวประชิดตัว บีบปลายคางมนของเธอด้วยมือข้างเดียวอย่างถือสิทธิ์ แรงกดดันมหาศาลจากอัลฟ่าหนุ่มแผ่ซ่านจนเธอแทบหายใจไม่ออก "เด็กน้อย... คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟกองไหน" คีรินทร์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบจะแนบชิดกับเรียวปากอิ่มของเธอ "การล่วงรู้ความลับของผม มีบทลงโทษที่รุนแรงกว่าที่คุณคิดเยอะนัก" "ปล่อยฉัน... ผมนะ... ปล่อยผมนะ!" รินรดาพยายามบิดหน้าหนี แต่เรียวแขนแกร่งกลับรวบเอวบางเข้าหาแนบชิดจนแผ่นอกของเขากดทับความนุ่มหยุ่นหน้าอกเธออย่างจงใจ ความร้อนระอุจากร่างกายทั้งสองหลอมรวมกันในห้องดับจิตที่เย็นเยียบ กลิ่นอายความตายรอบกายพลันเลือนหาย ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่คีรินทร์กำลังปลุกเร้า ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่สั่นเทาด้วยความตื่นกลัวแต่ทว่าเร้าใจของเธอก่อนจะเหยียดยิ้ม "อยากรู้ความจริงนักใช่ไหม... งั้นก็ตามผมมาที่ห้องทำงาน แล้วผมจะ 'เฉลย' ทุกซอกทุกมุมให้คุณฟังด้วยตัวเอง" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เปล่งวาจาปฏิเสธ ประตูห้องดับจิตก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับการปรากฏตัวของ ดร.อคิน ในชุดกาวน์ขาวสะอาดตา ใบหน้าเรียบนิ่งไร้รอยยิ้มแต่แววตากลับซ่อนความอำมหิตไว้เต็มเปี่ยม "ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะการสอบสวนส่วนตัวสินะครับ... คุณคีรินทร์ คุณรินรดา" ดร.อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนขนลุก พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ศพบนเตียง "หวังว่าคุณคงยังไม่ได้ค้นพบ... 'สิ่งสำคัญ' ที่เราซ่อนไว้หรอกนะครับ" รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อตระหนักว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่หุบเหวแห่งอันตรายที่ลึกเกินกว่าจะถอนตัว ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ขยับตัวถอยหนี คีรินทร์กลับใช้มือข้างหนึ่งล็อกข้อมือเธอไว้แน่นตรึงติดกับแผ่นหลังของเขา ร่างสูงกระซิบคำสั่งเด็ดขาดแนบชิดใบหูที่แดงก่ำด้วยความตื่นตระหนก "หุบปากซะ... แล้วยืนดูให้ดี ว่าเกมระหว่างผมกับมัน ใครกันแน่ที่จะต้องคุกเข่าลงแทบเท้า" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่หุบเหวแห่งความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ