ภายใต้หน้ากากอัจฉริยะ

กลิ่นอายของฟอร์มาลีนและเลือดจางๆ ที่ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวชั้นใต้ดินของคีรินทร์ ไม่ได้ให้ความรู้สึกน่าสะพรึงกลัวสำหรับรินรดาอีกต่อไป ในเมื่อสิ่งที่กำลังคุกคามสติสัมปชัญญะของเธอในยามนี้ คือร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวเข้ามาปิดล็อกประตูกลอนเหล็กอย่างแน่นหนา เสียงกุญแจหมุนคลิกดังสะท้อนก้องในความเงียบ ราวกับเสียงกิโยตินที่ตัดขาดโลกภายนอกออกจากห้องแห่งการลงทัณฑ์นี้อย่างสิ้นเชิง "คุณรื้อค้นอะไรในลิ้นชักของผม รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่น่าเกรงขามดังขึ้นจากเบื้องหลัง ร่างกายของศัลยแพทย์หนุ่มผู้ทรงอิทธิพลก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังบางของเธอแนบติดกับชั้นวางอุปกรณ์สลักลายโบราณ ไอร้อนจากผิวกายของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าสีเข้ม ทับถมความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสองข้างฉายแววท้าทายแม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอกำแฟ้มเอกสารลับที่เพิ่งดึงออกมาจากช่องลับใต้โต๊ะทำงานของเขาแน่น ปลายจมูกเรียวเล็กยังคงทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม—มันเก็บบันทึกกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา ผสมผสานกับกลิ่นโลหะเย็นยะเยือกและกลิ่นหอมลึกลับบางอย่างที่เธอไม่เคยได้กลิ่นจากที่ไหนมาก่อน กลิ่นที่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้น "ฉันแค่กำลังหาความจริงเกี่ยวกับโปรเจกต์ที่ ดร.อคิน กำลังร่วมมือกับคุณ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่ดั่งหลุมพรางไร้ก้นบึ้ง "โปรเจกต์ที่ใช้มนุษย์เป็นเครื่องมือทดลอง... คุณเอาชีวิตคนมาแลกกับอะไรกันแน่ คีรินทร์" คีรินทร์ไม่ตอบคำถามในทันที มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มือหนาเอื้อมออกไปปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้าๆ ก่อนจะวางทาบลงบนชั้นวางของข้างศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนที่เปี่ยมด้วยพละกำลังและอำนาจเหนือกว่า "คุณฉลาดเกินไป รินรดา... และความฉลาดของคุณกำลังทำให้ผมรู้สึกว่า ต้องลงโทษให้สาสاب" ปลายนิ้วแข็งแรงไล้ผ่านกรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างจงใจ สัมผัสที่เย็นเยียบแต่กลับสร้างความร้อนรุ่มไปทั่วผิวเนื้อทำให้รินรดากลั้นหายใจ เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากโต้แย้ง ริมฝีปากหยักลึกก็โน้มลงมาประทับจูบปิดกั้นคำพูดทุกอย่างทันที มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนหรือฟูมฟักความรู้สึกโรแมนติก แต่มันคือการรุกรานอันดุเดือดและเร่าร้อน คีรินทร์บดขยี้เรียวปากอิ่มด้วยความเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาสั่นสะท้าน มือบางที่ถือแฟ้มเอกสารอยู่เผลอคลายออกจนมันร่วงหล่นลงสู่พื้นพรมเสียงดังทึบ ความตึงเครียดระหว่างทั้งคู่แปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดทางเพศอันรุนแรง มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดติดกับแผงอกแกร่ง บดเบียดสัดส่วนโค้งเว้าเข้าหาอย่างไม่ให้ตั้งตัว แรงปรารถนาที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความสุขุมของทั้งสองฝ่ายระเบิดออกราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ รินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย สติสัมปชัญญะที่เคยมีเริ่มพร่าเลือนเมื่อปลายนิ้วสากของเขาเริ่มลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าสำลีเนื้อนุ่มเข้าสัมผัสกับผิวเนียนละเอียดโดยตรง "อื้ม..." เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวหลุดออกมาเบาๆ เมื่อเขาขบเม้มริมฝีปากล่างของเธออย่างหมั่นเขี้ยว รสชาติของความเร่าร้อนและกลิ่นอายเฉพาะตัวของคีรินทร์หลอมรวมกันในห้วงความคิด ทำให้เธอรู้สึกเคลิบเคลิ้มราวกับตกอยู่ในภวังค์แห่งยาพิษที่ตนเองเป็นคนร้องขอ คีรินทร์ผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายได้กอบโกยอากาศ แต่ดวงตาคมกริบกลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความกระหาย ปลายนิ้วแกร่งเกี่ยวสายเสื้อคลุมตัวนอกของเธอออก เผยให้เห็นลาดไหล่เนียนระหงที่สั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรดต้นคอระหง ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะพรมจูบลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม สร้างรอยสัมผัสวาบหวามที่สลักความจำนนไว้บนร่างกายของเธอทีละนิด "คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอยู่เหรอ รินรดา" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดใบหู พร้อมกับมือหนาที่รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะตรึงไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย "แต่คุณกำลังเดินเข้ามาในกรงของผมด้วยขาของตัวเองต่างหาก" ในวินาทีที่สติของรินรดากำลังจะหลุดลอยไปกับสัมผัสอันลุ่มลึกและวาบหวามนั้น ปลายจมูกที่ไวต่อกลิ่นของเธอกลับจับกลิ่นบางอย่างได้... กลิ่นที่แปลกประหลาด กลิ่นของโลหะผสมกับสารเคมีชนิดพิเศษที่เธอเพิ่งเห็นผ่านตาในเอกสารลับเมื่อครู่ กลิ่นที่นำพาไปสู่ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับรสนิยมที่แท้จริงของชายหนุ่มผู้นี้ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นตู้กระจกนิรภัยบานหนึ่งที่ถูกซ่อนอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีดำสนิท ซึ่งเพิ่งถูกลมจากการเคลื่อนไหวพัดจนชายผ้าเปิดออก เผยให้เห็นสิ่งของที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบภายในตู้เย็นจัด... มันไม่ใช่เครื่องมือแพทย์ ไม่ใช่เอกสารงานวิจัย แต่เป็นขวดแก้วสุญญากาศนับร้อยขวด บรรจุ "กลิ่น" ของเหยื่อแต่ละคนที่เคยหายสาบสูญไปจากโรงพยาบาลแห่งนี้ และหนึ่งในนั้น... มีขวดแก้วที่ยังว่างเปล่า พร้อมป้ายชื่อที่เขียนด้วยลายมืออันเป็นระเบียบว่า "รินรดา" หัวใจของเธอดิ่งวูบลงสู่ห้วงเหวแห่งความมืดมิดในทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่วังวนแห่งความมืดมิดนี้นะครับ