อดีตที่หวนคืน

กลิ่นอายของฝนที่เพิ่งซาลงบนพื้นดินกรุ่นขึ้นมาปะปนกับกลิ่นชาอุ่นๆ ในแก้วกระเบื้องเคลือบสีขาว มันเป็นกลิ่นที่อคinเกลียดชังเสียยิ่งกว่าอะไร เพราะทุกครั้งที่ความชื้นนี้แตะจมูก ภาพความทรงจำในอดีตที่เขาเคยผลักไสผู้หญิงคนหนึ่งออกไปท่ามกลางสายฝนเมื่อหลายปีก่อน ก็จะย้อนกลับมาหลอกหลอนราวกับเงาตามตัว บ้านหลังนี้... ไม่สิ คฤหาสน์หลังใหญ่ที่รินรดาใช้เป็นเกราะกำบังในปัจจุบัน เต็มไปด้วยร่องรอยของความตั้งใจที่จะลบเลือนตัวตนของเขาออกไปเสียจนหมดจด อคินกวาดสายตามองผ่านกรอบหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ โครงสร้างภายในถูกปรับเปลี่ยนใหม่เกือบทั้งหมด ผนังสีครีมเดิมทีเคยเป็นสีเทาดำเคร่งขรึมตามรสนิยมของเขา บัดนี้ถูกทาทับด้วยโทนสีอบอุ่นสบายตา ทว่ากลับให้ความรู้สึกเย็นเยียบในขั้วหัวใจของคนมองเสียเหลือเกิน ไม่มีร่องรอยของความทรงจำร่วมกันระหว่างเขากับเธอหลงเหลืออยู่เลย ราวกับว่าเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าผู้บุกรุกพื้นที่ส่วนตัว "มองหาอะไรอยู่หรือคะ คุณอคิน" เสียงหวานทว่าราบเรียบราจกับผิวน้ำในบึงลึกดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดายืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลาย ชุดเดรสผ้าลินินสีเบจขับเน้นให้ร่างเพรียวบางนั้นดูสง่างามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีแววตาหวาดหวั่นหรือเจียมเนื้อเจียมตัวเหมือนอดีตอีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงกระดูกดำ อคินหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ มือหนากำเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว "บ้านหลังนี้... เธอรีโนเวทใหม่หมดเลยสินะ" "ทำไมคะ? กลัวว่าร่องรอยความใจร้ายของคุณจะยังติดอยู่ตามซอกตembของบ้านหลังนี้หรือไง" รินรดาย้อนถามด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่กรีดแทงหัวใจของอคินให้แหลกละเอียดเป็นจุล "วางใจเถอะค่ะ ทุกสิ่งที่เคยแปดเปื้อนความทรงจำแย่ๆ จากคุณ ฉันเผาทิ้งและกวาดล้างออกไปหมดตั้งแต่วันที่เราเซ็นใบหย่าแล้วล่ะค่ะ" ถ้อยคำนั้นเชือดเฉือนราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเก่า อคินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก หน้าอกข้างซ้ายบีบรัดจนเจ็บแปลบ เขาเคยเป็นเจ้าของทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านหลังนี้ รวมถึงตัวของเธอด้วย แต่ในตอนนี้... แม้กระทั่งสิทธิ์ในการยืนอยู่บนพื้นห้องนี้ เขายังต้องใช้สายตาอ้อนวอนเพื่อขอความเมตตาจากอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำ "ผม... แค่คิดถึงเรื่องเก่าๆ" เสียงของเขาแหบพร่าอย่างน่าสมเพช "เรื่องเก่าๆ งั้นเหรอคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "แปลกจังนะคะ คนอย่างคุณอคินผู้ไม่เคยหันหลังกลับมามองอดีต กลับมานั่งรำลึกความหลังในบ้านของคนที่คุณเคยบอกว่า... เป็นแค่ภาระไร้ค่าเนี่ยนะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ ชั่วขณะนั้น อคินนึกย้อนไปถึงวันที่เขาเคยยืนอยู่ตรงจุดนี้ รินรดาในเวลานั้นมักจะนั่งรอเขาอยู่ที่โซฟาตัวเดิมด้วยแววตาคาดหวังและอ่อนล้า อาหารมื้อค่ำที่ถูกอุ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเย็นชืด คำตัดพ้อด้วยความน้อยใจที่เขาไม่เคยใส่ใจรับฟัง เขาเคยคิดว่าเสียงร้องไห้ของเธอก็เป็นแค่เรื่องน่ารำคาญของผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง แต่ในวันนี้... ไม่มีคราบน้ำตา ไม่มีเสียงอ้อนวอน มีเพียงความเงียบงันที่น่ากลัวที่สุด "ริน..." อคินก้าวเท้าเข้าไปหาเธอช้าๆ สัญชาตญาณดิบในตัวสั่งให้เขาอยากเอื้อมมือไปคว้าตัวเธอมากอดไว้เหมือนวันเก่า แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ "ผมขอโทษ..." "คำขอโทษของคุณมันไม่มีราคาค่างวดอะไรอีกแล้วค่ะคุณอคิน" รินรดาถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง ดวงตาคู่สวยคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษ "ในเมื่อคุณเดินเข้ามาในบ้านหลังนี้ด้วยความสมัครใจ งั้นฉันคิดว่า... ถึงเวลาที่คุณควรจะได้ทำความรู้จักกับเจ้าของบ้านตัวจริงเสียงจริงเสียทีนะคะ" ยังไม่ทันที่อคินจะได้เอ่ยถามอะไร เสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงหัวเราะคิกคักก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก "หมะม๊าฮะ! ลีโอได้รถของเล่นแล้วนะฮะ!" หัวใจของอคินกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกกคอ ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินเมื่อร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสองขวบวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในห้องโถง ใบหน้าจิ้มลิ้มแก้มป่องนั้น... ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน! เด็กชายหยุดวิ่งเมื่อเห็นคนแปลกหน้า ดวงตากลมโตสีนิลกะพริบปริบๆ ก่อนจะเอียงคอมองอคินด้วยความสงสัย ไร้ความหวาดกลัวใดๆ อคินรู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เลือดในกายเย็นเฉียบจนชาไปถึงปลายนิ้ว ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับเข้ามาในหัว ภาพที่เขาเคยเซ็นชื่อลงในเอกสารหย่าโดยไม่เคยรู้เลยว่า... มีอีกหนึ่งชีวิตกำลังเติบโตขึ้นในครรภ์ของภรรยาที่เขาผลักไส นี่คือ... ลูกของเขาอย่างนั้นหรือ? รินรดาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเด็กชายตัวน้อย มือเรียวบางลูบศีรษะทุยนั้นอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอคินด้วยแววตาที่เยียบเย็นและสะใจที่สุดในชีวิต "ลีโอคะ... สวัสดี 'คุณอา' ใจดีที่เพิ่งแวะมาเยี่ยมบ้านเราสิลูก" รินรดาจงใจเน้นคำว่า 'คุณอา' ชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับรอยยิ้มพิฆาตที่ส่งตรงมายังหัวใจที่กำลังแตกสลายของอคิน *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "กระจกเงาต้องสาป"