เงื่อนไขที่ไม่มีคำว่าไม่

กลิ่นไออุ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษเอกสารลับในห้องทำงานส่วนตัวของคีรินทร์ ช่างเป็นกลิ่นที่ชวนอึดอัดและเร้าประสาทในเวลาเดียวกัน แสงไฟนีออนสีส้มสลัวส่องกระทบสันกรามคมคายของศัลยแพทย์หนุ่มผู้กุมชะตากรรมของโรงพยาบาลแห่งนี้ไว้ทั้งหมด รินรดายืนตัวตรงหลังพิงบานประตูกระจกฝ้า ลมหายใจของเธอติดขัดเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเธอกับชายหนุ่มที่ค่อยๆ ลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง "คุณไม่มีสิทธิ์เอาเรื่องนี้มาต่อรองกับฉัน คีรินทร์" น้ำเสียงของนักนิติวิทยาศาสตร์สาวราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยที่ปลายประโยค ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมจำนน แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบทำลายความเงียบงันภายในห้องจนแหลกละเอียด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเรว ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ระหว่างแผงอกกับบานประตู ปลายจมูกโด่งคมก้มลงสูดดมกลิ่นกายเฉพาะตัวของเธอ กลิ่นที่เขากลัดกลุ้มและเสพติดมันมาตลอดหลายคืน "ไม่มีสิทธิ์งั้นหรือครับ รินรดา..." น้ำเสียงนุ่มทุบกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนเส้นขนลุกชัน "คุณก็รู้ดีว่าเอกสารผลชันสูตรชุดนั้น ถ้าหลุดไปถึงมือตำรวจ หรือแม้แต่กระเด็นไปถึง ดร.อคิน ชีวิตการทำงานที่คุณรักและอุทิศตัวมาตลอดจะพังทลายลงในพริบตา" มือหนาเลื่อนขึ้นจับปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา แววตาดุจมัจจุราชคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายแห่งความกระหายใคร่รู้และอำนาจที่เหนือกว่า รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว เธอเกลียดความพ่ายแพ้ เกลียดการถูกบีบบังคับ แต่เหนือสิ่งอื่นใด เกลียดที่ร่างกายทรยศความตั้งใจของตัวเอง ปฏิกิริยาของผิวหนังที่ตอบสนองต่อสัมผัสของเขาช่างน่าสมเพช "คุณต้องการอะไรกันแน่... โปรเจกต์ลับบ้าๆ นั่นมันคืออะไร ทำไมต้องดึงฉันเข้าไปเกี่ยวข้อง" เธอเค้นเสียงถาม ลมหายใจหอบกระชั้นเมื่อนิ้วเรียวของเขาเริ่มลูบไล้กรอบหน้าลงมาถึงลำคอระหง หยุดอยู่ที่ชีพจรเต้นรัวราวนกตื่นตูม "โครงการฟื้นฟูความทรงจำและกระตุ้นประสาทสัมผัส... มันต้องใช้นักสะสมกลิ่นที่ยอดเยี่ยมที่สุดอย่างคุณ" คีรินทร์กระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "และเงื่อนไขเดียวที่จะทำให้ผมเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ คือการที่คุณต้องมาเป็น 'ผู้ช่วยส่วนตัว' ในห้องทดลองพิเศษของผม... ตัวต่อตัว และไม่มีข้อยกเว้น" รอยยิ้มมุมปากของเขาไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธ รินรดากัดฟันกรอด ความโกรธผสมผสานกับความวับวามทางอารมณ์ที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความใกล้ชิดนี้ทำให้กลิ่นเฉพาะตัวของคีรินทร์—กลิ่นอายของบุรุษเพศที่เย่อหยิ่งและดุดัน—แทบจะหลอมละลายสติสัมปชัญญะของเธอ "ถ้าฉันตอบปฏิเสธล่ะ..." เธอท้าทาย ทั้งที่รู้ว่าหนทางตีบตัน "คุณไม่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้วครับ..." สิ้นคำพูด คีรินทร์ไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัว มือหนาช้อนรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น ร่างของรินรดาถูกยกขึ้นเล็กน้อยจนแผ่นหลังแนบสนิทไปกับบานประตู ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยการลงทัณฑ์และความดุดัน ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนแรงที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะทุบไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่เรียวลิ้นร้อนที่รุกรานเข้ามาอย่างช่ำชองกลับสูบ กลืนเสียงคัดค้านของเธอจนหมดสิ้น รสจูบทั้งดิบเถื่อนและลุ่มลึกทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่วิ่งพล่านไปตามกระแสเลือด มือที่เคยกำหมัดแน่นค่อยๆ คลายออก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อยึดเหนี่ยว เรียวขาเนียนถูกบังคับให้แยกออกจากกันด้วยสะโพกสอบที่เบียดแทรกเข้ามาอย่างแนบชิด คีรินทร์บดขยี้ริมฝีปากด้วยความกระหาย ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันจนแยกไม่ออก มือใหญ่อีกข้างเลื่อนสอดเข้าไปใต้เสื้อกาวน์แพทย์ ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่มผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างจาบจ้วง รินรดาครางฮือในลำคอ ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับเทียนที่ถูกลนด้วยไฟ รสชาติของความยินยอมพร้อมใจและความพ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณดิบช่างหอมหวานและอันตรายเหลือเกิน "จำเอาไว้ว่านี่คือทางเลือกเดียวที่คุณมี... รินรดา" เขาผริมฝีปากออกช้าๆ หอบหายใจรดรินแก้มเนียนที่แดงก่ำ ดวงตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างที่สั่นเทิ้มด้วยฤทธิ์เสน่หา "คืนนี้ เที่ยงคืนตรง เจอกันที่ห้องดับจิตชั้นใต้ดิน... อย่าให้ผมต้องไปตามถึงห้องพักของคุณ" คำสั่งนั้นทิ้งน้ำหนักกดทับลงบนหัวใจของเธอยิ่งกว่าภูเขา คีรินทร์ผละออกห่างอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและอุณหภูมิร้อนผ่าวที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวหนัง รินรดาทรุดตัวลงพิงบานประตูอย่างหมดแรง ปลายจมูกยังคงหลงเหลือกลิ่นอายของเขาคละคลุ้งในโสตประสาท ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ตั้งสติจากการพายุอารมณ์เมื่อครู่ เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จากด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างเงาตะคุ่มของใครบางคนทาบทับลงมา แอด... บานประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของ ดร.อคิน ผู้อำนวยการโรงพยาบาลผู้ซ่อนรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวไว้ภายใต้แว่นกรอบทอง เขากวาดสายตามองสภาพเรือนร่างที่ยุ่งเหยิงและริมฝีปากบวมเจ่อของรินรดาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "ดูท่าทาง... คุณหมอคีรินทร์คงจะเริ่ม 'สอนงาน' คุณแล้วสินะครับ คุณรินรดา... หวังว่าคุณคงยังไม่ลืมข้อเสนออีกด้านหนึ่งของผมนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่วังวนแห่งความมืดมิดนี้นะครับ