กลิ่นหอมที่เย้ายวน

กลิ่นฟอร์มาลีนจางๆ ที่เคยเป็นเกราะคุ้มกันประสาทสัมผัสของรินรดาในยามนี้กลับไร้ความหมาย เมื่อไออุ่นจากร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์ก้าวล้ำเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัวของห้องชันสูตร ร่างบางถูกต้อนจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์สเตนเลสเย็นเฉียบ เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ คล้ายเสียงระฆังเตือนภัยในห้วงคำนึงที่กำลังสั่นคลอน ดวงตาสีเข้มของศัลยแพทย์หนุ่มผู้กุมอำนาจมืดเบื้องหลังโรงพยาบาลแห่งนี้ทอดมองลงมา ราวกับพญาเสือที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรงเล็บ "คุณเสียสมาธินะครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้เส้นขนทั่วร่างของเธอลุกชัน ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตนี้ไม่ได้สร้างแค่ความตื่นตระหนก แต่มันปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างที่เธอพยายามกดทับไว้ภายใต้ภาพลักษณ์นักนิติวิทยาศาสตร์ผู้สุขุม "กรุณาถอยออกไปด้วยค่ะ... คีรินทร์" เธอพยายามเอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก คีรินทร์หัวเราะในลำคออย่างนึกขัน ปลายนิ้วเรียวยาวแต่ทรงพลังเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยการคุกคามทางอารมณ์ที่ทรงพลัง จนรินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ผมบอกแล้วอย่างไรเล่า ว่ากลิ่นของคุณในยามที่กำลังหวาดระแวงมันหอมหวานเสียจนผมแทบอดใจไม่ไหว" เขากดน้ำหนักมือลงที่สะโพกมนเพื่อตรึงเธอไว้ไม่ให้ขยับหนี ร่างกายที่แนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่างทำให้เธอรับรู้ได้ถึงมัดกล้ามเนื้อและไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันคือแรงดึงดูดอันตรายที่เธอไม่อาจปฏิเสธ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติกลับมาที่กลิ่นเฉพาะตัวของฟอร์มาลีนและเลือด แต่กลิ่นกายของคีรินทร์—กลิ่นอายของบุรุษเพศที่เจือด้วยความดิบเถื่อนและอำนาจ—กลับกลบทุกกลิ่นรอบตัวจนหมดสิ้น "คุณกำลังเล่นกับไฟ" เธอกระซิบ ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อปลายนิ้วของเขาเลื่อนต่ำลงมาแตะที่ปลายคาง บังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นรับสบตากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนา "ถ้าไฟกองนี้มันจะแผดเผาเราทั้งคู่ให้มอดไหม้... ผมก็ยินดีที่จะยอมรับมัน" คีรินทร์ไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยการกดดันและบีบบังคับ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่ลึกซึ้งและดุดัน รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีเพื่อรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย แต่มือหนากลับตรึงท้ายทอยของเธอไว้มั่น บังคับให้เธอน้อมรับรสจูบอันเว้าวอนและเอาแต่ใจนี้อย่างจำนน รสสัมผัสที่หวานล้ำและดุดันเคล้าคลอไปกับเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิด ร่างกายของรินรดากำลังทรยศสมองของเธอเอง ความตึงเครียดทางเพศที่สะสมมานานนับวันระเบิดออกในพื้นที่ปิดทึบของห้องดับจิต ปลายนิ้วที่เคยกำเสื้อกาวน์สีขาวไว้แน่นค่อยๆ เปลี่ยนเป็น จิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเมื่อความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ในวินาทีที่สติสัมปชัญญะของเธอกำลังจะหลุดลอยไปกับห้วงเสน่หา เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอกก็กระชากทั้งคู่ออกจากภวังค์ คีรินทร์ผละริมฝีปากออกอย่างไม่รีบร้อน นัยน์ตาคมกริบฉายแววไม่พอใจเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะ เขายังคงใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวบางไว้แน่น ขณะที่หันไปมองบานประตูสเตนเลสที่ปิดสนิท ก่อนที่รินรดาจะได้ทันจัดระเบียบเสื้อผ้าและลมหายใจของตนเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยในชุดกาวน์สะอาดสะอ้าน—ดร. อคิน ผู้อำนวยการโรงพยาบาล รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าของดร.อคิน กวาดสายตามองทั้งสองคนที่ยืนแนบชิดกันอยู่ริมโต๊ะชันสูตร ก่อนที่สายตาคมกริบนั้นจะหยุดลงที่รอยแดงจางๆ บนริมฝีปากของหญิงสาว "ขอโทษทีครับ ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะการ... วิจัยชิ้นสำคัญของคุณสองคนเข้าเสียแล้วกระมัง" ดร.อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหมายอันตราย "แต่เกรงว่าโครงการพิเศษที่เราคุยกันไว้... จะรอช้ากว่านี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้วล่ะครับ รินรดา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่หุบเหวแห่งความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ