เด็กชายที่หน้าเหมือนฉัน

*ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูยามวิกาลไม่ได้นำพาความตื่นตระหนกมาสู่รินรดาเท่ากับความว่างเปล่าที่เธอจงใจทิ้งไว้เบื้องหลัง หญิงสาวยืนนิ่งอยู่หลังบานไม้สักหนาหนัก ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอสะท้อนความมั่นคงที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากเศษซากความช้ำระทมในอดีต เธอไม่ใช่รินรดาคนเดิม ผู้หญิงที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความรักจากสามีผู้เย็นชาอย่างอคิน ปัจจุบัน เธอกลายเป็น "กระจกเงา" ที่พร้อมจะสะท้อนความโหดร้ายทั้งหมดกลับคืนสู่ผู้สร้างมันขึ้นมาอย่างสาสม ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของเมืองใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยแสงนีออนบาดตา อคินกำลังจมดิ่งอยู่กับกองเอกสารและหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานราคาแพง ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวทำให้เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสนทนากลุ่มของบริษัทดังขึ้นอย่างน่ารำคาญ นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนทองคำขาวเรียบเกลี้ยงปัดหน้าจอเพื่อปิดเสียง แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับรูปภาพที่เพื่อนร่วมงานอาวุโสเพิ่งส่งเข้ามาอวดความน่ารักของหลานชายในกลุ่ม ภาพนั้น... เป็นเด็กชายวัยประมาณสองขวบ กำลังนั่งยิ้มตาหยีอยู่บนสนามหญ้าสีเขียวสด แก้มป่องทั้งสองข้างขึ้นสีระเรื่อ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ แม้จะเป็นเพียงภาพถ่ายธรรมดา แต่กลับทำให้อคินรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ไขสันหลังอย่างจัง หัวใจของนักธุรกิจผู้ไม่เคยสะท้านต่อความผันผวนของตลาดหุ้นกระตุกวูบ ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ รอยยิ้มนั้น... โครงหน้าเรียวเล็กนั้น... และโดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่แค่ความคุ้นเคย แต่มันคือเงาสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็ก ราวกับใครบางคนนำกระจกมาตั้งไว้แล้วสะท้อนภาพของเขาออกมาย่อส่วนลงไปครึ่งหนึ่ง "บ้าจริง..." อคินพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าและสั่นเทาอย่างที่เขาไม่ได้สัมผัสมันมานานหลายปี นิ้วเรียวรีบกดซูมภาพเข้าไปใกล้เพื่อพิจารณาให้ชัดเจนยิ่งขึ้น หัวสมองที่เคยประมวลผลเรื่องธุรกิจอย่างเฉียบคมกลับว่างเปล่า ภาพใบหน้าของเด็กชายคนนั้นซ้อนทับกับความทรงจำสีจางที่เขาพยายามปัดตกไปเมื่อหลายปีก่อน ความทรงจำเกี่ยวกับรับรองการหย่าร้าง และผู้หญิงคนที่เขาเคยตราหน้าว่าไร้ค่า รินรดา... ชื่อนั้นผุดขึ้นมาในความมืดมิดของจิตใจ ทันทีที่ภาพของเด็กชายตัวน้อยเชื่อมโยงเข้ากับอดีตภรรยาที่เขาเคยขับไลไสส่งให้พ้นทาง อคินจำได้แม่นยำว่าในวันเซ็นใบหย่า รินรดามีท่าทีแปลกไป แววตาของเธอไม่ได้มีแม้กระทั่งหยดน้ำตาแห่งความอาลัย มีเพียงรอยยิ้มเยียบเย็นที่เขาเคยมองข้ามเพราะความเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีของตนเอง *“คุณจะเสียใจ... อคิน สักวันคุณจะต้องก้มกราบขอร้องให้ฉันกลับมา”* คำพูดทิ้งท้ายในวันนั้นดังก้องขึ้นมาในโสตประสาท ราวกับเสียงกระซิบจากยมทูต อคินรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ มือหนาที่ถือแท็บเล็ตสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ ความสงสัยที่กัดกินจิตใจเริ่มลุกลามเป็นไฟแผดเผา เขาพยายามปฏิเสธความจริงที่น่าตกใจนี้ แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับกรีดร้องว่าเด็กชายในภาพไม่ใช่คนอื่นไกล... เขามีสายเลือดเดียวกับนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่อย่างอคินอย่างไร้ข้อ อคินกดโทรศัพท์หาเพื่อนร่วมงานคนดังกล่าวทันทีโดยไม่สนว่านี่คือเวลาตีสอง เสียงรอสายดังขึ้นแต่ละครั้งยาวนานราวดั่งชั่วนิรันดร์ เหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม แม้แต่ในยिकที่ต้องเจรจาธุรกิจมูลค่าหมื่นล้าน เขาก็ไม่เคยรู้สึกกระวนกระวายใจเท่านี้มาก่อน "ฮัลโหล... ครับคุณอคิน มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ ถึงโทรมาเวลานี้" เสียงงיתเงียของฝ่ายตรงข้ามดังลอดเข้ามา "รูปเด็ก... รูปเด็กที่นายส่งมาในกลุ่มเมื่อหัวค่ำ ใครเป็นหลานของนาย" อคินถามสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความร้อนรนจนปิดไม่มิด "อ๋อ... หลานชายผมเองครับ พอดีลูกสาวผมเพิ่งพาเขาย้ายกลับมาจากต่างจังหวัด มาอยู่หมู่บ้านเดียวกับโครงการจัดสรรใหม่แถយชานเมืองน่ะครับ ทำไมเหรอครับคุณอคิน หรือว่าสนใจจะจ้างเป็นพรีเซ็นเตอร์สินค้าเด็ก" หัวเราะกลบเกลื่อนด้วยความไม่รู้ "หมู่บ้านไหน... บอกชื่อหมู่บ้านและบ้านเลขที่มาเดี๋ยวนี้!" อคินตวาดลั่นห้องทำงาน ความเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลงไม่เป็นท่า หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วจนเจ็บแปลบไปหมด ความกลัวและความอยากรู้ตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก นี่คือจุดเปลี่ยนที่เขาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในจิตใจอันมืดหม่นและเปี่ยมด้วยแรงแค้นนี้ด้วยกันนะคะ